Hij is er

Hij heeft er ruim de tijd voor genomen en zoals een goede eersteling betaamt kwam hij netjes vier dagen te laat. Richard en ik mochten bij de bevalling zijn en dat heeft flink wat indruk gemaakt. Ik zal alle bloederige details besparen en er komt ook geen filmmateriaal op Facebook maar ik zal wel uitgebreid uit de doeken doen wat mij hogelijk heeft verbaasd in dit uitstekend georganiseerde welvaartsland.

Quinta is wat betreft ontsluiting werkelijk een natuurtalent. Om half elf bij de eerste wee sms-ste ze mij:'Of ik heb een wee, of ik ben stervende'. Ik kon er echt niets aan doen maar ik moest lachen. De tweede wee kwam 10 minuten later en een half uurtje later kon ze naar het ziekenhuis vertrekken omdat ze om de twee minuten kwamen. Een dikke drie uur na de eerste wee had ze al 7 centimeter en ik was alleen maar jaloers. Bij haar geboorte deed ik over de eerste centimeter 12 uur en ik vroeg me af waar ze de gebruiksaanwijzing 'kinderen-op-de-wereld-zetten-voor-dummies' had gevonden.

Wij snelden achter haar aan naar het ziekenhuis maar bij aankomst waren we enigszins vertwijfeld. Dit kon de verlosafdeling niet zijn, dit was het voorportaal van het huis van bewaring. Zelden heb ik zo'n saaie, koude en sfeerloze ziekenhuisafdeling mogen ervaren. De geriatrieafdeling van het eerste het beste streekziekenhuis in Nederland is sfeervoller dan deze kazerne. Geen kleuren, geen Nijntjes aan de muur, geen ballenbak voor zusjes/broertjes in spé, geen fatsoenlijk stoel om op te zitten, zelfs geen rokersruimte voor overnerveuze vaders. Alleen maar beton boven, onder en naast ons.

Quinta vonden we als snel in één van de kamers en ze leek me nogal high wat me enigszins verbaasde. In Zweden waar een kauwgombal al snel als harddrug wordt gekwalificeerd lag ze gierend van de pret aan het lachgas. Er kwam wat onsamenhangend gewauwel uit haar mond wat we volgens Hjalmar maar gewoon het beste konden negeren omdat het vrij zinloos was wat ze zei. Tussen de weeën door kauwde ze vrolijk wat Sultana's weg want het leven gaat wel door, nietwaar.
Wij vonden een plaatsje in de vensterbank want een stoel voor bezoek was er in de wijde omtrek niet te vinden.
Om een uur of drie vond Quint het welletjes want het lachgas deed niet meer waar het voor bedoeld was, de pijn verzachten en dus werd er een anaestist in het ziekenhuis opgetrommeld om een ruggenprik te zetten. Dat moet ik de Zweden dan wel weer nageven: geen discussie, geen protocol, niets. Wil jij een ruggenprik dan krijg jij een ruggenprik. Hjalmar twijfelde nog even of hij ernaast zou gaan liggen omdat hij zelf nogal last van rugklachten had maar Quinta vond dat zij de eerste rechten had en zo geschiedde. Na de prik bleven de weeën komen en gaan maar mama-in-spé had er geen last meer van. Er werd nog een pak Sultana's opengerukt en de grappen waren niet van de lucht. Ik dacht nog even:'goh, bevallen kan dus toch leuk zijn' maar aan het eind van de bevalling heb ik die gedachte volledig laten varen. Twee uur lang hebben we geen witte of blauwe jas de kamer in zien komen en ik vroeg me af hoe ze konden weten of mijn kind de benodigde 10 centimeter al had bereikt. Om half vijf verscheen er eindelijk weer iemand in de kamer die constateerde dat de gewenste 10 centimeter er waren. Ik persoonlijk met al mijn ervaring zou zeggen:'Benen optrekken en persen maar'. Het nadeel van een ruggenprik is namelijk dat je de persweeën niet goed meer voelt en het dus op eigen kracht en aanwijzingen moet doen. Maar niet in Zweden. Nee, Quinta moest haar bed uit en met echtgenoot de gang op en neer gaan lopen. Leuk ook, met een ruggenprik waarbij je je benen nauwelijks nog voelt en je onderkant op 10 centimeter tochtstand. Ik verklaarde de hele medische staf van de afdeling voor gek maar wie luistert er nou naar iemand die het kan weten. Waarom Quinta moest gaan lopen werd ons ook al niet duidelijk want het kleintje was ingedaald en ze had 10 centimeter. Misschien hadden ze haar bed even nodig, ik weet het niet.
Het heen en weer wandelen met 10 centimeter en een ruggenprik beviel Quinta niet goed dus kroop ze haar bed weer in. Rond half zes - een uur later - kwam er iemand even kijken hoe het met haar ging. De weeën waren inmiddels zo krachtig en pijnlijk dat mijn arme dochter al niet meer aanspreekbaar was. Persen hoefde blijkbaar nog steeds niet en in de twee uur die daarop volgden heeft ze werkelijk alle standjes moeten proberen om weet-ik-wat te bereiken. Op haar rug, op haar knieën. op haar zij, op de baarkruk, terug het bed weer in, nog maar een keer op de zij maar behalve zeer pijnlijke weeën gebeurde er niets. Om half 8 werd er eindelijk geopperd maar eens mee te gaan persen en toen kwam het kleine mannetje snel tevoorschijn. Op 9 september werd om 19:51 uur geboren onze prachtige kleinzoon Luca Sindre van Hoek.

Quinta had er medisch gezien een zooitje van gemaakt dus werd de eerste de beste naaister van de gang geplukt om de boel weer op orde te brengen wat ruim anderhalf uur in beslag nam. Een beetje Iraaks naaistertje zet in die tijd een heel kostuum in elkaar maar de zeven hechtingen van Quinta bleken niet zo eenvoudig aan te brengen. Naar Luca werd niet meer omgekeken en ik heb hem maar bij zijn vader op de borst gelegd met een doek over zich heen. Wij vertrokken om kwart over negen naar huis net als de rest van het medisch personeel en het kleine gezinnetje heeft tot een uur of elf niemand meer gezien. Luca werd niet nagekeken, niet gewassen, niet aangekleed, kreeg geen suikerwater, Quinta werd ook niet gewassen en over het krijgen van een fatsoenlijk maaltijd voor vader en moeder die toch al vanaf half 11 's morgens in de weer waren en ook de lunch hadden moeten missen werd al helemaal niet gerept. Alle familiekamers waren bezet en dus werden er twee bedden in de personeelsruimte gezet waar ze de nacht konden doorbrengen. Maar niet voordat Hjalmar er stevig op aan had gedrongen het kind nu eindelijk eens aan te kleden wat om middernacht dan ook gebeurde.
Quinta moest nadrukkelijk om een kinderbedje vragen want het personeel ging er maar vanuit dat de kleine man bij zijn moeder in bed zou slapen. Dus uit de krochten van het ziekenhuis moest een bedje voor de kleine man komen zodat Quinta niet bang hoefde te zijn om bovenop hem te gaan liggen in haar wilde dromen.

De volgende ochtend werd Luca nagekeken door de kinderarts en hij leek van het gehele gebeuren van de dag ervoor niets te hebben overgehouden: een tien!
Quinta had haar jas al aan om naar huis te gaan maar ze moesten nog even wachten. Waarop, dat weet niemand. Om vijf uur 's middags was Quinta klaar met wachten, kreeg een voedingsschema mee en ging met man en kind naar huis waar wij haar uitgebreid verwelkomden.

Ik vroeg wanneer hij voor het laatst een voeding had gehad maar dat was een domme vraag: Hij had helemaal nog niets gehad sinds zijn geboorte. Ik liet Hjalmar zien hoe je flessen en spenen uitkookt en voeding klaarmaakt want dat had niemand hen verteld. Vervolgens kreeg Hjalmar zijn eerste les flesvoeding geven want dat wist hij ook niet en Luca leerde hem snel waarvoor spuugdoekjes bedoeld zijn. Toen begrepen de ouders plotseling dat drie spuugdoekjes toch wel wat weinig is. Een lesje in bad doen kreeg Quinta een uurtje later en daarna vertrokken wij naar huis na een fantastische avond met onze kleinzoon.

Er valt nog veel te leren voor het jonge stel maar ik heb een enorme bewondering voor hun nuchterheid en hun aanpassingsvermogen. Want ik heb de afgelopen jaren wel één ding geleerd: het hebben van kinderen is fantastisch maar beslist niet gemakkelijk. Ik hoop dat ze erg zullen genieten van hun kleine mannetje, net als wij.

En als je een kaartje wil sturen (of een stapel spuugdoekjes) dan is het adres:
Quinta van Trigt en Hjalmar van Hoek
Åbylundvägen 249
13732  Västerhaninge