Sociaal of asociaal

Ik mopper wel vaker zoals jullie wellicht hebben gemerkt en als je dat nu maar met een korreltje zout en een vleugje humor neemt dan valt het eigenlijk allemaal best wel mee hier in het hoge noorden. Maar nu gaat mijn gegrom heel wat verder. Boos en teleurgesteld ben ik. Op de Zweedse staat. En niet zo zuinig ook.

Heel wat blogjes geleden heb ik geschreven over mijn 'pleegzoon' Amir, mijn amaatje uit Iran.

Amir heeft een lange en ingewikkelde geschiedenis en daar zal ik jullie niet mee lastig vallen maar in september 2011 besloot de immigratiedienst in al haar wijsheid Amir geen verblijfsvergunning voor Zweden te geven. Zulke beslissingen moet je respecteren - niet iedereen kan immers zijn toevlucht in een rijk westers land zoeken uitsluitend en alleen omdat je de pech hebt een idioot als staatshoofd te hebben gekregen.
Amir moest dus het land uit, zei de immigratiedienst. Er werd aan Amir gevraagd of hij wilde meewerken aan zijn uitzetting maar dat wilde Amir niet. In Iran geldt de krankzinnige wet dat als je geprobeerd hebt asiel aan te vragen in een ander land en je komt terug in Iran (om wat voor reden dan ook), dan word je voor 5 jaar in de nor gezet. En een nor in Iran is niet helemaal te vergelijken met de Bijlmerbajes in Amsterdam, geloof mij!
Amirs vader heeft inmiddels al een half jaar vastgezeten en is mishandeld omdat hij moest vertellen waar Amir was wat hij overigens steeds geweigerd heeft.

Omdat Amir weigert mee te werken aan zijn uitzetting - welke asielzoeker werkt wel vrijwillig mee aan zijn uitzetting, kun je je afvragen - is de zaak overgedragen aan de grenspolitie.
Die moeten Amir dus officieel aanhouden en het land uitzetten. Maar sinds september is er niets meer gebeurd en de komende tijd zal er ook wel niets gebeuren. Amir heeft namelijk een paspoort nodig om terug te kunnen keren naar Iran maar de Iraanse ambassade in Stockholm weigert paspoorten uit te geven aan asielzoekers. En als ze dat wel zouden doen dan zou Amir netjes worden opgewacht op de luchthaven van Teheran om direct te kunnen worden afgevoerd naar de lik ergens in een verre buitenwijk van Teheran.
Pakt de grenspolitie hem dus op, dan moeten ze ook voor hem zorgen en daar hebben ze geen zin in.

Op dit moment woont Amir is een huis voor minderjarige asielzoekers in Ludvika. Hij krijgt keurig elke maand 700 kronen zakgeld, hij heeft een dak boven zijn hoofd en ook zijn eten wordt betaald door de immigratiedienst. Dat is Europees zo geregeld om te voorkomen dat kinderen in de illegaliteit belanden.
Maar nu wordt Amir begin maart 18 jaar en is dan volgens de Zweedse wetgeving geen kind meer.
Op 10 maart kan Amir dus de schamele bezittingen die hij heeft bij elkaar rapen en wordt ie op straat gemikt. Geen grapje, hij staat letterlijk op straat. Het zal de Zweedse staat een worst zijn wat er met Amir gebeurt, waar hij gaat wonen, waar hij zijn eten vandaan zal halen en wie er voor hem zal zorgen.
Ik heb ellelange gesprekken gevoerd met de gemeente om naar een oplossing te zoeken maar ook de gemeente zegt:"het is ons pakkie an niet meer, hij is volwassen. Good luck with your life".

Natuurlijk is er wat voor te zeggen om asielzoekers niet eeuwig te pamperen en te laten doorprocederen - dat waar Nederland zo goed in is - maar als je besluit om iemand het land uit te zetten, zet hem dan ook het land uit.

Eigenlijk zijn er maar twee oplossingen.
1. Amir komt zo lang er niets geregeld is bij ons wonen en we hopen de school zo ver te krijgen dat hij daar naar toe mag zo lang hij bij ons woont.
2. Een werkgever in Zweden wil Amir een tijdelijk of vast dienstverband geven zodat hij op basis daarvan een tijdelijk of een permanente verblijfsvergunning kan krijgen.

Het zal wel uitdraaien op oplossing 1 want welke werkgever in Zweden wil een Iraanse asielzoeker in dienst nemen als hij ook Pelle of Olle met subsidie kan krijgen.

En toch maak ik van de gelegenheid gebruik:
Ben jij een Zweedse werkgever of ken jij een Zweedse werkgever die Amir voor korte of langere tijd - desnoods voor een hongerloontje - in dienst wil nemen zodat Amir op basis daarvan een verblijfsvergunning kan krijgen, laat het mij dan zo spoedig mogelijk weten.
Amir is een serieuze, leergierige en betrouwbare jongen die zeer goed zweeds en engels spreekt en bijzonder gemotiveerd zal zijn om zijn werkzaamheden naar volle tevredenheid uit te voeren.

Nederland heeft Mauro, wij hebben Amir!

Zijn Zweden echt normaal?

Are Swedes really that normal?

Vrij vertaald naar een artikel van Colin Moon (met ervaringen van Bart)

Om effectief te kunnen communiceren met Zweden dien je je te realiseren dat Zweden ook  eigenaardigheden hebben. Voor Zweden is dat echter niet zo makkelijk te verkroppen. Hoe kan iemand die goed bij zijn verstand is een normale, efficiënte Zweed als vreemd beschouwen?

Het uitgangspunt van de Zweed is natuurlijk dat zij “normaal” zijn. Natuurlijk denken de Zweden dat zij een beetje meer normaal zijn dan anderen. Ze geloven dat ze heel gevoelig en logisch ingesteld zijn. Ze hebben vaak niet in de gaten dat hun zakelijke partners een andere mening hebben. Die kunnen vaak denken dat Zweden grappig, vermakelijk en soms zelfs een tikje raar zijn.
Neem bijvoorbeeld de zakenwereld. Zweden nemen deel aan vergaderingen. Heel veel vergaderingen. Drie dingen in Zweden zijn absoluut zeker: de dood, de belastingen en nog meer vergaderingen.

Mötet gick bra!

Wanneer bedoelen Zweden eigenlijk wanneer ze zeggen “Mötet gick bra”’ (de vergadering ging goed)? Waren er verhitte discussies? De vergadering duurde eeuwen? Het grote aantal beslissingen die worden genomen? Ik betwijfel het.

Andere mensen op deze planeet geloven dat de enige bedoeling van een vergadering is om beslissingen te nemen. Een Zweedse vergadering wordt namelijk gehouden om samen met de aanwezigen op de vergadering te bepalen wanneer de volgende vergadering gehouden dient te worden, waarop je kunt praten over wat er de vorige vergadering gebeurd is. Vandaar dat vergaderingen vaak gehouden dienen te worden.
Op deze vergadering hebben Vicky (Victoria), Lasse (Lars) en Nisse (Nils) de kans om te zeggen wat ze vinden. Wanneer je daarna denkt een beslissing te willen nemen is het echter nodig om een andere vergadering te organiseren, want in de tussentijd dienen Vicky, Lasse en Nisse met hun collega´s Ninni, Titti en P-O (Per Olof voor de niet Zweden) te vragen wat zij er van denken. Het liefst wordt dit dan besproken in een werkgroepje (waar ook weer diverse vergaderingen voor ingepland worden).

Beslissingsproces

In Zweden worden beslissingen genomen via een zogenaamd “förankringsprocess”. Wanneer Zweden praten over een proces, is het handiger om geen haast te hebben. Ze hebben namelijk een proces voor alles. Kort gezegd betekent dit dat iedereen betrokken wordt in alles.

Iedereen vormt een opinie en iedereen luistert daarnaar. Daarna wordt er een compromis gesloten. Het woord compromis klinkt als muziek in de oren van iedere Zweed. Niet teveel en niet te weinig. Niemand wint en niemand verliest. Misschien wordt er gediscussieerd, maar in ieder geval is men het altijd eens over de datum en tijd voor de volgende vergadering.

Agenda

Zweden houden daarom ook heel erg vast aan de agenda van een vergadering. Ze zetten een paraafje bij ieder punt, nadat iedereen de kans gehad heeft om zijn zegje te doen. Ze moeten dit ook wel doen, want er is namelijk haast geboden bij het doorlopen van de agenda, want 10 minuten later is er alweer een volgende vergadering. Daarentegen wordt er natuurlijk wel iedere vergadering een uitgebreide “fika” aangeboden, waar iedereen zich op mag storten alsof ze een hele week niet gegeten hebben (terwijl de meeste net uit een net zo goed gevulde fika-vergadering gestapt komen).
 Zweden houden daarom ook helemaal niet van het laatste punt op de agenda “Övriga frågor” (overige punten). Geen enkele zichzelf respecterende Zweed zal zich wagen aan het verlengen van een vergadering met zijn eigen in te brengen punten met natuurlijk het grote risico dat de vergadering iets langer zal duren dan gepland. Natuurlijk wordt er met de tijd die het puntje Övriga frågor in kan nemen geen rekening gehouden tijdens het nuttigen van de fika.
Tijd om te beslissen

Zweden zeggen zelden meteen ja of nee. In plaats van ja of nej komt er dan iets uit van nja, wat zoveel betekent als “ja, maar nee, maar..”. Gewoon ja of nee zeggen kan in Zweden namelijk leiden tot een conflict en daar zijn Zweden niet zo happig op. Om dit te voorkomen dien je je heel vaak te bedienen van woorden als “misschien”, “dat hangt er vanaf”, “dat gaan we onderzoeken” of “ik zal zien wat ik kan doen”. Het opstarten van werkgroepjes kan vaak ook een nuttige oplossing zijn.

Buitenlanders kunnen daarover geïrriteerd of zelfs boos worden. Zweden beschouwen dit dan als hysterisch gedrag. En hysterisch gedrag voelt niet comfortabel en dient geheel niet getoond te worden tijdens kantooruren. Maar als je een Zweed hoort praten dat je naar een plaats kan gaan die “hellsicke” heet, dan heb je het echter goed verbruid.

Je zult je afvragen hoe Zweden sowieso een beslissing kunnen nemen. Voor dit niet kunnen nemen van beslissingen hebben ze echter ook een woord uitgevonden, namelijk “beslutsimpotens”. Vertaal dit zo´n beetje als niet de ballen hebben om hoe dan ook een beslissing te kunnen nemen.

Melk en geen suiker

Iemand heeft weleens gezegd dat als de Zweden hun koffiepauzes zouden opgeven ze vijf jaar eerder met pensioen kunnen. Koffie drinken is namelijk een essentieel onderdeel van een vergadering, hetzij als een zelfbedieningshandeling tijdens een praatje of als een separate pauze (met daarbij de nodige versnaperingen als genoemd in het eerste deel van dit stuk). Deze koffiepauze dien je echter niet te verwarren met een nog meer voorkomende “bensträckare” (benen-strekker). Hierbij gaat iedereen staan om eventjes zijn zitvlees te ontlasten. Ik heb weleens geopperd dat we eigenlijk op die momenten gewoon door kunnen praten, maar daar werd natuurlijk heel vreemd van opgekeken
Onder andere daaruit heb ik mijn lesje geleerd om niet aan de Zweedse vergadertradities te toornen.

Balans tussen werk en vrije tijd

De meeste Zweden is het er erg aan gelegen om een gezonde balans te vinden tussen werk en het andere deel van hun leven. Ze zeggen dat Zweden hard werken, alleen zijn ze niet zo vaak op hun werk om dat ook daadwerkelijk te doen. Probeer maar eens om iemand op een vrijdagmiddag te pakken te krijgen. Aan het einde van de dinsdag wordt er al uitvoerig besproken wat er in het komende weekend gedaan gaat worden en stel je voor dat je de dag voor een feestdag (een zogenaamde “afton”) hoeft te werken. Waar iedereen op de 24e december gewoon werkt is dit in Zweden een vrije dag. Vrijdagmiddag na 14:00 uur zet je je telefoonbeantwoorder al op “gått för dagen” (wat zoveel betekent als: laat maar gaan die resterende uurtjes op mijn werk, ik ben lekker al naar huis).

Vakantie

In Zweden heb je recht op een behoorlijk aantal vrije dagen (zeker als je de verplichte aftons meerekent). Het grote voordeel zijn toch wel de “klämdagar”, zogenaamde werkdagen tussen een feestdag en het weekend, waardoor je plotseling een langere vakantie hebt, maar wat je dan maar één vakantiedag kost. Gelukkig kun je in Zweden ook dagen opnemen om je ziek kind te verzorgen (zgn. “vård av sjukt barn-dag”), waarbij je gewoon doorbetaald je werk even achter je kan laten om een dagje voor je zieke kind te zorgen. Dit fenomeen is overigens geheel geaccepteerd in Zweden, evenals het feit dat je niet op je werk verschijnt als je ´s ochtends een druppel uit je neus voelt komen of een beetje raar gevoel in je maag hebt. Je zou je collega´s eens kunnen besmetten met een opkomende verkoudheid of een maaggriepje.

Maar -eerlijk is eerlijk- als de Zweden niet vergaderen en toch op het werk zijn gaat het er vaak wel effectief aan toe. Buiten het ieder uur checken van je Facebook-pagina en het lezen van de krant komt er toch nog wel wat uit hun handen. Maar echter niet voor 08:30 (opnemen flex-tijd), na 16:00 (ophalen van de kinderen van de naschoolse opvang), niet na 14:00 op een vrijdag en het liefste ook niet tussen 1 mei en half augustus.
Het is dus maar net vanuit welke ogen en achtergrond je de Zweden bekijkt, zo normaal zijn ze dus blijkbaar ook weer niet.

En daar ben ik nog steeds iedere dag blij om!!!

Appjes

Nee, geen tikfout, er staat echt appjes en geen aapjes.
Richard heeft namelijk sinds kort een smartphone - een slimme telefoon - en er gaat een wereld voor hem open. Ik heb het lang tegen kunnen houden want hij valt helaas niet onder de categorie hippe-vader-die-met-zijn-tijd-meegaat. IT is niet helemaal aan hem besteed maar eraan ontkomen lukt tegenwoordig bijna niet. Een paar maanden geleden heeft hij een account aangemaakt op Facebook. Op zich handig want dan kun je een beetje bijhouden wat vrienden en familie bezighoudt. Maar toen hij na enkele weken enigszins teleurgesteld opmerkte dat niemand op hem reageerde via Facebook moest Savannah hem uitleggen dat je eerst een berichtje moet schrijven voordat iemand daarop kan reageren.

Heel vaak kijk hij naar allerlei zinloze filmpjes op Dumper of You Tube waarna hij na verloop van tijd zeer hartgrondig vloekt en opspringt waarbij ik dan vermoed dat hij zijn gloeiendhete koffie over zijn broek heeft gegoten. Maar dat is niet zo. Nee, de batterij van zijn laptop is leeg en hij moet dan als de wiedeweerga inpluggen om het filmpje te kunnen afkijken. En dat gebeurt niet één keer, nee dat gebeurt vrijwel dagelijks. Net als de telefoon die hij standaard vergeet op te laden en die dus voortdurend niet werkt omdat de batterij leeg is. En als ik dan zeg dat hij zijn batterij van zijn telefoon moet opladen voordat hij weggaat dan kijkt hij me aan met zo'n glazige blik en denkt zeker:´Mens, waar heb je het over en waar bemoei je je mee'.

Maar nu heeft hij dus een smartphone en daarmee kan hij allerlei apps downloaden. Savannah heeft er een half weekend aan besteed om hem uit te leggen wat een app is, hoe je het op je telefon kunt krijgen en hoe je dan vervolgens zo'n appje kunt openen.Ik heb voor de zekerheid maar een abonnement met onbeperkt internet genomen want de goede man heeft werkeljk geen benul van openen en afsluiten van appjes waardoor hij onbewust dag en nacht over internet surft. En om te voorkomen dat wij binnenkort mee moeten doen aan 'uitstel van executie' op RTL 4 is onbeperkt surfen de enige optie.

Vorige week merkte hij op dat de batterij van zijn telefoon elke keer zo snel leeg was. Hij heeft dezelfde telefoon als ik en mijn batterij gaat wel enkele dagen mee voordat ik hem weer moet laden dus het verbaasde me enigszins. Toen ik echter in zijn openstaande apps keek zag ik dat alles wat hij de afgelopen dagen had geopend niet had afgesloten. Zeker 10 apps had hij open staan waaronder zijn mail, de Nederlandse radio, de krant en nog wat programmaatjes die voortdurend ververst worden.

Ik wacht met smart - leuke woordspeling - op de eerste nerd die speciaal voor mijn geliefde echtgenoot een appje ontwikkelt die hem eraan herinnert zijn batterij op te laden en zijn apps af te sluiten. En Savannah helpt hem dan wel om het ding op zijn telefoon te krijgen.