Familie en vrienden in mijn directe omgeving weten echter dat als er sprake is van kabbelen het niet lang meer duurt voor het leven weer verandert in een wilde rivier. Zelf ben ik van mening dat een mens uit het leven moet halen wat erin zit als je ervan uitgaat dat je maar één mensenleven op deze aardkloot mag rondwandelen. Sommigen leggen hun hele ziel en zaligheid in het verkloten van het leven van een ander (ik noem een Erdogan, een Poetin of een Assad - het zijn in de regel dan vrijwel altijd mannen), anderen maken er vooral voor zichzelf een potje van zoals mensen met een chronische vorm van de ziekte van Heineken of mensen die denken dan anderen hun tatoeages mooi vinden.
Ik wil mezelf niet uitroepen als de reincarnatie van Moeder Theresa - ik kan vloeken als een boer uit de polder en als ik de belastingdienst kan tillen zal ik het beslist niet laten - maar een echt slecht geweten heb ik niet. Ik lieg niet, ik fantaseer. Ik jat niet, ik leen. Ik scheld niet, ik vertel de waarheid. Maar echt iets bijdragen aan de situatie op deze planeet kan mij ook (nog) niet aangerekend worden. Mijn politieke aspiraties zijn sluimerend aanwezig maar als ik me wil meten met de groten der aarde zoals de heer Trump, mevrouw Merkel of mevrouw May dan ben ik nog maar een broekie. De heer Kim Jong Un is weliswaar een stuk jonger dan ik maar die kan ik niet als lichtend voorbeeld nemen. Ik wacht dus nog even met mijn politieke carriere.
Voorlopig denk ik dat ik mijn bijdrage aan het verbeteren van de wereld even wat dichter bij huis houd. Al enige tijd is één van mijn grotere frustraties het gebruik van het openbaar vervoer. Er is één zekerheid in het Zweedse leven en dat is dat als je afhankelijk bent van het openbaar vervoer je nooit zult weten óf en in het beste geval wanneer je op de plaats van bestemming zult aankomen. Als je in Stockholm een vertraging hebt van 20 minuten of meer dan heb je recht op een vergoeding. Die is niet hoog - 14 kronen per reis - maar deze maand hebben wij er één maandabonnement van 830 kronen al uit dus reken maar snel uit hoe vaak we al hebben stilgestaan. Daar moet dus iets gebeuren.
In oktober zag ik mijn kans schoon toen er een advertentie van de MTR (Mass Transit Railway) in mijn inbox belandde. Er is een ernstig tekort aan machinisten in Zweden en de MTR is dan ook naarstig op zoek naar enthousiastelingen die zich willen laten opleiden tot machinist. Hoog tijd voor wat reuring in mijn leven dus dat wil ik wel. Ik voldoe aan de basiseisen (middelbare schooldiploma met wiskunde B, engels B en zweeds B) en meld me aan. Ik krijg een link naar een test en daar kom ik glansrijk doorheen. Ik word uitgenodigd voor 10 psychologische tests die ik allemaal moet halen om door te kunnen. De tests nemen drie uur in beslag en ook die haal ik allemaal. Tot slot moet ik medisch gekeurd worden en als ik volledig binnenstebuiten ben gekeerd en er geen reden is gevonden om mij af te wijzen (mijn gehoor is beter dan een gemiddelde twintigjarige en een valk kan jaloers zijn op mijn scherpe zicht), wordt mijn geduld op de proef gesteld. Daar ontbreekt het helaas nog een beetje aan maar op 11 december krijg ik eindelijk te horen dat ik ben aangenomen op de opleiding tot machinist. Er zijn slechts 30 plaatsen en ik heb bijna 350 mensen achter me gelaten.
Over Zweden kan veel gemopperd worden maar je kan de maatschappij niet verwijten dat mensen geen kansen krijgen. Je kunt tot 60 jaar studeren met een studiebeurs en lening en als je een baan hebt en wil gaan studeren dan mag je werkgever niet weigeren om je gedeeltelijk of helemaal onbetaald verlof te verlenen. Ik ga dus vanaf 5 februari fulltime studeren en 25% werken bij mijn huidige werkgever. De opleiding duurt 44 weken en 99% van de cursisten heeft binnen drie maanden na afstuderen een baan.
En als ik dan eenmaal achter de stuurknuppel zit, moeten jullie eens opletten.....
