Kerst

Wij vieren dit jaar geen kerst en vandaag, op eerste kerstdag, kan ik eigenlijk alleen maar constateren dat het me wel bevalt. Volgend jaar doe ik heus wel weer mee aan dat hele circus, temeer omdat we dan ook een klein jongetje van anderhalf hebben rondhuppelen dat met glinsterende oogjes naar de kadootjes onder de boom bij opa en oma komt kijken Maar dit jaar slaan we gewoon een keertje over.

In Zweden begint de kerstperiode eind novemer, bij de eerste advent. Het hele huis wordt verbouwd, er worden kerstgordijnen opgehangen, de bekende trappetjes in allerlei varianten komen voor de ramen, de meest lelijke kerststerren krijgen een plaatsje in huis en overal liggen kleedjes op kasten tafels maar vooral op de vloer waar je vervolgens je nek over breekt.
Bedrijven nemen hun werknemers mee uit eten wat op zich wel aardig klinkt maar wat ik elk jaar met grote moeite probeer te omzeilen. Er wordt namelijk getracteerd op julbord wat betekent dat je van een groot buffet je eigen eten bij elkaar mag verzamelen. En dat eten is niet bijzonder, nee zeg maar rustig dat het ronduit volksvoedsel is. Wat op een julbord niet mag ontbreken zijn gehaktballetjes, aardappelgratin met sardines, rode kool, boerenkool, ingelegde haring, gevulde eieren, gerookte en ingelegde zalm, gedroogde stokvis, aardappelen, worst in kokende water (je verzint het niet), diverse soorten Zweedse kazen (als Zweden ergens niet goed in zijn dan is het wel het maken van kaas), rijstepap, heel veel snoep en chocola. Alleen dat laatste kan mijn goedkeuring wel wegdragen maar om daar nu een hele maaltijd mee te vullen.
Alle Zweden, nee, echt er zijn geen uitzonderingen, eten vervolgens op kerstavond, de eerste en meestal ook de tweede kerstdag thuis ook een julbord dus na de kerst komt dat julbord letterlijk je neus uit. Voedselvergiftiging viert hoogtij in Zweden tijdens de kerst, lees de statistieken er maar op na.

Vanaf drie weken voor kerst kun je winkelcentra maar beter mijden. Je hebt drie kwartier nodig om een parkeerplaats voor je auto te vinden, vervolgens loop je in een grote stroom allemaal dezelfde richting op en als je gekocht hebt wat je eigenlijk niet van plan was en niet gekocht hebt wat je nodig hebt, dan mag je proberen het parkeerterrein weer af te komen.
Tijdens de kerstdagen zijn de meeste supermarkten gewoon open wat mensen niet belet om dagen ervoor hun winkelwagentjes te vullen met alles van hetzelfde. Wil je echter met kerst iets anders eten dan julbord dan heb je pech want een beetje wild, ja zelfs kalkoen, is niet te krijgen.
Voor ons zat er dit jaar niets anders op dan maar te gourmetten met de kinders wat overigens wel erg gezellig was.

Kerstmis duurt in Zweden drie dagen. Zweden hebben altijd een aanloopje nodig naar feestdagen en dat aanloopje noemen ze afton (avond) wat ze vervolgens tot feestdag bombarderen. Zo hebben we julafton (kerstavond), påskafton (paasavond), Valborgsafton (weet ik geen vertaling van maar het is 30 april), midsommarafton (midzomeravond) en allhelgonaafton (allerheiligenavond).
In 2012 had Nederland 7 erkende feestdagen, Zweden had er 13.

Op julafton, 24 december, wordt de kerstboom in huis gehaald en opgetuigd die vervolgens tot Sint Knut (20 januari) blijft staan. Om drie uur gaat de tv aan want dan komt traditioneel Donald Duck op tv waar heel Zweden met zijn volle verstand naar gaat zitten kijken. Dit jaar is de zwarte eend uit één van de filmpjes gehaald vanwege het mogelijk racistische karakter. Zweden, het braafste jongetje van de klas.
Daarna worden de kadootjes uitgepakt en gaat iedereen en masse aan het julbord en de alcohol.

Op eerste kerstdag om 8 uur 's mogens begint de mellandagsrea wat wil zeggen dat de meeste winkels hun deuren weer openen met allerlei 'spectaculaire' kortingen. Vorig jaar verhoogde Elgiganten aan het begin van de kerstperiode alle prijzen met 25% en kondigde vervolgens een supermellandagsrea aan met kortingen tot 25%. Mensen vragen er gewoon om om bedonderd te worden als je dan iets koopt.

Zoals gezegd, ik doe er dit jaar niet aan mee. Saaie doos zul je misschien zeggen maar ik kan het iedereen aanbevelen. Gewoon een jaartje overslaan. Het scheelt een hoop kerststress en een heleboel geld. Dan kun je er de komende jaren gewoon weer tegenaan.

En ook Oud en Nieuw vieren we dit jaar niet in Zweden. Maar wel in Nederland. Zaterdag pakken we het vliegtuig en gaan we ouderwets aan de oliebollen.

Ik wens iedereen het allerbeste voor 2013!

Winter

Winter in Stockholm, een beleving apart.
De winter is niet echt mijn meest favoriete seizoen, zeg maar gerust dat ik er hekel aan heb, en toen Quinta vorig jaar enthousiast riep dat de winter in Stockholm veel milder was dan in Dalarna schreef ik dat meteen bij op mijn lijstje 'redenen om naar Stockholm te verhuizen'.
We wonen we al weer even in de grote stad en inmiddels is ook hier de winter ingevallen. Maar om nu te zeggen dat die milder is dan in de buitengebieden van Ludvika, nou, nee.
Het leek er wel even op dat we de winter zo goed als sneeuwvrij zouden doorkomen omdat de temperatuur tot eind november nauwelijks onder de tien graden kwam. Er was hoop, goede hoop, dacht ik enthousiast. Maar 3 december begon het te sneeuwen en het hield niet meer op. In twee dagen tijd is er een dikke 40 centimeter gevallen en wat ze in Dalarna niet kunnen, kunnen ze hier ook niet: organiseren. Dus toen we kuithoog door de sneeuw banjerden was er in de wijde omtrek nog geen sneeuwschuiver of zandstrooier te bekennen.

Gisteren ging het helemaal fout want het ging harder sneeuwen en bovendien stormen. Alles sneeuwde dicht en er was verkeerstechnisch geen doorkomen meer aan. Om tien uur werden de bussen uit de ritten gehaald en om één uur werd het vliegveld gesloten. In een paar uur tijd heb ik vanuit mijn kamer zeker 20 auto's vast zien staan in de sneeuw waaronder een vrachtauto die meer dan drie uur heeft staan ploeteren voor hij los kwam.
Ik had in al mijn wijsheid besloten om 's morgens niet met mijn auto naar het werk te gaan en toen wij om drie uur naar huis werden gestuurd stond ik meer dan een uur hopeloos te wachten op de trein die niet kwam. En toen hij eindelijk kwam reed hij slechts één station verder en stopte er toen mee.
Dat was niet zo erg want op die manier had ik ruim de tijd om me te verbazen over de inflexibilteit van de Zweden. Er rijdt geen trein of bus op tijd, vliegvelden zijn gesloten en de gemiddelde wachttijd voor een taxi is 6 uur. Dan sta je op het station de blauwbekken in de hoop dat er ooit nog een trein gaat komen en dan vraagt een Zweed mij of de trein van dertien over al is vertrokken. Hoezo? Dertien over wat?
Toen de trein er de brui aan gaf vanwege een vastgevroren wissel en wij dus de rest moesten lopen vroeg iemand mij of ik wist waar de pendelbussen stonden. Mens, kijk om je heen. Al het verkeer staat al uren vast, mensen lopen in drommen langs de weg en doen verwoede pogingen om thuis te komen, vrachtwagens blokkeren rotondes en er is nergens een doorkomen aan. En dan denk jij dat er ergens een pendelbus staat?
Op het station werd omgeroepen dat de spoorwegen helaas hun dienstverlening wegens de weersomstandigheden moesten staken maar er werd geadviseerd om alternatief openbaar vervoer te gebruiken. Tuurlijk, de bussen zijn al de hele dag uit de roulatie en een taxi kan je vergeten. Het enige alternatieve openbaar vervoer waar ik gebruik van kon maken was de benenwagen. Het was gelukkig maar 4 kilometer lopen naar huis en ik was in gezelschap van vele andere gestrande reizigers.

Eenmaal thuis zag ik dat er ook bij ons in de straat niet geschoven was maar gelukkig had de vereniging wel de parkeerplaats sneeuwvrij gemaakt. Wel jammer dat ze de sneeuw vervolgens achter mijn auto hadden gedumpt waardoor Richard en ik een dik uur aan het scheppen zijn geweest om het ding weer toegankelijk te maken.

Gelukkig is het gestopt met sneeuwen en de maatschappij komt weer op gang. De bussen en treinen rijden weer, ik zie sneeuwschuivers op de weg, het vliegveld is weer open en het hamsteeren is gestaakt. Stockholm gaat weer over tot de orde van de dag.
En ik ben even erg blij dat ik in een flatje woon en niet bang hoef te zijn dat mijn verwarming het begeeft of het dak instort. Elluk nadeel hep ze voordeel.

In de lappenmand 2

Ik heb zoveel reacties en beste wensen gekregen op mijn vorige blog dat ik mij min of meer verplicht voel om mijn trouwe lezers op de hoogte te houden van mijn wel maar vooral ook mijn wee.
Misschien moet ik wat vaker over mijn lichaamsdelen gaan bloggen, dan krijg ik tenminste reacties.

Vandaag kreeg ik mijn tweede radioactieve onderzoek en dit keer zou mijn schildklier nader bekeken worden. Radioactieve deeltjes hechten zich aan jodium dat zich in de schildklier bevindt. Als een schildklier veel jodium bevat is het erg actief en blijft er veel radioactief spul aan kleven. Hoe groter de paardenvijg, des te meer strontvliegen zullen we maar zeggen.
Op een scherm licht het radioactieve goedje dan op. Zie je op de schildklier één of meerdere oplichtende puntjes dan is het een tumor, gloeit de hele schildklier als een kerstster dan is het Graves.

Ik heb even een plaatje van internet geleend en mijn plattegrondje zag eruit zoals de schildklier op het plaatje linksboven.

Dat is natuurlijk een hele opluchting want plaatje rechtsboven en plaatje linksonder hadden een kleutertekening kunnen zijn maar zijn gezwellen op de schildklier.
Ik heb het me allemaal laten uitleggen want er vliegen termen om je oren in zo'n ziekenhuis waar je duizelig van wordt.

Voorlopig maak ik me nu alleen nog druk over mijn kwaaltjes. Want elk kwaaltje is op zich niet zo erg maar een tas vol kwaaltjes kan je toch wat ziek maken.
Mijn arts riep vanmiddag optimistisch dat ik me met een week of vier vijf wel weer wat prettiger zal voelen. Mooi, ben ik net weer op de been om de kerstdrukte aan te kunnen.

Ik moet de komende 24 uur uit de buurt van kleine kinderen blijven vanwege de straling door het onderzoek. In de trein terug naar huis zat een kleine etterbak de hele boel bij elkaar te schreeuwen. Ik heb hem even lekker geknuffeld.

Volgende keer is mijn hartslag weer op normaal niveau, poep ik hooguit één keer per dag, schrijf ik met vaste hand mijn naam, is mijn t-shirt weer vervangen door een trui, loop ik zonder moeite de trap op en af, slaap ik 8 uur per dag, zijn mijn enkels weer slank, heb ik een T4 niveau van minder dan 25 mmol/l, prikken mijn ogen niet meer, hoor ik mijn hart niet meer kloppen in mijn linkeroor, hijg ik niet meer als ik mijn sokken heb aangetrokken en schrijf ik weer over iets leuks.

Verder denkt de dokter dat ik ook minder last zal hebben van een kort lontje. Dat denk ik dan weer niet.

In de lappenmand

Ik geef het niet gauw toe maar nu moet ik toch echt erkennen dat ik even in de lappenmand zit.

Een week of twee geleden is het begonnen, mijn handen begonnen te trillen. Eerst maar een paar minuten maar al gauw ging het soms uren door. Ik ben vrij goed in het negeren van signalen van mijn lichaam dus besteedde ik er nauwelijks aandacht aan. Mijn lichaam kreeg in de gaten dat ik de zaken niet serieus nam en ging over tot drastische maatregelen. Mijn benen gingen meetrillen en op het laatst trilde mijn hele lichaam. Ik leek warempel wel een olifant met Parkinson.

Richard probeerde me verschillende keren over te halen om naar de dokter te gaan maar ik ging pas toen ik op mijn werk niet meer fatsoenlijk kon ttttyyyyypppennnn. Ik belde de huisarts om een afspraak te maken maar die vond de verschijnselen zo serieus dat het haar het beste leek om meteen maar naar het ziekenhuis te gaan. Wat een flauwekul!
Mijn collega's drongen er echter sterk op aan dat ik toch zou gaan (misschien had ik wel last van paniekangsten, zei een gek) en dus nam ik de trein naar het ziekenhuis. Ach, dat mag allemaal in de baas zijn tijd dus waarom niet.

In het ziekenhuis werd een hartfilmpje gemaakt die niet goed bleek te zijn en vervolgens werd ik anderhalf uur op de hartbewaking gelegd. Gut, hoe lang zou het duren voor iemand in de gaten kreeg dat dit toch allemaal wel erg overdreven was. Na verloop van tijd kwam een arts mij melden dat mijn hartslag in rust en mijn ademhaling in rust erg hoog waren. Ook de bloeduitslagen waren niet goed en het leek hem het beste om mij op te nemen. Dat leek mij niet het beste maar ik had weinig keus.
Het ziekenhuis was hetzelfde als de bunker waar Quinta is bevallen dus erg op mijn gemak lag ik niet. Ik kwam terecht op de afdeling endocrinologie waar het wemelt van bejaarde diabetespatiënten die luidruchtig snurken en aan iedere nieuwe patiënt al hun kwalen melden. Ik was de komende uren zoet.

Omdat het inmiddels dik na vijfen was en alle artsen al thuis aan de warme prak zaten werd er die dag niets meer gedaan. De volgende dag kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk de ziekte van Graves heb, een schildklierziekte die Savannah ook heeft. Verder dacht men dat ik  een bloedprop in mijn longen had vanwege de benauwdheid en dezelfde dag kreeg ik een radioactief onderzoek van mijn longen. Ja kan veel zeggen over artsen in Stockholm maar dat ze de boel bagatelliseren kan hen niet verweten worden. Gelukkig bleek ik geen bloedpropje te hebben maar was de astma verslechterd onder invloed van die schildklier die volledig zijn eigen leven was gaan leiden.

Bij de ziekte van Graves geeft de hypofyse geen signaal aan de schildklier dat er geen schildklierhormoon moet worden aangemaakt en krijg je dus te veel schildkierhormoon in je lichaam.
Gevolg: trillen, hoge hartslag, hartkloppingen, vocht vasthouden, darmproblemen, snelle ademhaling, zweten en....... afvallen. Dat laatste symptoom vind ik helemaal niet erg maar laat dat nou net het enige symptoom zijn wat ik niet heb.
De hypofyse geeft geen signaal meer aan de schildklier omdat er antilichamen worden aangemaakt door het lichaam. Het lichaam valt dus als het ware zijn eigen hormonen aan. Dat heet een auto-immuun ziekte. Het vervelende is echter dat er bij mij geen antilichamen zijn gevonden wat zou kunnen betekenen dat er een tumor op mijn schildklier zou kunnen zitten. Daar wordt maandag opnieuw een radioactief onderzoek aan besteedt. Nog even en ik kan dienst doen als lantaarnpaal 's avonds. De lengte heb ik mee.

Het klinkt misschien raar maar ik hoop maandag te horen dat ik de ziekte van Graves heb. Nooit gedacht dat ik mezelf nog eens een ziekte zou toewensen.

Wordt vervolgd..

Kredietwaardig

Ik ben een kritische consument, vind ik zelf. Niet altijd en overal want prijzen vergelijken om te zien waar de mandarijnen het goedkoopst zijn, daar begin ik niet aan. Maar gaat het om wat duurdere aankopen dan pluis ik vaak de huis-aan-huissufferdjes uit om te zien waar ik het beste af ben. En ook www.prisjakt.se en www.pricerunner.se bezoek ik vrijwel altijd voor ik overga tot een grote aankoop.
En als ik van plan ben om een hypotheek af te sluiten dan vraag ik bij meerdere banken een offerte aan zodat ik een uitgebreid vergelijkend onderzoek kan doen. Een verstandige en kritische consument, nietwaar?

In Zweden word je voor het aanvragen van kredieten altijd getest op je kredietwaardigheid. Als je bijvoorbeeld een lening wilt afsluiten bij een bank dan vraagt de bank een kreditupplysning (overzicht van alle leningen die je hebt uitstaan) aan. In dat overzicht is precies te zien hoeveel leningen je hebt, welke bedragen je hebt geleend bij wie en hoeveel je inmiddels hebt afgelost. Bovendien is in dat overzicht te zien wie er de afgelopen maanden nog meer een kredietoverzicht hebben aangevraagd.
Niet alleen bij leningen wordt zo'n kredietoverzicht aangevraagd maar ook als je bijvoorbeeld een telefoonabonnement wilt afsluiten, bij een internetwinkel op factuur wil kopen of een offerte voor een hypotheek aanvraagt.

Ik dacht, naïef als ik kan zijn, dat er voor ons geen vuiltje aan de lucht was omdat we geen leningen hebben en onze abonnementen altijd keurig op tijd betalen (ja, zulke mensen zijn er ook).

Toen wij een flatje in Stockholm wilden aanschaffen heb ik dus als kritische consument bij drie banken een offerte aangevraagd die vervolgens eerst een kredietoverzicht hebben aangevraagd voordat ze de offerte uitbrachten.
Eenmaal gesettled in ons driekamerpaleisje  wilden we ook graag breedband, want hoe kan ik anders vrienden en familie op de hoogte houden van ons wel en wee. Dus een breedbandpakket aangevraagd waarvoor ook weer een kredietoverzicht werd aangevraagd. Ons huis in Nyhammar was verkocht dus er stond welgeteld één lening van 150 000 sek op het overzicht. Een droomklant zou je zeggen en dat vond Telia ook want binnen twee dagen hadden we breedband.

Daarna besloten we in al onze wijsheid om een huis te laten bouwen en ook daar werden weer een aantal offertes voor opgevraagd waarbij elke verstrekker uiteraard eerst weer even een kredietoverzicht wilde hebben.
Iedereen kent inmiddels onze plannen van het nieuw te bouwen huis en dus gingen we op zoek naar een meer betaalbare variant om in te wonen.
Twee huizen gingen aan onze neus voorbij maar voor beide huizen had ik wel offertes aangevraagd. En ook daar werd weer een kredietoverzicht voor aangevraagd.

Afgelopen dinsdag was het echter raak. Een huis dat perfect voor ons was en bovendien minder kostte dan wat we ons konden permitteren. Ik vroeg een hypotheekofferte aan via internet maar kreeg tot mijn grote verbazing een mededeling terug dat we geen hypotheek konden krijgen omdat we niet kredietwaardig waren. In eerste instantie verdacht ik mijn echtgenoot van oneigenlijk gebruik van onze creditcard maar toen ik op onze bankrekening keek stonden er geen afschrijvingen bij die ik niet herkende en extreem rood stonden we ook niet.
Even met de bank bellen dus om dit kleine misverstand even uit de wereld te helpen. En daar werd ik direct met mijn neus op de feiten gedrukt. Er stonden 8 kredietoverzichten op onze naam waarmee we werden bestempeld als potentiële oplichters en kredietonwaardig.
Ik probeerde in een wanhopige poging om mijn krediet- en geloofwaardigheid op te vijzelen, de bankmeneer uit te leggen dat ik altijd meerdere offertes opvraag om vervolgens tot een verstandige keuze te komen. Maar hij was niet te vermurwen; wij hadden zo veel kredieten en leningen aangevraagd dat elke verstandige bank niet langer met mij in zee wilde gaan. Ik was bestempeld tot potentiële oplichter. Ik vroeg boos en teeurgesteld wanneer ik mijn status als oplichter weer kwijt zou zijn en hoorde dat alle kredietoverzichten 12 maanden zouden blijven geregistreerd. Met andere woorden; september 2013 kan ik weer voor een huis gaan kijken en bijbehorende offertes aanvragen.

Een paar weken geleden is uit onderzoek gebleken dat Zweden gemiddeld 5 leningen en/of kredieten op hun naam hebben staan en die leningen meestal afsluiten bij onbetrouwbare kredietverstrekkers.
En die onbetrouwbare kredietverstrekkers vragen geen kredietoverzicht op.
Drie keer raden waarom Zweden daar gebruik van maken.

En dan blijf ik als kritische consument gewoon wel in mijn driekamerappartementje wonen omdat ik geen hypotheek kan krijgen.

 

Goede voornemens

Goede voornemens hoeven niet per sé gekoppeld te worden aan Nieuwjaarsdag en hebben ook geen uiterste houdbaarheidsdatum. Zo neem ik mij al een kleine 10 jaar voor om af te vallen en zolang dat niet gelukt is blijf ik bij mijn goede voornemen. Het is op zich ook wel prettig dat ik nooit mijn streefgewicht haal want anders zou ik weer een nieuw voornemen moeten verzinnen en dat is best lastig als je zo goed als perfect bent.

Soms - als ik bijvoorbeeld langs een winkel loop en mijn eigen omvang in de etalage zie of als ik die leuke en bovendien afgeprijsde broek nauwelijks tot aan mijn knieën krijg opgetrokken - dan wakkert mijn goede voornemen weer aan en neem ik mij heilig voor om tenminste op werkdagen alles met lege calorieën uit mijn ADV (aanbevolen dagelijkse hoeveelheid) te schrappen.

Deze zomer ben ik - mede omdat mijn echtgenoot niet in de buurt was die in principe alles wat eetbaar is in zijn mond kan stoppen zonder daar een gram van aan te komen en mij vaak weet te verleiden met alles wat slecht is voor mijn kledingmaat - een kleine 2 kilo afgevallen. Dit dankzij een 6 weken durende 600 kilocalorieëndieet inclusief 40 minuten intensief fietsen per dag en 4 x 6 trappen op en af . In dit tempo duurt het weliswaar een dikke anderhalf jaar voor ik mijn streefgewicht heb bereikt maar wie het kleine niet eert is het grote niet weert, nietwaar.

Vervolgens komt mijn moeder een weekendje over en heeft als verrassing een pond pralines meegenomen en beperkt mijn schoonzus zich niet tot het meenemen van één pak speculaas maar slaat zoveel in dat de aandelen Hellema vorige maand met 50% zijn gestegen. Kortom, van die 2 kilo is weinig meer over.
Maar als ze een zak wortelen meenemen is het ook weer niet goed.

Aangezien Quinta nog wat zwangerschapsrestjes op haar heupen en bovenbenen heeft hangen en ikzelf weer eens wat te lang in pashokjes verblijf omdat ik voortdurend en optimistisch de verkeerde maat uit de rekken trek, besloten moeder en dochter deze week het oude goede voornemen maar weer eens op te pakken.
Op de website van Itrim vonden we precies wat we nodig hadden; trainen, voedingsadvies, een persoonlijke coach en afvallen.
Zweden zou Zweden niet zijn als daar niet eerst een introductieavond aan wordt besteed waarvoor je je moet aanmelden en Nederlanders zouden geen Nederlanders zijn als ze niet zouden denken dat dat aanmelden ongetwijfeld niet nodig was. Dus meldden we ons niet aan maar besloten op de bonnefooi donderdagavond om 20:00 uur deel te nemen aan de introductieavond. De uitnodiging stond immers al op de website dus aanmelden leek volstrekt overbodig.
Om onszelf moed in te eten brachten we eerst nog een bezoekje aan de Pizzahut en om het goede voornemen kracht bij te zetten namen we allebei een gezonde pizza; Quinta iets met veel groen en ik een pizza met minder kaas. En geen nagerecht, hè. Ja, we waren echt al goed bezig, vonden we zelf.

Vervolgens stapten we fit in de auto (nee, echt het was veel te koud om te fietsen, het sneeuwde die avond zelfs) en reden gemotiveerd naar Itrim. Ja, we hadden er echt zin in. Maar toen we langs reden om de auto te parkeren zagen we tot onze schrik dat de introductieavond al begonnen was, hoewel het nog ruim voor achten was. In eerste instantie dacht ik meteen door naar huis te rijden maar misschien was het wel een cursus 'snoepen voor beginners' en moesten wij naar een ander zaaltje. Maar toen we langsliepen en een blik in het zaaltje wierpen wisten we dat we echt wel in dat zaaltje hadden moeten zitten. Een tiental mensen - voornamelijk oud, dik en grijs - staarden gefascineerd naar het whiteboard waar een ongetwijfeld personal trainer (de enige in de juiste proporties in dat zaaltje) allerlei kreten op het bord schreef waar ik in de regel onmiddellijk uitslag en jeuk van krijg:
- förväntningar (verwachtingen)
- positiv respons (positieve feed back)
- känslor (gevoelens)
- gruppskommunikation (communicatie in de groep)
- hälsa (gezondheid)
- dynamik (hoef ik niet te vertalen)
- perspektiv (ook wel duidelijk)
- utvärdering (evaluatie)
Voor de vorm voelden we nog even aan de deur maar die zat goddank op slot. Daarna wisten we niet hoe snel we ons uit de voeten moesten maken.

Volgende week melden we ons aan voor onze eerste tennisles. Denk ik.

Bezoek

In Nederland wordt de komst van een nieuwe wereldburger uitgebreid gevierd en iedereen is dan ook van harte welkom in de eerste kraamweek. In Zweden kennen we het gebruik van een kraamweek niet en ook een kraamverzorgster is hier een onbekend beroep dus als er visite zou komen om de boreling te aanschouwen dan mogen papa en mama zelf koffie en een kanelbulle regelen want er is niemand anders die dat voor ze doet. Dat is dan ook waarschijnlijk de reden dat een kraamweek een onbekend verschijnsel is in Zweden want de meeste Zweden orken dat niet.
Maar Quinta en Hjalmar zijn  geen Zweden en dus is de kraamvisite - weliswaar verspreid over wat meerdere weken - gewoon op komen draven.
Afgelopen week kwam Angela (Richard zijn zus) met zonen en schoondochter-in-spé en aangezien je niet voor een uurtje vanuit Maarssen naar Stockholm afreist bleven ze meteen een week. Dat was op zich best gezellig ware het niet dat Sebastiaan en Jordy dezelfde streken hebben als Robin maar dan in het kwadraat. Voor een ouwe tante van 48 is zo'n weekje dan best afzien en ik ben dan ook blij dat ik af en toe naar mijn werk kon om bij te tanken.
Het was eigenlijk meteen de eerste dag al raak want de familie had een huisje gehuurd aan de oostkant van Stockholm maar was vergeten de bevestiging uit te printen en hadden dus niet het adres waar ze naar toe moesten. Mobiel internet bracht uitkomst en klokslag drie uur stonden we voor de deur, dachten we. Het bleek echter de deur van het verhuurkantoor te zijn en daar was niemand aanwezig. Ik vond in mijn prullenbak van mijn mail nog een berichtje waarin een dorpje stond genoemd en dus reden we op goed geluk daarheen. Het dorpje bestond weliswaar uit maar één weg maar die was wel 8 kilometer lang met zeker 25 zijweggetjes. Dat werd toch wat lastig zoeken. De auto's werden aan de kant gezet en we zetten onze joker in. Quinta werd gebeld die na wat googelen wel een telefoonnummer wist te vinden maar daar werd niet op geantwoord. Richard ging met kattekwaad 1 plus schoondochter-in-spé op zoek naar het huisje en belde enthousiast na 10 minuten terug dat hij het gevonden had. Waar hij echter naar toe was gereden was niet helemaal duidelijk dus reed ik op goed geluk het 8 kilometer lange weggetje maar weer op. Na 7 kilometer begon het mij te dagen dat ik wellicht een zijweggetje gemist had maar gelukkig bracht de mobiele telefoon uitkomst. Maar wat begin je met aanwijzingen als: 'het is vlakbij dat leuke Pippihuis', 'er staat een rijtje brievenbussen aan het begin van de weg' en 'je kunt vanaf hier het meer zien'. Het is alsof je in Amsterdam staat en iemand roept enthousiast:'het is rechts van dat huis met die trapgevel' of in New York 'het is de zevende wolkenkrabber van links'.
Schoondochter-in-spé was de enige met wat verstand en ging beneden aan de weg staan waar we haar uiteindelijk weer vonden en toen kon de familie weer herenigd worden.

Het volgende probleem deed zich vervolgens voor toen wij met zijn allen constateerden dat het al best donker begon te worden: waar is de sleutel? Ik keek de mail nog eens na waarin stond dat de sleutel op de afgesproken plek lag. Wij keken elkaar eens glazig aan en niemand wist meer wat de afgesproken plek was. Het balkon waarop we stonden was tamelijk groot en dus begonnen we ongeorganiseerd overal te zoeken. Na 10 minuten had nog steeds niemand enthousiast 'gevonden' geroepen en kattekwaad 2 reserveerde vast één van de zonnestoelen voor de nacht toen er een auto stopte. Het bleek de eigenaresse van het vakantiehuisje te zijn die binnen 20 seconden de sleutel uit de bak met open-haardhout viste (daar waar iedereen al drie keer had gekeken).
Koffers werden uitgeladen, banken en tafels werden verschoven en er werd hartelijk afscheid genomen waarna we snel naar huis reden. Morgen een nieuwe dag met avonturen.

De week erna hebben we nog volop kunnen genieten van de familie waarbij kattekwaad 1 en 2 niet onder deden voor Robin. Zo weten ze in Skansen nu nog niet hoe ze die roltrap weer aan de praat moeten krijgen die kattekwaad 2 stop zette omdat kattekwaad 1 erop stond.

Bij een bezoek aan de Zweedse Action zetten Kattekwaad 1en 2 alle eierwekkers op 10 minuten. Wij waren binnen 8 minuten de winkel uit dus ze hadden niet eens lol van hun eigen streken.
Luca gaf een demonstratie 'poepen-in-het-openbaar' inclusief licht en geluid waarbij de hele familie onder tafel verdween van het lachen. Toen Quinta dacht dat hij klaar was en hem op de badmat bij Robin thuis wilde verschonen kwam er nog een toegift. Robin heeft inmiddels een nieuwe badmat.

De laatste dag heeft de Nederlandse familie zich nog even kunnen vergapen aan de Zweedse efficiency. We hadden een oproep gekregen om mee te helpen bij de herfstschoonmaak in de tuin. Wij vonden dat we een goed excuus hadden - bezoek van familie - en gingen dus niet maar konden uit het raam uitstekend zien waarom  het goed was dat we niet waren gegaan. De tuinbanken - die overigens keurig beschut stonden tegen de Zweedse weersomstandigheden - werden naar de kelder gebracht waar ze blijkbaar nog meer beschut zouden staan. Blaadjes werden van de grasmat en de stoep geharkt wat overigens een vrij nutteloze bezigheid was aangezien het enigszins waaide en bij elk briesje viel er een nieuwe lading herfstblaadjes op de net geveegde stoep en grasmat.
Elk kwartier werd er even gepauzeerd - de ene keer met koffie en een bulle en later op de dag met gegrilde worstenbroodjes (ongeveer het enige wat Zweden op de BBQ kunnen knallen) waardoor er, mede vanwege de wind, weinig resultaat werd geboekt die dag. Het was een leuke voorstelling.

Ondanks kattekwaad 1 en 2 (of mede dankzij) hebben we toch een erg gezellige week gehad maar onze wraak zal zoet zijn. Dit jaar vieren we Oud en Nieuw in Nederland en we nemen Robin (en Mathilda) mee. Dat wordt gezellig. Kattekwaad tot de derde macht!

 

Op de bank

In de grijze oudheid, je weet wel, toen mijn haar nog van nature blond was, een dagelijkse ruzie met mijn weegschaal nooit voorkwam en ik zonder nadenken een pak koek kon wegkauwen zonder daar meteen 5 kilo van aan te komen, toen werkte ik een blauwe maandag bij de ABN Amro en twee blauwe maandagen bij de Rabobank. En reeds toen had ik een uitgesproken hekel aan de mentaliteit in die branche. Nu kijkt niemand er meer van op dat het een grote criminele, corrupte boevenbende is die in Europa door de belastingbetaler overeind wordt gehouden zodat er wederom riante bonussen kunnen worden uitgekeerd. Maar ik heb destijds mijn lesje al geleerd.
Zo had ik een chef die ons rustig op oudejaarsdag drie uur liet overwerken omdat de kas niet klopte vanwege het ontbreken van 25 cent. En wee je gebeente als je durfde voor te stellen dat kwartje uit eigen zak bij te leggen om die verdomde rotkas kloppend te krijgen. Niets ervan, de onderste steen zou boven komen en dat kwartje zou gevonden worden. Niet dat we dan op onze knieën over de vloer moesten kruipen om dat verrekte ding te zoeken, nee, alle bij- en afschrijvingen moesten worden nagekeken of er misschien ergens iets fout was ingetikt wat ook vrijwel altijd het geval was. Het meest voorkomende kasverschil was 36 cent waarbij iemand 0,59 in plaats van 0,95 had ingevoerd. 
En was de fout eindelijk gevonden dan kregen we collectief op onze donder wat ons nog een kwartier kostte. Vervolgens drukte de filiaalchef twee jaar later 6000 gulden achterover. De sukkel! Licht je een bank op doe het dan goed. Hup, anderhalf miljoen naar je Zwitserse bankrekening overboeken om vijf over zes en dan meteen de kuierlatten nemen met vrouw en kinderen.
Regelrecht tuig was en is het en dat geldt voor zowel de Nederlandse als de Zweedse of welke bank dan ook.

En dankzij de bank(en) en mijn gezonde verstand zit ik inmiddels flink in de penarie, nee zeg maar gerust dat ik tot mijn dijen in de shit zit.

Het wordt weer een lang verhaal dus neem een glas wijn en een frans kaasje en geniet van mijn ellende.
Ik schreef al eerder dat ik ons project om een eigen huis te laten bouwen  heb afgeblazen omdat met het tikken van de minuten de kosten opliepen. Dat was dat stukje gezonde verstand. Wij hadden helaas onze handtekening al onder een voorlopig koopcontract gezet waarmee we werden verplicht om 175 000 sek consultancykosten en 122 500 sek aanbetaling voor de grond te betalen. Maar beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald en bij de doorverkoop van het project naar een andere koper zouden we onze zuurverdiende pecunia wel weer terug krijgen.
De overdracht van de grond zal op 30 november gebeuren en dan moeten we de resterende 1 miljoen kronen voor de grond op tafel leggen. Zoniet, dan zijn we onze aanbetaling kwijt.
In eerste instantie hoopte ik dat de makelaar snel een nieuwe koper zou vinden maar toen er geen schot in de zaak leek te zitten bedacht ik dat het probleem van 1 miljoen toch moest oplossen.
Dus nam ik contact op met de bank met de vraag of ze ons dat gld konden lenen tot de grond verkocht zou zijn. Toen we 4 miljoen wilden lenen om het huis te laten bouwen was er geen vuiltje aan de lucht maar voor het lenen van 'slechts' 1 miljoen voor uitsluitend de grond geeft de bank niet thuis. Nee, plotseling moeten ze zekerheid hebben en dat hebben ze niet met een stukje grond in de buurt van Stockholm. Ik heb zo ongeveer alle banken in de wijde omtrek gebeld maar het financieren van een stuk grond, daar doen ze niet aan mee. Valt ongetwijfeld te weinig aan te verdienen.

Een andere stompzinnige discussie heb ik enige weken geleden ook al met de banken gehad. In Zweden kun je een hypotheek krijgen van maximaal 85% van het aankoopbedrag wat betekent dat de woningmarkt binnenkort helemaal op slot zit omdat heel veel mensen geen drie ton in een oude sok hebben zitten als eigen bijdrage voor hun nieuwe huis. En daarnaast wordt de overdrachtsbelasting ook niet gefinancierd dus dat moet je in je andere ouwe sok hebben zitten.
 Maar bovendien rekenen bijna alle banken met een fictief rentepercentage van 7% terwijl de rente alleen maar aan het zakken is en momenteel op 3,35% staat. Maar kun je geen 7% betalen, en Jan Modaal waar ik onder val kan geen 7% betalen, dan krijg je geen hypotheek.
Dus uiteindelijk moet ik dankbaar zijn dat ik dat driekamerflatje heb want eigenlijk had dat er ook niet in gezeten. En dan heb ik het dus over twee mensen met allebei een vast inkomen, geen schulden, geen alimentatieverplichtingen (ik krijg nog steeds niets van Ries), niet geregistreerd als wanbetaler en zelfs mijn belasting betaal ik trouw op tijd.

Ik sta nu dus voor een onmogelijke opgave: waar haal ik binnen 6 weken even 1 miljoen kronen vandaan. Ik gok op mijn trouwe aanhangers van mijn blogje. Ben jij diegen die altijd bank speelt bij monopoly en wil je nu je kansen eens op de echte markt uitproberen? Heb jij nog een gevuld spaarvarkentje wat je tijdelijk kunt missen?  Zie jij je kapitaaltje op termijn groeien door de rente die ik uiteraard aan je zal gaan betalen?

Of is het nu mijn beurt bij de postcodeloterij? Het maakt me niet uit zolang ik mijn probleem over 6 weken maar weet op te lossen.
En anders zie je ons binnenkort terug bij het uitdelen van de soep door het Leger des Heils.

Regels zijn regels

Als je als ongetrouwd Nederlands stel besluit om in Zweden een kind te krijgen en dat vervolgens officieel te laten bestaan dan heb je wat doorzettingsvermogen nodig. Ik zal de situatie van Quinta, Hjalmar en Luca schetsen zodat je je in het vervolg wel twee keer bedenkt om je ongehuwd voort te planten. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee. En even voor de duidelijkheid, we leven in een modern westers land en het jaar is 2012.

Quinta en Hjalmar zijn niet getrouwd en hebben ook geen plannen in die richting wat ons als ouders een hoop geld en geregel scheelt. Maar nadat er nageslacht in productie werd genomen moest er wel beslist worden wat zijn achternaam zou worden. Van Hoek is niks maar van Trigt is helemaal niks vanwege de niet uit te spreken harde g dus besloot het stel de kleine man toch maar van Hoek als achternaam te geven.
Bij Luca's geboorte was Quinta echter de enige ouder van Luca omdat Hjalmar het kind nog niet erkend had om de doodeenvoudige reden dat de afdeling in het gemeentehuis waar dat moet gebeuren slecht twee uur per week geopend is. Dus kreeg Luca bij zijn geboorte de achternaam van Trigt.
Na een week lukte het Hjalmar om een vaderschapsverklaring te bemachtigen en werd een aanvraag voor dubbel ouderschap ingediend zodat het kind een geregistreerde moeder én vader kon krijgen. Toen die binnen was konden beide ouders een persoonsnummer voor de kleine aanvragen en met het persoonsnummer werd een aanvraag voor naamswijziging ingediend. Twee weken na zijn geboorte heette Luca van Trigt niet langer Luca van Trigt maar Luca van Hoek.
Daarna kregen de ouders een schrijven van de immigratiedienst in Zweden waarbij men geconstateerd had dat een Nederlander zich op hun adres gevestigd had met de naam Luca van Hoek en dat deze persoon geen verblijfsvergunning had. Dus moest er een verblijfsvergunning voor Luca worden aangevraagd. Dat leek niet moeilijk tot Quinta moest opgeven in welke gemeente Luca had gewoond in Nederland en er moest ook een kopie van paspoort of identiteitskaart worden bijgevoegd. De identiteitskaart moest worden aangevraagd bij de Nederlandse ambassade in Stockholm.
Voor het verkrijgen van een identiteitskaart voor een minderjarig kind is een geboortebewijs nodig dat is afgegeven door de gemeente in Nederland waar hij is geboren. Vervolgens moest er ook een persoonsbewijs van de Zweedse belastingdienst worden bijgevoegd die moest worden gestempeld en ondertekend door de Zweedse belastingdienst. Daarna moest een jurist in Zweden een apostille, een verklaring van echtheid van de handtekening, bij het persoonsbewijs en de vaderschapsverklaring afgeven. En tot slot moest kleine Luca op de foto waarbij hij neutraal en met geopende ogen moest kijken. Quinta heeft Luca vier keer moeten uitleggen dat hij neutraal moest kijken voordat hij eindelijk begreep dat hij niet mocht huilen bij het nemen van de foto. Dat hij zijn eigen hoofd nog niet rechtop kon houden was voor de Nederlandse ambassade geen reden om wat soepeler om te gaan met de eisen voor de pasfoto dus nu lijkt het of mijn kleinzoon afstamt van de gebochelde in Parijs maar het zijn de handen van Hjalmar onder zijn truitje die zijn hoofd horizontaal probeert te houden.
Vandaag gaat Quinta met Luca, zijn pasfoto, zijn persoonsbewijs met apostille, haar legitimatiebewijs en een vaderschapsbewijs naar de Nederlandse ambassade om een identiteitsbewijs voor van Hoek junior aan te vragen. Ik hoop van harte dat het haar lukt.

Luca is nu een maand oud en Quinta heeft nog twee maanden de tijd om een verblijfsvergunning voor Luca te regelen. Als haar dat niet lukt dan moet Luca terug naar Nederland. Terug naar Nederland? Het kind is er nog nooit geweest dus hoezo terug? En waar moet hij dan heen?

Het zijn van die vragen waar niemand antwoord op kan geven en ook niemand wakker van ligt. Wij trouwens ook niet want er is geen ambtenaar die de moeite neemt om Luca op te halen om hem het land uit te knikkeren. Daar heb ik, als ambtenaar, alle vertouwen in.

 

Ago ergo sum

Ago ergo sum is latijn voor 'Ik handel dus ik besta', een afgeleide van Cogito ergo sum, 'ik denk dus ik besta'. Die tweede zin gaat lang niet altijd voor mij op want regelmatig doe ik dingen zonder er eerst goed over na te denken. Het gros van mijn bloglezers knikt nu instemmend en prijst mij om mijn zelfkennis. Maar geef toe, het brengt mij vaak tot dingen waar anderen nooit toe komen. Had ik lang nagedacht over een mogelijke emigratie naar Zweden dan woonde ik nu nog steeds in een Vinexwijk in Maarssenbroek. Als ik goed had nagedacht over de gevolgen had ik nooit mijn pillenstrook aan de kant gegooid en was ik de rest van je leven kinder- en kleinkinderloos. Ik moet er niet aan denken!

Maar Ago ergo sum is een leus die mij op het lijf geschreven is. Zodra er ergens geld valt te verdienen sta ik met mijn neus vooraan. Soms leidt het alleen maar tot een teleurstellend verlies maar dat is inherent aan handel; neem je verlies als je winst vroeg of laat maar groter is.
Maar sinds ik in Zweden woon vraag ik mij soms wel eens af of ik besta. Weten mensen wel dat ik er ben? Heb ik soms een geheim telefoonnummer en kan daarom niemand mij bereiken.
Neem zo'n dag als vandaag. Nee, weet je wat, ik begin bij het begin.

Sinds onze move naar ons flatje in Stockholm weten we al dat we hier niet lang willen wonen omdat het simpelweg te klein is en ik bovendien met een buitenman getrouwd ben die bij nacht en ontij het gras wil maaien, sneeuw wil schuiven of alleen maar een vuurtje wil stoken om de pyromaan in zich rustig te houden.
We zijn dus al lang weer bezig met het zoeken naar een vrijstaand huis in de buurt en sinds een paar weken hebben we ons oog laten vallen op een schitterend paleisje dat nieuw gebouwd is en al een tijdje te koop staat.
In Zweden vraag je voor je gaat onderhandelen over de prijs een zogenaamde lånelöfte, een leenbelofte, bij een bank zodat je zeker weet dat je een lening krijgt als je overeenstemming bereikt met de verkoper. Ik vroeg en kreeg de lånelöfte en met mijn handelsgeest lukte het zelfs om nog tweehonderduizend kroon van de prijs af te krijgen. Ago Ergo Sum, zou ik zo zeggen.

Afgelopen vrijdag zouden we het contract tekenen en dus nam ik rap contact op met de bank voor de bevestiging. Daar namen ze nog een keer onze cijfers door en plotseling bedachten ze zich. Nee, toch maar geen lening voor de van Trigtjes. Omdat wij allebei een vaste baan en dus een vast inkomen hebben, geen inwonende kinderen meer hebben (sorry Savannah maar jij woont illegaal bij ons), geen schulden en kredieten hebben (zelfs de auto's zijn schuldenvrij) en ook onbekend zijn bij de BKR/Kronofogden verbaasde me dat dus zeer. Ik stuurde mijn bankmevrouw dus de vraag waarop haar besluit was gebaseerd maar tot op heden heb ik daar nog geen antwoord op gehad. Geen Ago Ergo Sum voor de Icabanken.
Vervolgens heb ik nog drie banken gemaild met de vraag of ze eens even naar onze aanvraag konden kijken. Eén van die banken is ook benaderd door de makelaar en alle drie zouden uiterlijk maandag van zich laten horen maar heeft er ook maar één gebeld? Nee dus. Ik begon te twijfelen. Zou Telia mijn nummer geheim hebben gemaakt? Batterij op? Ben ik doof en hoor ik de beltoon niet? Geen Ago Ergo Sum voor deze banken.

Vorige week wilden we een bezichtiging bij een ander huis dus gemaild om een bezichtiging af te spreken. De makelaar moest even overleggen met de eigenaars en zou erop terug komen. Na vier dagen nog maar eens gemaild. Oh ja, de makelaar zou nog even contact opnemen met de eigenaars. Nu zijn we weer vier dagen verder en nog steeds niets gehoord. Nog een Ago Ergo Sum.

We wachten nog steeds op ons geld van de grond die we hadden gekocht waar we een huis op zouden laten bouwen. Alles net op tijd weten terug te draaien maar nog geen kroon gezien. Donderdag de verkoper ge-smst en ik kreeg als antwoord dat de overdracht vandaag om 5 uur was. Nog iets gehoord vandaag? Nee, helaas Ook hier geen Ago Ergo Sum.

Het is dat ik een toonbeeld van geduld ben want anders zou het wel eens heel vervelend kunnen aflopen voor al die mensen die niets van zich laten horen.
Ad impossibile nemo tenetur

Hij is er

Hij heeft er ruim de tijd voor genomen en zoals een goede eersteling betaamt kwam hij netjes vier dagen te laat. Richard en ik mochten bij de bevalling zijn en dat heeft flink wat indruk gemaakt. Ik zal alle bloederige details besparen en er komt ook geen filmmateriaal op Facebook maar ik zal wel uitgebreid uit de doeken doen wat mij hogelijk heeft verbaasd in dit uitstekend georganiseerde welvaartsland.

Quinta is wat betreft ontsluiting werkelijk een natuurtalent. Om half elf bij de eerste wee sms-ste ze mij:'Of ik heb een wee, of ik ben stervende'. Ik kon er echt niets aan doen maar ik moest lachen. De tweede wee kwam 10 minuten later en een half uurtje later kon ze naar het ziekenhuis vertrekken omdat ze om de twee minuten kwamen. Een dikke drie uur na de eerste wee had ze al 7 centimeter en ik was alleen maar jaloers. Bij haar geboorte deed ik over de eerste centimeter 12 uur en ik vroeg me af waar ze de gebruiksaanwijzing 'kinderen-op-de-wereld-zetten-voor-dummies' had gevonden.

Wij snelden achter haar aan naar het ziekenhuis maar bij aankomst waren we enigszins vertwijfeld. Dit kon de verlosafdeling niet zijn, dit was het voorportaal van het huis van bewaring. Zelden heb ik zo'n saaie, koude en sfeerloze ziekenhuisafdeling mogen ervaren. De geriatrieafdeling van het eerste het beste streekziekenhuis in Nederland is sfeervoller dan deze kazerne. Geen kleuren, geen Nijntjes aan de muur, geen ballenbak voor zusjes/broertjes in spé, geen fatsoenlijk stoel om op te zitten, zelfs geen rokersruimte voor overnerveuze vaders. Alleen maar beton boven, onder en naast ons.

Quinta vonden we als snel in één van de kamers en ze leek me nogal high wat me enigszins verbaasde. In Zweden waar een kauwgombal al snel als harddrug wordt gekwalificeerd lag ze gierend van de pret aan het lachgas. Er kwam wat onsamenhangend gewauwel uit haar mond wat we volgens Hjalmar maar gewoon het beste konden negeren omdat het vrij zinloos was wat ze zei. Tussen de weeën door kauwde ze vrolijk wat Sultana's weg want het leven gaat wel door, nietwaar.
Wij vonden een plaatsje in de vensterbank want een stoel voor bezoek was er in de wijde omtrek niet te vinden.
Om een uur of drie vond Quint het welletjes want het lachgas deed niet meer waar het voor bedoeld was, de pijn verzachten en dus werd er een anaestist in het ziekenhuis opgetrommeld om een ruggenprik te zetten. Dat moet ik de Zweden dan wel weer nageven: geen discussie, geen protocol, niets. Wil jij een ruggenprik dan krijg jij een ruggenprik. Hjalmar twijfelde nog even of hij ernaast zou gaan liggen omdat hij zelf nogal last van rugklachten had maar Quinta vond dat zij de eerste rechten had en zo geschiedde. Na de prik bleven de weeën komen en gaan maar mama-in-spé had er geen last meer van. Er werd nog een pak Sultana's opengerukt en de grappen waren niet van de lucht. Ik dacht nog even:'goh, bevallen kan dus toch leuk zijn' maar aan het eind van de bevalling heb ik die gedachte volledig laten varen. Twee uur lang hebben we geen witte of blauwe jas de kamer in zien komen en ik vroeg me af hoe ze konden weten of mijn kind de benodigde 10 centimeter al had bereikt. Om half vijf verscheen er eindelijk weer iemand in de kamer die constateerde dat de gewenste 10 centimeter er waren. Ik persoonlijk met al mijn ervaring zou zeggen:'Benen optrekken en persen maar'. Het nadeel van een ruggenprik is namelijk dat je de persweeën niet goed meer voelt en het dus op eigen kracht en aanwijzingen moet doen. Maar niet in Zweden. Nee, Quinta moest haar bed uit en met echtgenoot de gang op en neer gaan lopen. Leuk ook, met een ruggenprik waarbij je je benen nauwelijks nog voelt en je onderkant op 10 centimeter tochtstand. Ik verklaarde de hele medische staf van de afdeling voor gek maar wie luistert er nou naar iemand die het kan weten. Waarom Quinta moest gaan lopen werd ons ook al niet duidelijk want het kleintje was ingedaald en ze had 10 centimeter. Misschien hadden ze haar bed even nodig, ik weet het niet.
Het heen en weer wandelen met 10 centimeter en een ruggenprik beviel Quinta niet goed dus kroop ze haar bed weer in. Rond half zes - een uur later - kwam er iemand even kijken hoe het met haar ging. De weeën waren inmiddels zo krachtig en pijnlijk dat mijn arme dochter al niet meer aanspreekbaar was. Persen hoefde blijkbaar nog steeds niet en in de twee uur die daarop volgden heeft ze werkelijk alle standjes moeten proberen om weet-ik-wat te bereiken. Op haar rug, op haar knieën. op haar zij, op de baarkruk, terug het bed weer in, nog maar een keer op de zij maar behalve zeer pijnlijke weeën gebeurde er niets. Om half 8 werd er eindelijk geopperd maar eens mee te gaan persen en toen kwam het kleine mannetje snel tevoorschijn. Op 9 september werd om 19:51 uur geboren onze prachtige kleinzoon Luca Sindre van Hoek.

Quinta had er medisch gezien een zooitje van gemaakt dus werd de eerste de beste naaister van de gang geplukt om de boel weer op orde te brengen wat ruim anderhalf uur in beslag nam. Een beetje Iraaks naaistertje zet in die tijd een heel kostuum in elkaar maar de zeven hechtingen van Quinta bleken niet zo eenvoudig aan te brengen. Naar Luca werd niet meer omgekeken en ik heb hem maar bij zijn vader op de borst gelegd met een doek over zich heen. Wij vertrokken om kwart over negen naar huis net als de rest van het medisch personeel en het kleine gezinnetje heeft tot een uur of elf niemand meer gezien. Luca werd niet nagekeken, niet gewassen, niet aangekleed, kreeg geen suikerwater, Quinta werd ook niet gewassen en over het krijgen van een fatsoenlijk maaltijd voor vader en moeder die toch al vanaf half 11 's morgens in de weer waren en ook de lunch hadden moeten missen werd al helemaal niet gerept. Alle familiekamers waren bezet en dus werden er twee bedden in de personeelsruimte gezet waar ze de nacht konden doorbrengen. Maar niet voordat Hjalmar er stevig op aan had gedrongen het kind nu eindelijk eens aan te kleden wat om middernacht dan ook gebeurde.
Quinta moest nadrukkelijk om een kinderbedje vragen want het personeel ging er maar vanuit dat de kleine man bij zijn moeder in bed zou slapen. Dus uit de krochten van het ziekenhuis moest een bedje voor de kleine man komen zodat Quinta niet bang hoefde te zijn om bovenop hem te gaan liggen in haar wilde dromen.

De volgende ochtend werd Luca nagekeken door de kinderarts en hij leek van het gehele gebeuren van de dag ervoor niets te hebben overgehouden: een tien!
Quinta had haar jas al aan om naar huis te gaan maar ze moesten nog even wachten. Waarop, dat weet niemand. Om vijf uur 's middags was Quinta klaar met wachten, kreeg een voedingsschema mee en ging met man en kind naar huis waar wij haar uitgebreid verwelkomden.

Ik vroeg wanneer hij voor het laatst een voeding had gehad maar dat was een domme vraag: Hij had helemaal nog niets gehad sinds zijn geboorte. Ik liet Hjalmar zien hoe je flessen en spenen uitkookt en voeding klaarmaakt want dat had niemand hen verteld. Vervolgens kreeg Hjalmar zijn eerste les flesvoeding geven want dat wist hij ook niet en Luca leerde hem snel waarvoor spuugdoekjes bedoeld zijn. Toen begrepen de ouders plotseling dat drie spuugdoekjes toch wel wat weinig is. Een lesje in bad doen kreeg Quinta een uurtje later en daarna vertrokken wij naar huis na een fantastische avond met onze kleinzoon.

Er valt nog veel te leren voor het jonge stel maar ik heb een enorme bewondering voor hun nuchterheid en hun aanpassingsvermogen. Want ik heb de afgelopen jaren wel één ding geleerd: het hebben van kinderen is fantastisch maar beslist niet gemakkelijk. Ik hoop dat ze erg zullen genieten van hun kleine mannetje, net als wij.

En als je een kaartje wil sturen (of een stapel spuugdoekjes) dan is het adres:
Quinta van Trigt en Hjalmar van Hoek
Åbylundvägen 249
13732  Västerhaninge

Verhuisd

Quinta houdt de lippen stijf op elkaar dus de komst van onze kleinzoon laat nog even op zich wachten. En dus besteed ik nog maar een blogje aan wat mij op dit moment het meest bezig houdt: wonen in Stockholm.

 Allereerst de verhuizing. Wij hebben drie kinderen, twee aan de kouwe kant en een geadopteerde Afghaan maar de één na de ander wist een vaag excuus te verzinnen om pa en ma vooral maar niet te hoeven helpen met sjouwen; zwanger, naar school en geen vrij krijgen waren van die wazige redenen maar het leek mij vooral doorgestoken kaart. Als je zwanger bent, ben je gewend om de hele dag te sjouwen, dan kan die ene verhuisdoos van mij er toch ook nog wel bij. En als je 220 dagen per jaar naar school gaat dan kun je toch wel één dagje spijbelen om je bejaarde ouders te verkassen. En ik vraag mij in alle ernst af waar al mijn 52 facebookvrienden waren toen de verhuiswagen moest worden ingepakt.

Op woensdag reed ik 's avonds na mijn werk met een vrachtwagentje 300 kilometer van Haninge naar  Ludvika om onze spullen te laden om vervolgens de volgende dag te kunnen lossen bij Shurgard in Stockholm. Het laden ging vrij vlot, vooral omdat de laadruimte kleiner was dan mijn hoeveelheid huisraad en toen de klep dicht ging stond de halve garage nog vol met troep waar ik in dit aardse leven toch blijkbaar niet buiten kan.
Om 23.00 uur rolden we doodvermoeid op onze matrassen, de enige luxe die het huis ons nog te bieden had. We tuften de volgende dag weer vrolijk 300 km terug naar de hoofdstad en gelukkig bleek bij aankomst dat Shurgard onze gereserveerde opslagruimte kon inruilen voor een groter exemplaar dus werd daar alles, wederom zonder hulp van vele vrienden en bekenden, handmatig weer gelost en met hulp van wiskundige berekeningen systematisch opgestapeld. Een aantal kasten, kratten, dozen en koffers moest echter nog een plaatsje krijgen in ons toch al krappe flatje dus die konden we, jawel weer slechts wij tweeën, kreunend en steunend 5 trappen naar boven slepen. Maar niet voordat we nog even halsoverkop naar de dichtstbijzijnde Jysk zijn gereden om voor Richard een bed te kopen want dat ontbrak ook nog.
Tegen middernacht leek alles uit de vrachtwagen een plaatsje gevonden te hebben inclusief de twee doodvermoeide eigenaars van de flat.
De volgende morgen reden we om 7 uur 's morgens in de stromende regen met een gehuurde aanhanger wederom terug naar Ludvika om de inboedel die in de garage stond te wachten op te halen. Daarna hadden we om één uur een gesprek met de sociale dienst en Ismail en om twee uur was de overdracht van ons huis bij de bank in een gehucht 20 kilometer verderop. Lunchen leek erbij in te schieten dus werd al rijdend een broodje Subway met tonijnsalade naar binnen geschoven. De laatste restjes tonijn werden net achter onze oren vandaan geveegd toen we bij de bank aankwamen om te tekenen. Daar was slechts drie kwartier voor nodig en gelukkig kregen we koffie dus konden we heel even uitblazen. Daarna sjeesten we weer terug naar het oude huis om de keuken en de gang nog schoon te maken en de aanhanger op te halen en om vier uur trokken we definief voor de laatste keer de deur achter ons dicht. Met pijn in ons hart, dat wel.
Daarna met twee auto's en een aanhanger weer terug naar Stockholm om de aanhanger weer te legen bij ons stekje bij Shurgard. Het leek niet te gaan passen maar met grof geweld kregen we uiteindelijk de roldeur dicht en die gaat pas weer open als alles zijn definitieve plekje in een nieuw huis krijgt.
Aanhanger weer teruggebracht en toen de rest van de kratten, dozen, tassen en jassen die we nog over hadden weer naar drie hoog gesjouwd. Op dat moment begon ik te beseffen dat er grenzen zijn aan het uithoudingsvermogen van een achtenveertigjarige ( en dan heb ik het nog niet over het uithoudingsvermogen van mijn gewaardeerde echtgenoot die notabene nog zes jaar ouder is dan ik).

Maar vandaag hebben we met hulp van Savannah alles een plekje kunnen geven in de flat, ik heb drie wassen gedraaid en we hebben zelfs tijd gehad om boodschappen te doen. Tot zover de verhuizing. En iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen kan een gezellig etentje met ondergetekende tegemoet zien (de eerste keer dat een belofte mij weinig geld gaat kosten).

En dan het nog te bouwen huis; dat gaat niet door. Ik ben normaal iemand van knopen doorhakken, snelle beslissingen en liever gisteren dan vandaag. Maar bij het beslissen van de bouw van een huis bleef ik maar twijfelen. Onderbuikgevoelens zeiden me dat ik het niet moest doen maar zulke gevoelens kun je natuurlijk negeren, wat ik dan ook dapper deed. Elke keer dat ik het bouwbedrijf aan de telefoon had liepen de bouwkosten verder op: andere sloten op de deuren, andere ramen, isoleren van de bovenverdieping, een schuur of garage, een andere keuken., noem maar op. En elke keer belde ik weer met mijn geliefde eega om toch maar te horen dat we goed bezig waren hoewel ik wist dat het tegendeel waar was.
En uiteindelijk besloten we om de hele koop af te blazen en toch maar op zoek te gaan naar een betaalbaar bestaand huis. Uiteraard had ik al een hoop papieren met bijbehorende verplichtingen en betalingen getekend dus moest ik al mijn acteertalent uit de kast halen om alles te kunnen terugdraaien. Je kent het wel: persoonlijke omstandigheden, snik, kan er niet te veel over uitwijden, snik, snik, moeilijke siuatie, snik, jammer, hoop er gauw weer uit te kunnen komen, snik, huil, jammer. Nee, daar zit ik helemaal niet mee, geen enkele verkoper is betrouwbaar dus waarom zou ik dat dan wel moeten zijn. Uiteindelijk was de man zo over zijn toeren dat ik hem zelfs zover kreeg dat ik de boeteclausule van 15000 kronen niet hoef te betalen. 'We kunnen toch geen geld verdienen over de rug van de ellende van anderen', zei hij nog en ik kon niet anders dan dat volledig beamen en ik snoot hartgrondig mijn neus met de telefoon op hoorbare afstand.

Om een lang verhaal kort te maken; ik heb geen kleinzoon, ik heb geen huis en ik zit met twee lotgenoten en drie katten opgesloten in een driekamerflatje. Ik heb er wel eens beter voorgestaan.

 

Een nieuw huis

Inmiddels woon ik al weer een klein maandje gescheiden van kind en echtgenoot en het begint langzaam te wennen. Door een wat haperende bovenkamer heb ik een ijzeren conditie opgebouwd want regelmatig vergeet ik mijn portemonnee, neem de autosleutels in plaats van de fietssleutels mee of laat mijn tas in de huiskamer liggen waardoor ik als ik eenmaal beneden sta weer 6 trappen naar boven kan rennen om mijn fouten te herstellen. Tel daarbij op mijn ritjes op de fiets naar het werk en je begrijpt dat ik me binnenkort ga inschrijven voor de Olympische Spelen 2016 in Brazilië.
Richard heeft vanaf 3 september een baan in Segeltorp, 25 km van Haninge dus wordt het gezin binnenkort weer herenigd en zijn we in Ludvika volop aan het pakken. Ik kom elk weekend naar huis en neem op zondag als ik weer terug naar Haninge rijd 7 gevulde verhuisdozen mee waardoor het huis in Ludvika steeds leger en mijn flatje in Haninge steeds voller wordt.
Omdat huisraad van een woning van 253 vierkante meter waarschijnlijk niet gaat passen in een appartementje van 79 vierkante meter hebben we ook maar een opslag voor een jaar gehuurd om de meubels waar geen plaats voor is maar even op te slaan. Zo gaan we het komende jaar op een eenvoudige slaapbank in de kamer zitten omdat onze bank en bijbehorende fauteuils niet door het trapgat maar ook niet in de kamer passen. Ook de boekenkasten, de gangkast, twee buro's en bijbehorende burostoelen, de tv kast, ons bed en heel veel rommel uit de garage gaan geen plaatsje in de flat krijgen maar worden tijdelijk opgeslagen tot ons huis in Gudö is gebouwd.
Ja, als er bij mij één plan verwezenlijkt is komen er drie nieuwe plannen voor terug.
We hebben een stukje grond aan de goudkust van Haninge op de kop weten te tikken en in het voorjaar wordt daar een huis op gebouwd. Dat is natuurlijk niet zonder slag of stoot gegaan want niets gaat bij ons zonder slag of stoot. Zo moesten we eerst een locatie vinden die aan al onze eisen moest voldoen. Lijk ik altijd degene te zijn met heel wat noten op haar zang, gaat het om wonen op een fijne plek dan laat Richard graag zijn gezag gelden. Woont hij aan zee dan stoort hij zich aan het geluid van de golven, in de stad irriteert hij zich aan knulletjes op brommers en in een woonwijk aan de rand van de stad mogen bij voorkeur geen andere mensen wonen die geluid kunnen maken. We hebben al heel wat kavels bekeken, met of zonder echtgenoot en het eerste wat ik altijd deed was muisstil luisteren of er misschien ergens een ongewilde autoweg in de buurt zou kunnen liggen of komen waar de heer des huizes zich aan zou kunnen storen. Ga er maar aan staan, in de buurt van Stockholm waar het gros van de Zweden zich heeft gesettled en waar het wemelt van de snelwegen.
Maar, uiteindelijk hebben we een plek gevonden op 5 kilometer van Haninge aan de rand van een bos waar een kavel van 3000 vierkante meter is opgedeeld in drie kavels en waar wij er één van hebben kunnen kopen. Een goudmijntje voor de huidige eigenaar want zij is in één klap vet miljonair.

En als je dan een lapje grond hebt, dan moet er ook iets op gezet worden om in te kunnen wonen en dan bij voorkeur iets meer luxe dan een paardenstal.
Na heel wat speurwerk vonden we uiteindelijk een firma die een huis kan bouwen in projectvorm wat wil zeggen dat je een vaste prijs krijgt voor de grond, het huis en het bouwen ervan, het grondwerk en de aansluiting op electriciteit, riolering en water. Dat leek ons wel een fijn plan want zaken regelen in Zweden is net zo moeilijk als een eindexamenfeest geven op de maan. Zo'n sleutelklaar project waarbij je de kleur van de keuken mag uitkiezen en welke tegeltjes je op de vloer wil hebben en de rest doet een ander. 'Mevrouw van Trigt, hier is de sleutel van uw woning, veel succes met de verhuizing en de rest van uw leven'.
Maar in al ons enthousiasme vergaten we bijna dat we natuurlijk ook een huis moeten uitkiezen en daar begon de ellende. Het bedrijf biedt 16 varianten en al snel hadden we onze keuze gemaakt. Huisje Lödur zou het worden. Maar toen we al onze wensen kenbaar hadden gemaakt bleken er twee opties open te staan; Richard de deur uit mikken en trouwen met een heel rijke Irakees waar we er hier gelukkig genoeg van hebben rondlopen of het beroven van een bank. Skimmen van geldautomaten schijnt trouwens ook een lucratieve bezigheid te zijn. Beide opties vielen al snel af dus doken we opnieuw in de brochure om iets anders uit te kiezen. Elke variant hebben we drie keer definitief gekozen en elke variant hebben we na wikken en wegen ook drie keer weer laten vallen. Lang leve skype want een huwelijk op afstand brengt kosten met zich mee als je om elk huis weer moet bellen met je echtgenoot (en een betweterige dochter die geen flauw benul heeft van hypotheken en vooral het terugbetalen ervan).

Maar nu is de kogel door de kerk en gaan we voor Torgrim. http://www.alvsbyhus.se/husprogram/torgrim/11/
We moeten weliswaar 7 jaar op een houtje bijten en een garage en het inrichten van de bovenverdieping zit er de komende jaren niet in maar dat huis gaat er komen, ooit (want maandag hoorde ik toevalllig dat de gemeente pas in het voorjaar de electriciteit- en waterleidingen gaat aanleggen dus een verhuizing op korte termijn zit er niet in).

Dus vandaag 8 augustus 2012 zijn wij in het bezit van 2 appartementen, een villa en een stuk grond in Stockholm. Ik ben heel rijk, jammer dat ik er zo weinig van merk.

Geduld

Meestal gaat alles traag in Zweden en heb je eindeloos geduld nodig om iets voor elkaar te krijgen. Dat is een opgave voor iemand zoals ik want bij mij moet in de regel alles gisteren klaar zijn. Waarom veertig weken zwanger zijn als zo'n wicht al met dertig weken af is en alleen nog moet groeien? Groeien kan ook in de wieg, lijkt mij.
Zet mij in een rij in een winkel en je leert binnen no time vloeken in vier talen. En nog erger is het als Savannah mee is en wijsneuzerig weet te melden dat vloeken niet helpt. Je hebt er zo een vijfde taal bij.
Getreuzel in het verkeer, een hartkwaal krijg ik ervan.
Password vergeten en een nieuwe krijgen via de post; woest kan ik erom worden. Moet ik twee dagen wachten voor ik verder kan.
Twee volle weken heeft het geduurd voor ik eindelijk een appartement had gevonden in Stockholm. En dan ook nog anderhalve maand wachten voor je de sleutel krijgt. Niet dat ik het eerder nodig had maar het is gewoon een kwestie van geduld. Of eigenlijk meer, het ontbreken eraan want ik heb het gewoon niet (niemand is perfect, ik geef het eerlijk toe).
Maar nu is er toch eindelijk iets redelijk vlot gegaan; de verkoop van ons huis in Ludvika. Het stond weliswaar al sinds september te koop maar we hebben er weinig ruchtbaarheid aan gegeven omdat we beiden nog een baan in de buurt hadden en eigenlijk geen zin hadden om tijdelijk een andere woonstek in de buurt te zoeken.
Toen mijn baan in Haninge eenmaal rond was begin mei hebben we toch maar een dure makelaar in de arm genomen om een beetje vaart achter de verkoop van het huis te zetten en deze week is ons paleisje verkocht voor 5 000 euro minder dan we ervoor wilden hebben. Kijk, dat zijn opstekertjes voor iemand als ik die toch van menigeen heeft moeten horen dat het wel eens wat langer kon gaan duren.

Savannah verhuist over een maandje naar mij als ze weer naar school moet en Richard komt zodra zijn baan rond is maar in ieder geval voor 1 oktober.

Omdat ik sommige dingen echt nodig heb in Haninge maar we die dingen nog niet goed kunnen missen in Ludvika, denk bijvoorbeeld aan gordijnen, servies en bestek, een pannenset, e.d. was een bezoekje aan Ikea (op slechts een half uurtje rijden van Haninge!!) een leuk uitstapje afgelopen week. Richard en Savannah waren op bezoek en gingen uiteraard mee en ook Quinta vond het wel een leuk tijdverdrijf. Nu heb ik niet alleen een chronisch gebrek aan geduld, ik ben ook een eeuwige optimist. We konden volgens mij dus makkelijk met de Mazda 2 (formaatje Ford Ka) maar Quinta leek het toch een beter plan om met haar Audi te gaan.
Toen we onze drie karren met Ikea-aandelen voorbij de kassa hadden geduwd drong het plotseling tot ons door dat dat dus allemaal in de auto moest. Quinta heeft het optimisme van haar moeder geërfd en riep enthousiast dat dat makkelijk zou passen. Richard en Savannah waren wat kritischer maar in de regel luisteren we nooit naar hen dus zij waren roepende in de woestijn.
Maar toen we een kastje, drie tassen met rommel, vier planken, vier gordijnrails en twee uit de kluiten gewassen lampen hadden ingeladen was de auto vol en stond er nog een tas, een kastje, een wasrek, een mat en vier passagiers naast de auto. Achterlaten leek me niet zo’n goed idee en op het dak vastbinden zonder dakdragers vond Quinta weer niet zo’n fijn plan.
Savannah opperde dat we misschien wel wat op schoot konden nemen en dus wurmden we ons in de auto en kregen Savannah en ik en kast van 25 kilo en een wasrek op schoot. De mat kon niet worden opgerold en werd dus maar bovenop onze hoofden gelegd wat betekende dat we ons nauwelijks meer konden bewegen. Eén van de gordijnrails stak in mijn oor en een wat te lange plank hield mijn nek op de goede plek. Savannah had een lamp op haar schouder, haar wang zat tegen de zijruit gedrukt en ook de pannenset lag niet helemaal stabiel onder haar voeten. Met geweld werd de deur dichtgedrukt en Richard nam manmoedig de laatste overgebleven tas op schoot. Ja, alles zat erin en we konden gaan rijden.
Onze medeweggebruikers keken wat meewarig wanneer ze onbedoeld naar binnen keken en daar twee in elkaar gedrukte vrouwen met een mat op hun hoofd en een wasrek op hun schoot zagen zitten. En we moesten nog plassen ook dus Quinta mocht niet al te veel G-krachten bij het remmen en optrekken veroorzaken anders zou het leed niet te overzien zijn geweest. Savannah en ik spraken af om gelijktijdig te ademen om de druk van het kastje enigszins te verminderen.
De rit duurde gelukkig maar een half uurtje en je zal mij niet gauw meer horen klagen in een auto dat ik te weinig beenruimte heb want weinig beenruimte is pure luxe vergeleken met weinig lichaamsruimte.

Maar, het kastje zit in elkaar, de mat ligt waar ie hoort en als het goed is worden vandaag mijn lampen en de gordijnrails opgehangen.

We hadden makkelijk met de Mazda 2 gekund!!

Humor

Al mijn kinderen hebben een ongelooflijk gevoel voor humor. Ad rem, grappig en leuk zijn vaak hun antwoorden. Dat vinden natuurlijk alle ouders van hun kinderen maar in mijn geval is het gewoon een feit.

Ik ben gisteren begonnen met het inpakken de verhuisdozen voor mijn flatje maar ik schiet niet hard op. Ik vond de dagboeken die ik de eerste acht jaar van hun leven heb bijgehouden en gelukkig heb ik vooral de leuke voorvallen opgeschreven. Omdat het weer op dit moment niet tot vrolijkheid stemt zal ik jullie maar wat verpozen met enkele voorvallen van Robin.

Hier een kleine bloemlezing uit mijn dagboek:

april 1994 (bijna 4 jaar)
'Je hebt twee turkse vriendjes die je blijkbaar niet goed verstaat en hen "Smeershag" en "Boterlip" noemt terwijl ze Hamza en Talib heten.

Discussie tussen Robin en papa:
Robin: "Pap, geef eens een mes"
Papa: "Een mes,? Wat moet je met een mes?"
Robin: "Effe die kinderen in de speeltuin hun kop eraf snijden"
Papa:"Dat kan toch niet, dan gaan die kindjes dood en dan hebben hun papa en mama geen kindjes meer"
Robin: "Ja, maar ze zijn mij aan het plagen dus dan moet ik effe hun kop eraf snijden"
Papa:"Nee Robin, natuurlijk krijg je geen mes, zeker niet als je er zulke rare dingen mee doet"
Robin:"Nou,  geef me dan maar effe een hamer.

 juni 1994 (4 jaar)
"Mam, als de hemel op je hoofd valt, doet dat dan zeer?"

"Ik ben blij dat ik geen sok ben. Dan zit je de hele dag binnen en je ziet niks"

"Mama, ben jij een oude of een jonge mama. Ik hoop een jonge want oude mama's gaan gauw dood"

"Ik zou zand willen zijn. Dan ben je de hele dag buiten en wil iedereen met je spelen."


 2 maart 1995 (ruim 4 jaar oud)
'Zaterdag mocht je naar het carnavalsfeest in het buurthuis en van elk kind dat verkleed binnenkwam vermeldde jij als wat hij/zij verkleed was. Toen er een zoontje van een creatieve moeder binnenkwam verkleed als ridder was je even stil en zei toe:'kijk, leuk die is verkleed als vuilniszak'.

'Mam, je bent de aller- allerliefste moeder van de hele wereld maar pap koken kan je niet'.

'We spelen memory aan tafel maar om de plaatjes goed te herkennen benoemen we ze eerst even vantevoren. Aangekomen bij een plaatje van een eikeltje roep je:"Ik weet het, ik weet het, het is een uhhhhhh....... lul. Oh nee, het was een ander woord wat ik eigenlijk niet mag zeggen".

Mama: Hoe heet het vogeltje in een koekoeksklok?
Robin: Een klokduif?

Bij het eten van worteltjes met peultjes roep je vertwijfeld:"Ik lust die spa-groentjes niet".

19 april 1995
'Voordat kinderen op zwemles mogen moeten ze eerst een paar weken naar watergewennen. Na de eerste keer meld je opgewekt:"Ik hoef niet meer naar watergewennen want het water is al warm".

'Je slaapt tegenwoordig op de meest rare plekken op de meest vreemde momenten; onder je bureau, op de overloop, onder je bed. Ik maak me zorgen en zeg tegen je dat ik even met je naar de dokter ga om te bespreken waarom je 's middags zo vaak slaapt. "Mooi", is je rake antwoord, " kunnen we meteen vragen waarom jij 's morgens zo lang slaapt".

2 juni 1995 (bijna 5 jaar)
'Op de vraag welke taal er in Luxemburg gesproken wordt weet jij meteen het antwoord:"Luxaflex".

'Nadat ik een trui wat hardhandig over je hoofd heb uitgetrokken vraag je me verbaasd:"Staan mijn oren nog op flap".

6 december 1995 (5 jaar)
'Ik heb de buurjongen Jasper weten te strikken om als Zwarte Piet op Sinterklaasavond de pakjes te komen brengen. Als Zwarte Piet halverwege de tuin is roep je enthousiast:"Hé Jasper, heb jij je als Zwarte Piet geschminkt?" We probeerden je ervan te overtuigen dat dit een Zwarte Piet is die misschien wat op Jasper lijkt maar toen we liedjes gingen zingen hield je stijf je mond dicht. Op de vraag waarom antwoordde je ad rem:"Poeh, ik ga toch zeker geen liedjes voor Jasper zingen".

2 februari 1996
"Mam, toen jouw ouders gingen scheiden, lag jij toen al op bed?"

juni 1997 (7 jaar)
Je bent bij Scouting met je schoenen in de verf gestapt (wie anders). Als de leiding je schoen wil schoonmaken zeg je:"Doe alleen maar de bovenkant, de onderkant ziet mijn moeder toch niet".


Je begrijpt, wij verheugen ons enorm op de komst van onze kleinzoon over een weekje of acht.

(oh ja, vandaag is ons huis verkocht dus nu gaan we op zoek naar een huis in Stockholm)

Wat een water

Al menigmaal heb ik de vraag 'ben je nooit bang dat in Nederland de dijken doorbreken' moeten beantwoorden zodra de Zweedse medemens ter ore kwam dat ik 38 jaar onbezorgd in Nederland heb gewoond. God schiep de wereld behalve Nederland; dat hebben de Nederlanders zelf gedaan, is een bekende uitdrukking die in Zweden op geheel eigen wijze wordt geïnterpreteerd.
Welke half-gare idioot gaat zeven meter onder de zeespiegel wonen met slechts een simpel dijkje als bescherming, moet menig Zweed gedacht hebben.
In Nederland ben ik nooit één moment bang geweest dat we ooit zouden moeten verhuizen naar Amersfoort aan Zee maar hier in Zweden stijgt het water me inmiddels wel aardig tot de lippen.

Dit jaar heeft de twijfelachtige eer als meest natte zomer sinds tweehonderd jaar de boeken in te gaan. Zweden is werkelijk overspoeld door regenbuien de afgelopen weken en waar wij in Nederland het ene fietstochtje na het andere in de zon volbrachten bleef het waterniveau in Zweden maar stijgen vanwege de regen. Zo sneu voor al die wereldvreemde Zweden die in de regel niet verder komen dan 50 kilometer van hun eigen voordeur om daar vakantie te vieren. Vier weken in de stromende regen in je uitgewoonde caravan, wat een lol.

Zweden heeft helaas niet de waterkennis in huis waar Nederland op kan teren want anders zouden zulke domme vragen als in regel één niet gesteld worden. En dat blijkt ook wel want Nyhammar staat sinds gisteren voor meer dan de helft onder water. Er liggen heel veel meren in onze gemeente (360 om precies te zijn) en die meren zijn met elkaar verbonden door riviertjes en beken. Veel meren hebben dammen om het waterpeil enigszins te kunnen reguleren. Als er zo'n hoeveelheid regen is gevallen als de afgelopen weken dan moeten de dammen opengezet worden om het overtollige water te kunnen afvoeren. Dat is niet gebeurd, ongetwijfeld vanwege de vakantie waarbij men zich niet langer verantwoordelijk meer voelt voor zijn dagelijkse werkzaamheden en dagelijkse werkzaamheden ook  niet worden overgenomen door collega's met als gevolg dat er gisteren twee dammen zijn doorgebroken ten noorden van Nyhammar. Het scoutinggebouw (zie foto) dreigt te worden meegsleurd door het water en twee van de drie toegangswegen naar Nyhammar staan nu zo ver onder water dat men gedwongen is deze wegen af te sluiten. De bruggen op deze wegen staan onder water en de stroming is zo sterk dat auto's zich geen weg door het water kunnen banen.

Door onze tuin loopt een beekje dat inmiddels een woeste golfstroom is geworden. Ook dit beekje is een afvoerstroom van een meer met een dam en we maken ons grote zorgen omdat we niet weten hoe lang die dam het zal houden. Ons huis staat gelukkig iets hoger maar de garage komt dan zeker onder water te staan.

Kortom, voor het eerst in 48 jaar ben ik bang voor natte voeten. Waar ik in Nederland het volste vertrouwen heb in de waterschappen en de dijkgraaf en waar een doorgebroken dijk zoals enkele jaren geleden in Mijdrecht voorpaginanieuws is, maak ik me hier grote zorgen.
Hoe lang gaat dit goed en wie neemt de verantwoordelijkheid als er belangrijke beslissingen moeten worden genomen? Ik ben bang dat niemand zijn vinger zal opsteken en het land onder water loopt.
Ik weet het antwoord op de vraag of ik nooit bang ben dat in Nederland de dijken zullen doorbreken en inmiddels weet ik ook het antwoord op de vraag of ik bang ben voor doorgebroken dammen in Zweden. Het antwoord is niet hetzelfde!

Niets doen

Ik ben er niet zo goed in. Niets doen. Ik heb sinds een week vakantie en we gaan pas vrijdag naar Nederland dus kan ik de eerste week van mijn vakantie heerlijk niets doen. Maar dat valt echt niet mee. Ik word er gewoon ziek van. Elke eerste week van mijn vakantie dreigt jaarlijks in het water te vallen vanwege mijn algehele gesteldheid. Vorig jaar moesten we ons reisje naar Nederland zelfs uitstellen omdat ik me zo beroerd voelde dat een autoreis van  1600 kilometer er echt niet in zat. En ook dit jaar voel ik me gammel, moe en mistroostig en ben niet aan te zwengelen.
Ik heb nergens zin in en zelfs mijn studie kan me niet boeien. Ik heb plicht en dwang nodig, eisen en verplichtingen, tijdsdruk en moeten, dan voel ik me prima.

Ga het gras maaien, de ramen zemen, je balkon in de olie zetten, zou je zeggen. Dan ben je toch lekker bezig. Helaas ligt dat niet zo simpel. Ik heb een lichaamsthermostaat die bij mijn geboorte niet goed is afgestemd en sindsdien dus heel regelmatig kuren heeft. Zit iedereen bibberend bij het haardvuur met een etra paar sokken en een warme fleece om zich heen geslagen dan zou ik bij voorkeur het raam even openzetten voor wat frisse lucht. Het zweet loopt mij tappelings van de rug wanneer ik servetjes vouw, de gordijnen recht hang of iets te fanatiek de tafel dek. De badkamer schoonmaken neemt meer dan vier uur in beslag aangezien dat alleen in etappes kan gebeuren waarbij ik tussendoor de mogelijkheid krijg om af te koelen, zomer en winter. Gras maaiden, ramen zemen of het balkon in de olie zetten is dus een meer-wekenplan als ik mijn lichaamstemperatuur  op aangenaam wil houden.

Een boek lezen is een optie wanneer ik niet buiten zit. Ik heb namelijk een bril nodig om te lezen maar ook een zonnebril tegen het felle licht. Samen opzetten heb ik geprobeerd maar lukt niet echt. Maar vier uur een boek lezen zonder verplichtingen is ook niet echt genieten voor mij. Ja, leuk voor een dag maar dan wil ik weer wat doen.

Ik wandel wat af de laatste dagen maar in je eentje gaat ook dat danig vervelen. En als ik aan mijn werk denk dat ik na de vakantie weer op ga pakken word ik helemaal mistroostig. Volgens de regel werkt elke etableringshandläggare bij het arbeidsbureau met maximaal 40 asielzoekers. Dat is voor mij al een ondergrens maar als ik me inspan dan kan ik daar een werkweek van dertig uur wel mee vol krijgen. Tel daarbij op alle koffie- en lunchpauzes en dan komen we een heel end.
Maar in Zuid Stockholm zijn niet zo veel asielzoekers dus moet ik 48 asielzoekers delen met één collega en binnenkort met nog drie collega's. Dan heeft ieder dus welgeteld 10 asielszoekers om achter de vodden te zitten. Ik ga warempel last krijgen van een omgekeerde burn out.

Ik zie de bui al hangen, nog voor ik goed en wel terug ben op mijn werkstek stapelen de te versturen sollicitatiebrieven zich al weer op.
Ja, dat is een goed idee, tijdens het nietsdoen kan ik mooi gaan solliciteren naar een baan met werkdruk en stress, moeten en eisen, een baas die alles gisteren af wil hebben en een bureau met stapels werk. Nu alleen nog even bedenken welke werkgever in Zweden me dat kan bieden!

In de grote stad

Vandaag is mijn  vierde dag dat ik aan het werk ben in Stockholm en ik kan wel zeggen dat het me tot nu toe goed bevalt. Aangezien mijn flatje pas 13 juli wordt opgeleverd logeer ik zo lang in de babykamer bij Quint en Hjalmar. De kleine junior heeft zijn kamertje toch nog niet nodig want tot begin september heeft hij een all-inclusive resort bij zijn moeder geboekt en dus lig ik deze week ingeklemd tussen kinderwagen en babybedje.
's Morgens stap ik op mijn fietsje en rijd op mijn gemakkie in een half uurtje van Västerhaninge naar Haninge waar ik werk.
Dat is op zich al een luxe aangezien ik de afgelopen periode gemiddeld een dikke 500 euro per maand aan benzine kwijt was en nu slechts wat extra lucht in mijn bandjes pomp om zadelpijn te vermijden.
En mocht het een dagje minder weer zijn dan is er een pendeltrein op 5 minuten lopen van huis die me vervolgens binnen 6 minuten naar mijn werk brengt. Dat is nog eens wat anders dan drie kwartier herten en elanden ontwijken op een slingerende bosweg waar ik op de één of andere manier altijd achter een bomenwagen rijd en dus nauwelijks opschiet.

Maar ook op mijn werk zijn de omstandigheden enigszins veranderd. Wonen er in Ludvika en Borlänge vrijwel uitsluitend ongeletterde Somaliers, hier is de doelgroep volledig anders. Ik heb inmiddels 8 'klantjes' op mijn naam staan waaronder een vrouwelijke arts uit Syrie die in september klaar is met haar studie Zweeds en aan de slag gaat als arts in opleiding, een electricien uit Irak die al een baan in het vooruitzicht heeft zodra hij klaar is met Zweeds voor immigranten, een knul uit Afghanistan die fulltime aan de slag is als bakker en een vrouw uit Iran die volgende week op stage gaat als administratief medewerkster bij een psychiatrische opvang.
Dat zijn nog eens leuke resultaten. Ik heb er zin an.

Verder kan ik boodschappen doen wanneer het mij uitkomt want de kapper, supermarkten, bouwmarkt,  kledingzaak en alle andere etablissementen in of buiten winkelcentra zijn in de regel open tot 8 uur en zelfs op zaterdag en zondag kan ik er de hele dag terecht. Het assortiment in de supermarkt beperkt zich niet tot beschimmeld brood en langhoudbare melk maar ik kan kiezen uit verse groente en fruit die ook werkelijk vers zijn en die ik, als ik zou willen, zelf thuisbezorgd zou kunnen krijgen. Kom daar maar eens om in wereldstad Ludvika.
Inwoners van Stockholm lopen niet in berevellen en op open sandalen maar hebben warempel leuke, vlotte kleding aan en de afzakbroek is hier al lange tijd uit de mode en de jeugd vindt hier, net als hun ouders, dat je voor joker loopt met je broek op je knieën. Wat een verademing!

Maar alles heeft zijn prijs dus betalen zul je in de grote stad. Een koopwoning vind je niet onder de 3 miljoen kronen/€ 300 000 en ook een bostadsrätt (koop/huurwoning) is niet goedkoop. In Nederland zijn er twee varianten om een dak boven je hoofd te hebben (kopen of huren) maar Zweden kent er drie: kopen, huren of koophuren (bostadsrätt). Voor huren kom je in Stockholm pas na een jaar of acht in aanmerking een kopen is slechts voor de rijken weggelegd. Wanneer je een bostadsrätt wilt hebben dan betaal je een deel als koop en een deel als huur. Het gaat meestal om een flat/appartement waarbij je een deel van het gebouw koopt en huur betaalt voor onderhoud. Mijn flat (een driekamerflat) kost 950 000 sek/€ 95 000,= en daarnaast betaal ik 3000 sek/€ 300,= per maand aan huur. Het lijkt veel maar als ik een flat zou kopen ben ik aan koopprijs minstens hetzelfde kwijt.
Voordeel is dat het onderhoud en bijvoorbeeld de aanschaf van een nieuwe keuken of badkamer van de huuropbrengst wordt gefinancierd maar er zijn natuurlijk ook nadelen. Zo heeft Quinta ook een bostadsrätt in de vorm van een rijtjeshuis met tuin. Die tuin is niet van haar en nu heeft de gemeente in al haar wijsheid het besluit genomen om een dikke twee meter van die tuin in te pikken en om te dopen tot openbaar groen. Dus alle bewoners hebben een brief gekregen dat ze hun tuinhekje twee meter naar binnen moeten verplaatsen en doen ze dat niet dan doet de gemeente het en krijg je de rekening op de deurmat. En ook je terras mag niet groter zijn dan 15 vierkante meter zodat je nauwelijks een tuinsetje kwijt kunt.
Maar die 15 vierkante meter is nog altijd meer dan mijn balkonnetje die slechts 1,25 vierkante meter telt. Met zijn tweeën op het balkonnetje van de zon genieten zal niet lukken want er passen geen twee stoelen op het balkon.
Hopelijk zal mijn appartementeneigendom niet al te lang duren want wanneer ons huis in Dalarna verkocht is gaan we toch echt weer op zoek naar een stulpje voor onszelf. Wel iets kleiner dan we nu hebben maar we zullen ervoor zorgen dat er een logeerkamer beschikbaar is.

Mijn flatje op de derde verdieping in het midden

Beste Anders

Aan minister van Financiën
Anders Borg
Box 1
123 45  Stockholm


Betr: belastingaanslag 2011

Ludvika, 22 mei 2012

Beste Anders,

Hier even een kattebelletje van één van  je buitenlandse onderdanen die sinds haar komst in mei 2002 inmiddels al een aardig kapitaaltje heeft bijgedragen aan de Zweedse schatkist.
Je kent me wel, die druiloor die keurig betaalt wat haar opgedragen wordt  en vaak nog wat meer zodat bij de belastingaanslag die elk jaar op de mat valt de belastingdienst constateert dat er weer wat terugbetaald moet worden aan ondergetekende.
Het zijn geen megabedragen hoor maar meestal toch wel genoeg om me heel even rijk te voelen in 'pluk-me-kaal' Zweden. Als ik de btw/moms buiten beschouwing laat heb ik inmiddels al een dikke twee miljoen kronen mogen afstaan aan dat het Zweedse sociale systeem de afgelopen tien jaar maar ik klaag niet want uiteindelijk heb ik daar ook gebruik van kunnen maken. Mijn kinderen zijn naar school geweest, artsen zijn betaald toen ik ziek was, onbezorgd zoef ik over het Zweedse asfalt en ik zal zeker niet boven de grond blijven staan als ik aan de hemelpoort sta te kloppen. Allemaal betaald met mijn eigen belastingcentjes. En dat wat ik zelf niet gebruik daar weet jij Anders, zeker een andere leuke bestemming voor te vinden. Prima hoor, als ik dat niet wil had ik maar naar de Maagdeneilanden moeten emigreren (waar ik overigens wel eens serieus over na begin te denken, al was het alleen maar vanwege het klimaat, maar dat terzijde).

Maar nu moet er iets van mijn hart en vandaar dat ik me maar direct tot jou richt. Want zou ik me richten tot Margaretha Karlsson, één van je werknemers bij de belastingdienst die ooit zorgvuldig is geselecteerd na een langdurige sollicitatieprocedure en als beste uit de bus kwam, en die me deze week een briefje namens de belastingdienst stuurde, dan weet ik zeker dat zij vaste klant zou worden bij de interne psychiatrische dienst van de belastingdienst.
Zij schreef mij namelijk het volgende antwoord naar aanleiding van mijn verzoek tot terugbetaling van te veel betaald belastinggeld in 2011:
"Uw verzoek tot voortijdige terugbetaling van de belastingaanslag 2011 is afgewezen. De reden hiertoe is:
    met referte aan hoofdstuk 64 paragraaf  5 van het wetboek skatteförfarandelagen (SFL) zal voortijdige uitbetaling van eerder betaalde loonbelasting uitsluitend geschieden wanneer:
het bedrag anders zou worden terugbetaald volgens hoofdstuk 56 paragraaf 9 van de SFL en het onaannemelijk zou zijn om langer te wachten. Een onaanemelijkheidsbeoordeling is gebaseerd op het feit dat het moet gaan om een wezenlijk bedrag te weten minimaal 0,2 keer het basisbedrag wat voor 2011 is vastgesteld op 8 560 kr. Een uitzondering kan worden gemaakt wanneer een niet wezenlijk bedrag te weten minder dan minimaal 0,2 keer het basisbedrag voor schulden aan de belastingdienst".

De brief gaat nog even verder en je zal vast weten wat er nog meer in die brief staat, Anders. De essentie van de brief dringt wel tot me door hoor, ik begrijp dat mijn verzoek is afgewezen. Maar kan Margaretha dat dan niet gewoon schrijven.
Ik kan wel even een suggestie geven van tekst die simpele zielen zoals ik wel begrijpen:
"Beste Patricia, we moeten je verzoek voor het terugbetalen van je eigen geld helaas afwijzen omdat wij jou pecunia gewoon harder nodig hebben dan jijzelf. Een dikke 8% van de Zweden zit momenteel werkloos thuis en zij willen ook graag een boterham op tafel. Verder willen jouw vrienden uit Verwegistan met een vaste verblijfsvergunning en uitkering ook graag hun maandelijkse toelage krijgen. Bovendien is de doop van kleine Estelle wat duurder uitgevallen dan gepland en ook Zweden ontkomt er niet aan om kansloos Griekenland overeind te houden. Tel daarbij op de vele snoepreisjes die we onszelf regelmatig kado moeten doen en dan gaat het hard met de staatsruif.
Je begrijpt, Patricia, elke öre is er één en we hebben jouw duimkruid dus erg hard nodig.
Ik hoop dat je begrip hebt voor onze penibele economische situatie maar zonder jou redden we het gewoon niet.
Meid, hou je taai en probeer het volgend jaar gewoon opnieuw.

Houw doe, Margaretha." 

Kijk Anders, dat is een heel andere toonzetting. Ik ben nog steeds niet blij maar ik weet in ieder geval dat mijn geld goed terecht komt op een plek waar het blijkbaar harder nodig is dan bij mij.

Zullen we afspreken Anders dat je even een woordje wisselt met Margaretha en vraagt of ze even een nieuw briefje voor me in elkaar flanst. En dat je voor dit keer een oogje toeknijpt en haar niet op staande voet ontslaat? Hebben we een deal Anders?

Groetjes aan vrouw en kinderen en we komen gauw effe een bakkie doen.

Patrice

Mythe

Ik wil nu voor eens en voor altijd een mythe de wereld uit helpen die hardnekkig rond blijft waren in de wereld; de mythe dat Zweden een goed georganiseerd volkje is. Ze zijn ongetwijfeld goed in het in stand houden van een mythe maar neem van mij aan, organiseren en regelen kunnen ze absoluut niet.
Ik heb lang genoeg gestudeerd om te weten dat je zaken nooit ongefundeerd mag neerschrijven maar dat je je conclusies altijd moet baseren op feiten dus hier komen wat feiten:

• Dit weekend is door een aantal makelaars uitgeroepen tot het grote 'open-huis' weekend waarbij je dus huizen mag gaan bekijken teneinde zelf uiteindelijk eigenaar te worden van een mooi stulpje in Scandinavië. Maar, je moet je wel aanmelden bij de makelaar om te vertellen dat je komt kijken en vrijwel alle makelaars houden open huis tussen 14:00 - 14:30 uur. Met een beetje mazzel kun je in dat half uurtje twee appartementen bekijken als je het geluk hebt dat ze allebei in hetzelfde gebouw liggen. Is er dan geen makelaar die bedenkt dat ze hun concurrenten de loef af kunnen steken door open huis te houden van 10.00 - 16:00 uur? En hoe open is een open huis als je je eerst moet aanmelden?
  
• Als je de Zweedse nationaliteit wil aannemen moet je de Nederlandse nationaliteit opgeven. Daartoe moet je 150 euro/1500 kronen betalen en je paspoort opsturen naar de immigratiedienst. Vervolgens zul je de Zweedse nationaliteit binnen 12 maanden (één jaar!!!) toegewezen krijgen en kun je een Zweeds paspoort aanvragen. Je kunt dus een jaar lang niet naar het buitenland omdat je geen paspoort of identiteitskaart bezit. Dus bij het plotseling overlijden van een familielid ontbreek jij op de begrafenis want je mag niet naar het buitenland. Wil je om die reden je paspoort terug dan ben je je geld kwijt en mag je de hele procedure weer van vooraf aan laten beginnen.
  
• Bij de post is een nieuw project - ongetwijfeld met EU subsidie - gestart genaamd LINDA. Waar de afkorting voor staat weet niemand maar de naam is leuk. In dat project wordt de post voorgesorteerd op postcode in Örebro en wordt daarna gesorteerd aangeleverd in de uitlevercentra. Goed idee ware het niet dat bijvoorbeeld het hele dorp Nyhammar waar wij wonen postcode 77014 heeft zodat er alsnog handmatig gesorteerd moet worden en dat dit systeem bovendien al in Nederland wordt gebruikt sinds 1990. Ik werkte namelijk bij Correct Express in die tijd en zat de hele avond postcodes in te kloppen van pakketjes die de volgende dag afgeleverd moesten worden.
  
• Ik kan een hele blog besteden aan de inefficientie van de post maar ik bespaar jullie de lachsalvo's. Maar leuk is het wel om te weten dat Richard een hele dag op cursus is geweest om te leren hoe hij milieuvriendelijk zijn voertuig moet besturen en vervolgens met een vrachtwagen naar Falun wordt gestuurd (50 km heen en weer) om een komkommer weg te brengen.
  
• Restaurants sluiten in de regel om zes uur 's avonds. Als je 's avonds een keer uit eten wil dan kun je uiteraard wel terecht bij Mc Donalds.
  
• Twee weken geleden werden wij onverwacht getrakteerd op 20 cm sneeuw - april doet wat ie wil - maar de wegen werden niet meer geveegd want de veegmachines waren al opgeruimd met als gevolg dat ik een dikke twee uur heb gedaan over een stukje snelweg van 18 km.
  
• Het wemelt in Zweden van de kapsalons maar bij elke kapper moet je een afspraak maken en betaal je gemiddeld 40 euro/400 kronen voor een simpele knipbeurt. Er zijn wel enkele kappers met drop-in maar voor de drop-in moet je dan wel weer een afspraak maken. Marktwerking, nog nooit van gehoord.
  
• Ismail zijn uitkering is gehalveerd en als hij vraagt waarom krijgt hij als antwoord dat dat een beslissing van de hoogste chef is geweest. Hij heeft weinig genen van mij maar inmiddels wel de assertiviteit van zijn pleegmoeder overgenomen dus een afspraak met de hoogste chef gemaakt. In dat gesprek krijgt hij als antwoord dat dat een te gedetailleerde beslissing is waar de big boss zich niet mee bemoeit en verwijst hem vervolgens terug naar de mensen die hem naar de hoogste chef verwezen. Geen geld, geen antwoord en een kwestie van kastje en muur.
  
• Elk jaar organiseert Borlänge een 'peace and love' festival met veel muziek en bands waar half Zweden op af komt. Elk jaar organiseert Ludvika in precies hetzelfde weekend een muziekfestival met bands die ver onder het niveau van Peace and Love liggen en elk jaar staat er in de krant dat de opkomst in Ludvika tegenviel maar dat men geen idee heeft hoe dat nou komt. Het lag waarschijnlijk aan het weer.
  
• Zweden zit op slot in de zomer. Tussen  15 juni en 15 augustus krijg je niemand te spreken, kun je geen enkel probleem oplossen en heb je frequente gesprekken met telefoonbeantwoorders. Nog nooit is iemand op het idee gekomen om de werkzaamheden van iemand die op vakantie is  tijdelijk overgenomen zouden kunnen worden door een collega.
  
• De tijd tussen overlijden en begrafenis is nergens ter wereld zo lang als in Zweden. Gemiddeld  duurt het drie maanden voor je een tuintje op je buik krijgt maar het komt regelmatig voor dat mensen 5 maanden bewaard worden voor ze een keertje officieel mogen gaan hemelen. Begrafenisondernemers willen nu een wettelijke regeling dat dat binnen 8 weken moet gebeuren en nu staat Zweden dus op zijn achterste benen. De begrafenisstress zoals men die kent van het continent waar naar wordt gezegd men binnen 5 werkdagen de koffie met cake achter de kiezen moet hebben , daar hebben ze echt geen zin in.
  
• Mijn drie katten moesten gisteren naar de dierenarts voor hun jaarlijkse prik. Zonder overdrijven ben ik tweeeneenhalf uur binnen geweest. Ik had gelukkig een vrije dag genomen.

Ik denk dat dit op zich wel voldoende feiten zijn maar ik houd me aanbevolen als je zelf nog wat leuke anekdotes weet.