Commercieel ontalent

'Ze zou je nog een bos uitgebloeide tulpen kunnen verkopen', pleegde mijn moeder voorheen altijd te zeggen als het over mijn commercieële talenten ging. En een tijdlang heb ik er zelf ook stevig in geloofd.

Op koninginnedag stond ik steevast 's morgens om half 5 op om het beste plekje op de vrijmarkt te veroveren waarna ik mijn halve huisraad wist te verkwanselen aan goedgelovige Turken op jacht naar een koopie. Nauwelijks gebruikt, nog als nieuw, ik heb de bon nog als u die wil, nee daar heeft nooit een knopje gezeten, die krassen horen daar echt, daar zie je echt niets van , de band is alleen maar zacht, niet lek, nee daar hoort geen snoer bij.
Ja , geld verdienen daar was ik niet vies van. Robin heeft er beslist een graantje van meegepikt hoewel het staalhard liegen hem toch wat minder gemakkelijk afging.

Een nieuwe auto nodig? Bij de onderhandelingen moest Ries altijd nodig naar het toilet waarna bij terugkomst 5 000 gulden van de prijs was afgeluld en we bovendien de trekhaak en de radio er gratis bijkregen. Ik heb eens een drie maanden oude Nissan met deuk verruild voor een groter exemplaar zonder bij te betalen. Geen idee wat ik gezegd heb maar ik was destijds tientallen jaren jonger en vele maten slanker dan nu dus misschien heeft dat meegespeeld.

Maar mijn talenten zijn beslist aan slijtage onderhevig en inmiddels kunnen we wel spreken van een commercieel ontalent. Wat wil het geval?
Vorig jaar liet ik mij per ongeluk ontvallen dat een moestuintje op ons landgoed misschien zo'n gek idee nog niet zou zijn. Lekker en goedkope groente uit eigen tuin. Het zit in de genen want zowel mijn vader als mijn zus kweekten courgettes van minimaal een meter en deelden groente en fruit uit aan de armen en minder bedeelden op straat om toch maar vooral van hun overproductie af te komen.
En dus werd het internet afgespeurd op zoek naar een kasje om de tere plantjes in het vroege voorjaar te beschermen tegen de Zweedse barbaarse temperaturen. Uiteindelijk wisten we een spikplinternieuw exemplaar voor 'slechts' 6700 kroontjes (voor de eurolezers onder ons; deel het bedrag met 10 en je weet hoeveel euri's dat zijn) exclusief tranport op de kop te tikken. De transportkosten bedroegen 1000 kronen  wat samen met de administratiekosten het bedrag op 7795 sek bracht.
Vervolgens moesten we beton voor de 4 hoeksteunen storten en kocht ik meteen een werktafel en een groeitafel met 12 bakken wat ook nog een kleine 1500 kronen kostte. Oh ja, het nodige tuingereedschap mocht ook niet ontbreken en tot slot natuurlijk wat vruchtbaar zaad, om te beginnen 20 verschillende soorten.
Nu is alle begin moeilijk dus van alle groentes die ik vorig jaar liefdevol heb verzorgd en toegesproken zijn slechts de courgettes (zal wel in de genen zitten) en de sperciebonen tot volle was gekomen. De rest liet subiet troosteloos het kopje hangen zodra het zonlicht werd aanschouwd.
Dit jaar zou echter alles anders worden dus heb ik 10 buitenbakken gemaakt en elke bak werd volgestort met drie zakken tuinaarde wat toch ook weer een dikke 600 kronen kostte.
En een snelle rekenaar heeft al lang gezien dat mijn investering inmiddels is opgelopen tot een kleine 10 000 Zweedse pecunia terwijl de opbrengst tot nu toe 5 courgettes en een kilo sperciebonen is.

Gemiddeld geef ik in het groeiseizoen een kleine 100 kronen per week aan verse groente uit in de supermarkt. Optimistisch gezien bestaat het oogstseizoen uit 20 weken  wat betekent dat ik minimaal 5 jaar lang elke week flink moet oogsten om mijn investering eruit te halen. Maar als de opbrengst blijft hangen op 5 courgettes en een kilo sperciebonen per jaar dan is hier waarschijnlijk toch sprake van een commercieel ontalent.

Koekoeksjong

Ik ben een koekoeksjong (mijn oom glimlacht als hij dit leest, mijn moeder ontkent en mijn zus valt mij direkt bij). Zoals ik al eerder schreef kom ik redelijk vaak op Facebookvriendlijstjes voor maar dat zal na dit blogje wel afgelopen zijn.

Ik heb een hekel een musea in het algemeen en kunst in het bijzonder (mijn zus vindt dat onbegrijpelijk en wij lijken in dezen dan ook niets op elkaar), tijdens mijn dagelijkse wandeling schal ik graag mee met De Toppers, André Hazes of  Gordon (hier haakt mijn schoonzoon Hjalmar af en waarschijnlijk ook de rest van al mijn vrienden, kennissen en familieleden) en over twee weken gaan Quint en ik tijdens ons weekendje naar Nederland uiteraard ook naar Gooische Vrouwen (mijn moeder besluit hierbij mij definitief uit haar testament te schrappen).

Op zaterdagavond kijk ik bijzonder graag naar 'Ik hou van Holland' (tot grote ergernis van Savannah) en ik ben gek op groente - vooral spruitjes -  die hooguit 5 minuten is gekookt (Richard wil uitzoeken of dat een geldige reden voor echtscheiding is).
Antieke meubels vind ik ronduit lelijk (sorry Astrid) en ik haat Zweedse winters (en hop daar vlieg ik van Carry's facebooklijstje).

Veel Zweden vind ik ineffectief, werkschuw en humorloos (Robin heeft me om die reden al eerder afgeschreven hoewel ik toch echt duidelijk gezegd heb dat Mathilda uitzondering op de regel is) en ik zie na jaren Scandinavie nog steeds het nut van een quad niet in (weg is Martijn maar dat is dubbelop want Martijn hoort bij Carry en die had me al de wacht aangezegd).

Ik heb niets met tassen, schoenen en portemonnees en koop ze dan ook zelden. Mijn huidige schoudertas is 5 jaar oud en voldoet nog prima (Quint vraagt zich af of ze dat dan misschien van haar vader heeft geërfd).

Ik ben niet zo dol op kleine kinderen (Patricia, mijn naamgenoot met drie jochies tot maat 164 doet morgen zeker een schepje cyaankali in mijn koffie) en ik ben meer katten- dan hondenmens (geen kerststol meer van Vincent en Walter en dat bakkie bij Irma en Klaas zal er voorlopig ook wel niet meer inzitten).
Naar de schoonheidsspecialiste ga ik echt nooit (twee vliegen in één klap want zowel Yvonne als Ina deleten mij bij deze alinea) en ik heb een schurfthekel aan roken (Ismail praat al twee weken niet meer met me).

Het huishouden staat op mijn to-do lijstje op plaats 158 (waarmee ik me de afgelopen jaren bepaald niet populair heb gemaakt bij mijn schoonfamilie) en de vele rondjes Sloterplas in mijn jeugd hebben ertoe geleid dat ik een uitgesproken hekel aan sporten heb gekregen (broodroof Bart?).

Kortom, ik kan het eigenlijk met niemand vinden en het is me een godsraadsel dat ik uberhaupt nog kerstkaarten krijg. Hoewel, het worden er elk jaar wel steeds minder.

Ik zal maar niet aan mijn vrienden en familie vragen om mijn koekoeksjonglijstje in te vullen  want er zijn vast vele redenen om mij weg te strepen maar gelukkig doen jullie dat natuurlijk niet.
Want ook liefde voor een koekoeksjong is onvoorwaardelijk.

Onderduiken

Als je van na de oorlog bent - en gelukkig is bijna iedereen dat tegenwoordig - dan heb je je vast en zeker wel eens afgevraagd wat voor keuze(s) je zelf zou hebben gemaakt in de oorlog. Zou je in het verzet hebben gezeten, zou je bonkaarten hebben vervalst, zou je onderduikers in huis hebben genomen en verstopt hebben op zolder? Of zou je geprobeerd hebben om zelf de oorlog zonder kleerscheuren door te komen en je afzijdig hebben gehouden van alles wat illegaal was om het eigen vege lijf te redden.

Het zijn slechts hypothetische vragen want er is geen oorlog en er hoeft niemand onder te duiken en dus zul je al snel antwoorden dat je zeker je steentje zou hebben bijgedragen aan het verzet en tegen de vijand.

Ikzelf heb zonder twijfel altijd geroepen dat ik wellicht bekend zou zijn geworden in de oorlog als 'het meisje met het blonde haar' en al mijn heldendaden zouden in na-oorlogse documentaires vele malen verfilmd zijn.
Tot nu.

Want nu begin ik te twijfelen of ik wel zo'n onversaagde held ben of val ik toch meer in de categorie held-op-sokken.

Gisteren zijn Richard en ik met Amir naar de rechtbank in Stockholm geweest omdat hij aanwezig moest zijn bij de rechtszaak tegen de Zweedse immigratiedienst (zie blog Amir). De rechtszaak duurde drie uur wat op zich al onder de categorie kindermishandeling zou moeten vallen maar de verhoren van zowel de rechter als de advocaat van de immigratiedienst waren werkelijk afschuwelijk. Ik weet dat er vele gelukszoekers zijn die de hele boel bij elkaar liegen om hier te mogen blijven en ik steek ook mijn hand niet in het vuur voor mijn eigen Ama's want niemand kan de boel beter belazeren dan een asielzoeker. En ik ben ook van mening dat er gedegen onderzoek gedaan moet worden voordat iemand de permanente verblijfstatus zou moeten krijgen maar Amir werd echter behandeld als een huurmoordernaar met zeven moorden op zijn geweten die zijn straf probeert te ontlopen. En volgens de Zweedse wet is hij nog steeds een kind (hij is 17) maar daar werd gisteren duidelijk geen rekening mee gehouden.
Amir is het land ingekomen zonder identiteitspapieren en dat weegt in deze rechtszaak erg zwaar klaarblijkelijk. Men kan zijn identiteit niet vaststellen en hij kan wel heel iemand anders zijn dan wie hij zegt te zijn. Daar werd door de advocaat van de tegenpartij voortdurend op gehamerd terwijl ik in mijn dagelijkse werk als asielverwelkomer bij het arbeidsbureau in al die jaren nog nooit heb meegemaakt dat ook maar één gelukszoeker zich heeft kunnen legitimeren.
We gingen dan ook tamelijk depri de rechtszaal uit want drie uur lang naar de gezichten van 5 oude tangen (de rechter en haar companen) kijken is niet echt bevorderlijk voor de sfeer.
Op 24 mei om 14.00 uur is de uitspraak en ik houd mijn hart vast want ik mag aan Amir gaan vertellen of hij wel of niet mag blijven. Amir heeft zelf al besloten dat hij onderduikt als hij niet mag blijven want terug naar Iran betekent een jarenlange gevangenisstraf en zelfs de doodsstraf is ook niet helemaal uit te sluiten.

En dus staan we nu voor het dilemma of we hem gaan helpen met onderduiken. Bij ons thuis laten wonen is geen optie want dat is de allereerste plek waar de politie hem komt zoeken. Dus moet er een onderduikadres gezocht worden en hij zal de komende jaren ook ergens van moeten leven want naar school of werken is niet mogelijk.

Voorlopig hebben we nog tot 24 mei de tijd om erover na te denken en hopelijk is de rechtbank hem goedgezind en krijgt hij zijn zo gewenste verblijfsvergunning.

Maar wat gaan we doen als het anwoord nee is? Ik geloof niet dat ik me ooit nog aanmeld als voogd voor een Ama want zulke beslissingen gaan je niet in de kouwe kleren zitten.
En een oorlogsslachtoffer aan een onderduikadres in Zweden helpen, dat had ik negen jaar geleden ook niet kunnen bedenken...