Kluns

Ik ben een kluns. Of eigenlijk moet ik in meervoud spreken en schrijven:"wij zijn een kluns" want mijn gewaardeerde ega is minstens net zo'n grote kluns als ik. Echt, hoe hebben we elkaar kunnen vinden!
In de meeste huwelijken is de één een aanvulling op de ander. Zij naait de gordijnen en hij bouwt een hondenhok. Zij vervangt een snoertje aan een lamp en hij repareert de stofzuiger. Zij installeert de dvd speler en hij vult de belastingpapieren in. Mooi verdeeld en zij leefden nog lang en gelukkig. Nou, wij niet! Wij kunnen niks.
Als mijn stofzuiger het begeeft en ik vraag aan Ries of hij er even naar wil kijken, dan pakt hij de stofzuiger, zet zijn handen in zijn zij, blijft drie minuten zo staan en zegt dan opgewekt:"Ik heb ernaar gekeken, geen idee wat er mis mee is". En dan komt Robin een weekendje naar huis, vervangt een nippeltje van een schroefje op een dopje naast een plunkje en verdomd, het ding doet het weer.

In al mijn goedheid heb ik Richard een hd tv voor zijn verjaardag gegeven niet wetende dat je dan ook een hd satelietontvanger en een hd satelietpakket moet hebben. Dus toen Robin (uiteraard wie anders) die tv geinstalleerd had constateerden wij dat het beeld nog net zo belazerd was als bij de oude tv. Wat speurwerk op internet leidde ertoe dat we we een hd satelietontvanger bij mijn grote vrienden van Anaal Digitaal bestelden en toen we die eenmaal hadden leek het een koud kunstje. Kabeltje in de ontvanger, kabeltje in de tv, kabeltje in het  stopcontact en kijken maar. Mooi niet dus. Haarscherp stond er op de tv dat er geen kabelontvangst was. Toch maar even de gebruiksaanwijzing van het ding gelezen en daarin stond dat we een dubbele kop en een extra kabel moesten hebben. Nou, die dubbele kop had ik inmiddels al van mezelf.
Dubbele kop gekocht, kabeltje van 10 meter erbij die achteraf 12 meter had moeten zijn waardoor de kabel dus half door de kamer liep om bij de ontvanger te kunnen komen. Gat in de muur geboord met een geleende boor want we kunnen niks maar we hebben ook niks. Alles ingeplugd, geen beeld.
Oude kop er maar weer op gezet want toen hadden we gelukkig nog beeld maar ook dat beeld kregen we niet meer. Zo chagerijning word ik ervan. Uiteindelijk moest Robin er nogmaals aan te pas komen die de hele kermis in een half uurtje voor elkaar had. Van wie hij het heeft, zeker niet van ons!!

Gisteren de beruchte blauwe enveloppe in de bus. In Nederland is ie blauw, in Zweden ook.
Volgens de belastingdienst heeft Richard vorig jaar een eenmansbedrijfje opgericht en ik ook. Van mij klopt het wel maar al zou mijn geliefde echtgenoot het willen, het zou hem zeker niet gelukt zijn. Hij is al blij dat ie 's morgens de weg naar zijn werk bij de post kan vinden. Een eigen bedrijfje oprichten is echt zijn ding niet.
In mijn enthousiasme probeerde ik alle cijfertjes te begrijpen en te identificeren maar om heel eerlijk te zijn heb ik geen benul waar ik naar kijk. Ik weet niet eens of ik moet betalen of dat ik nog wat terugkrijg. Dat laatste zal wel niet want ik krijg nooit wat terug, hooguit het verkeerd ingevulde belastingformulier.
Dan heb ik gelukkig wel weer een vriendin die boekhouder is en zelf een eigen bedrijfje runt, www.lekute.se, en ongetwijfeld wel weet wat en hoeveel moms, skatte, inbetalning en utbetalning ik moet invullen. Maar ja, ik moet het weer aan een ander vragen want zelf kan ik niks.

Mijn vriendin in Nederland weet me over te halen om te gaan joggen. Rennen is al niks voor mij, ik krijg al een astmaanval als ik  50 meter op een perron naar de trein moet rennen, maar zij is er 14 kilo mee afgevallen dus dat zal mij verdimme toch ook moeten lukken.
Op internet heb ik een site gevonden met een trainschema dat garandeert dat je binnen 6 weken 5 kilometer onafgebroken kunt rennen. En dan ook nog een anderhalve kilo per week afvallen, daar ga ik voor. Heb ik ruim voor de zomer mijn o zo gewenste gewicht bereikt.
Nou, inmiddels ben ik 4 weken met mijn loopschema bezig en kan ik met veel pijn en moeite 150 meter aan één stuk joggen in een tempo dat mijn kinderen doet glimlachen maar waarbij ik bijna dood ga aan ademnood.  En die anderhalve kilo ben ik nog niet eens in vier weken kwijtgeraakt.
Dus dat kan ik ook al niet.

Ja, er zijn natuurlijk best dingen die ik wel kan. Ik kan lekker koken, een sollicitatiebrief flans ik zo voor je in elkaar, de meest kansloze Zweed krijg ik nog aan het werk, ik schrijf aardig. Maar om nou te zeggen dat een ander daar wat aan heeft. Of dat ik daar tenminste nog een zakcentje aan zou kunnen verdienen. Of desnoods als ruilmiddel zou kunnen gebruiken als een ander mij een dienst bewijst. Nou, nee.

Ik denk dat ik maar eens in de zon ga zitten, daar ben ik namelijk heel goed in!!

Ambtenarentaal

Ik heb een collega waar ik op zijn zachtst gezegd niet zo heel goed mee overweg kan. Nog tamelijk jong, een jaar of 35, maar inmiddels verworden tot een ambtenaar in hart en nieren. Flexibel als een houten deur en er kan werkelijk geen normale Zweedse zin over zijn lippen komen. Als wij vroeger op de middelbare school onvergeeflijke zaken zeiden als: 'Hij is groter als mij' of  'hij wou het zelf' dan kregen wij het standaard antwoord van de lerares Nederlands:"Spreek Nederlands of spreek niet". Hinderlijk maar wel terecht. En nu zou ik graag die zin aangepast aan mijn collega willen voorleggen:"Spreek Zweeds of spreek niet".

De doelgroep waarmee wij werken is in de regel niet eens laag opgeleid maar eigenlijk helemaal niet opgeleid. Met een beetje mazzel kunnen ze hun eigen naam in houtje-touwtje somalisch schrijven maar daar is de grens van de opleiding meestal wel bereikt. Het gaat er niet om of deze mensen wel of niet intelligent zijn, ze hebben gewoon geen kans gehad om zich te ontwikkelen. Hebben jarenlang op de plaatselijke Albert Cuijp van Mogadishu mais, graan en rijst verkocht en zijn al blij als ze wisselgeld kunnen teruggeven. Een land waar in de wijde omtrek geen ambtenaar of functionerende overheid te vinden is en waar het gros van de mensen niet eens in wat voor gemeentearchief dan ook voorkomt. Geboorteakte, trouwakte, persoonsbewijs, paspoort, id-kaart, het zijn totaal onbekende begrippen voor mensen uit een land in oorlog.
En dan komen ze naar Zweden, krijgen na korte of langere tijd een verblijfsvergunning en moeten zich vervolgens melden bij het arbeidsbureau om de integratie in gang te zetten.
Dan komt een vertwijfelde en ongeletterde Halima met drie koters aan haar rokken op gesprek bij mijn gewaardeerde collega en krijgt de volgende openingszin te horen:"Wij hebben geconstateerd dat je volgens de nieuwe wet 'etablering en integratie' 2010§197 paragraaf 8a en 8b behoort tot de doelgroep etablering en integratie wat tot gevolg heeft dat we een etableringsplan zullen opstellen teneinde jouw integratie in de Zweedse maatschappij te bevorderen." Kijk daar krijg ik nou jeuk van.
En medelijden met de tolk heb ik ook want hoe vertaal je zo'n zin naar het somalisch?

"Om het juiste beleid te kunnen uitzetten voor wat betreft een mogelijke toegang tot de arbeidsmarkt in de nabije toekomst zullen wij een competentieprofiel opstellen". Wat zegt de goede man nou helemaal? "Ben je naar school geweest en heb je ooit gewerkt?" Dat is wat hij eigenlijk wil weten.

"In de werkgroep  'etablering en integratie' zullen wij een proces in gang moeten zetten om de regulatie van arbeidsmarktgerichte cursussen voor de doelgroep tot stand te brengen en vervolgens verder zullen uitkristaliseren". Geen wonder dat ik vergaderingen zo veel mogelijk probeer te vermijden. Ik vind het nog een wonder dat ik zelf begrijp wat hij zegt.

Vorige week keken we naar een documentaire op de Nederlandse tv over het werk van de politie op Schiphol. Twee jonge agentjes, nauwelijks droog achter de oren, gingen een bedrijfspand binnen omdat daar waarschijnlijk een junk zat verstopt. Een normaal mens roept dan als hij binnenkomt:"Hallo, is daar iemand"? Deze heren wilden blijkbaar laten zien dat ze cum laude waren geslaagd voor de introductiecursus 'politietaal' en riepen bij binnenkomst:"Degene die zich onrechtmatig in dit pand bevindt dient zich nu kenbaar te maken".  Oftewel "Hallo, is daar iemand".
De politieauto stond wat ongelukkig geparkeerd waarop de andere jonge diender zei:"Ik zal het voertuig op een andere plaats stationeren". Vrij vertaald:"Ik zet hem effe daar neer".

Waarom willen mensen zich mooier voordoen dan ze zijn? Wat is er mis met het gebruik van gewoon Zweeds of zelf Sesamstraat Zweeds voor mensen die niet alles in één keer begrijpen.
Ik leg me er niet bij neer en ben de zandkorrel in de onderbroek,  het kiezeltje in de schoen en de luis op een schoongewassen schedel. Ik blijf irriteren tot ook mijn collega begrijpt dat begrijpelijke taal onontbeerlijk is voor communicatie tussen klant en ambtenaar.

Nieuwe buren

Wij hebben sinds een maand nieuwe buren. Aardige buren, mag ik na gisteren wel zeggen.

Het huisje waarin ze wonen was voorheen een vakantiehuisje en de eigenaresse uit Stockholm zagen of spraken we zelden omdat ze er eenvoudigweg bijna nooit was. Niet erg, krijg je ook geen ruzie, nietwaar.
Dus toen we hoorden dat ze haar huisje ging verkopen waren we wel wat ongerust. Goedkope huisjes op het platteland worden vaak gekocht door werkeloze Zweden die hun rechten op een huurwoning al lang verspeeld hebben en vervolgens een klein huisje met geleend geld binnen no time ombouwen tot een vuilnisbelt annex autokerkhof.
Of een veganiste van 63 die leeft van eigengekweekte palsternaken en allergisch is voor electriciteit. Of een uit de kluiten gewassen gezin die met 7 kinderen van tweede respectievelijk derde leg zich in een vakantiehuisje met twee slaapkamers proppen om vervolgens het leven van de directe buren tot een hel te maken. Ja, enige reden tot ongerustheid was er wel.
Maar de buurvrouw trok eruit, overigens zonder ook maar even gedag te zeggen en te bedanken voor al die jaren dat we haar grasveldje hebben bijgehouden, haar houthok hebben bijgevuld en in de weg staande bomen hebben omgehakt. Beetje merkwaardig maar het zal wel Zweedse traditie zijn. En uiteindelijk went alles.
De nieuwe buren hebben we in een maand tijd slechts één keer in het voorbijgaan langs zien rijden maar tot een gezellig bakkie was het nog niet gekomen. Ach, iedereen heeft het natuurlijk ook druk, druk, druk en wij zijn ook niet altijd thuis.
Toch was het wel tamelijk belangrijk om op korte termijn even een handje met hen te schudden aangezien we gezamenlijk de waterput delen. Die put hoorde eerst bij ons huis maar is bij de verkoop van het vakantiehuisje een aantal jaar geleden op hun grond geregistreerd. We zijn dus gezamenlijk eigenaar van de put maar de drukketel staat in hun kelder. Wij betalen elk jaar en x-bedrag voor de electriciteit van de waterpomp en onderhoud is verdeeld op fifty-fifty basis.

Maandagavond wilde ik gaan koken en merkte dat er nauwelijks druk op de waterleiding stond. Andere kranen geprobeerd en na een klein kwartiertje was er helemaal geen water meer. Richard liep enthousiast naar de nieuwe buren om uit te zoeken wat er aan de hand zou kunnen zijn maar helaas waren ze niet thuis.
Toen ze om 9 uur nog niet thuis waren begon het ons te dagen dat ze misschien wel helemaal niet thuiskwamen vanavond. Of misschien wel de hele week niet. Of wellicht wel de hele maand niet.
In het pikkedonker met een hamer en een zaklamp hakten we een stuk van onze privebeek en waterval open om wat emmers water te vullen om in ieder geval de wc te kunnen doorspoelen en de handen en het gezicht te kunnen wassen. Ik had nog een blikje mineraalwater waarmee we onze tanden konden poetsen want spoelen met melk na een grondige poetsbeurt leek geen optie.

De volgende morgen om 7 uur werd de loodgieter gebeld die keurig om half 8 op de stoep stond en vrij snel kon gissen wat er aan de hand was. Er stond geen druk op de leiding dus de ketel zou wel uitstaan. Er stond gelukkig een auto op hun oprit en via het kenteken konden we achterhalen wie de eigenaar was en vonden we op internet hun mobiele nummer.
Ze waren op vakantie in Åre en hadden de ketel uitgezet en de leidingen leeg laten lopen om te voorkomen dat deze zouden bevriezen tijdens hun vakantie.
Heel goed, vond de loodgieter. Zo voorkom je grote waterschades. Alleen is dat een minder goed idee als anderen op diezelfde  put zijn aangesloten en niet in Åre vakantie vieren. Jammer dat hun makelaar dat bij de aankoop vergeten was te vertellen en het ook vergeten was op te nemen in het koopcontract.

Ze zouden zaterdag pas weer terugkomen en begrepen zelf ook wel dat we tot die tijd niet zonder water konden. Dus óf de deur openbreken óf de vakantie afbreken  en terugkomen om de ketel weer aan te zetten.
Ze kozen voor het laatste en zijn om 9 uur 's morgens gaan rijden en waren om 4 uur 's middags thuis om hun buren weer van water te voorzien.

Ik heb maar een bosje tulpen gekocht om hen als nieuwe buren te verwelkomen. Ik denk dat het wel goed komt tussen Karin en Jari en ons. Aardige mensen!