Nieuwe schoenen

Al een tijdje sukkel ik met mijn achillespees. Was het in eerste instantie alleen het rechterbeen dat ruzie met mij zocht, nu doet de linker gezellig mee. Ondanks mijn gebrek aan geduld heb ik het een tijdje kunnen aanzien, of eigenlijk kunnen aanvoelen en heb ik mijn loopjes aangepast aan tegenstribbelende peesjes in het onderbeen maar nu ben ik er eigenlijk wel klaar mee. Ik heb door schade en schande geleerd dat snel lopen mijn ding niet is maar dat ik het moet hebben van de afstand. Verstand op nul en blik op oneindig en gaan met die banaan. Mijn hart en longen weten wat er van hen wordt verwacht en tot mijn grote vreugde ren ik nu onafgebroken een aantal kilometer zonder dat ik buiten adem raak of mijn hart op hol slaat. Totdat de onderdanen gaan protesteren.

Op aanraden van een bevriende fysiotherapeut heb ik al geprobeerd om leed te voorkomen door dempende hielstukjes in mijn schoen te leggen en braaf doe ik ook mijn kuitverstevigende oefeningen drie maal daags op de onderste tree van de trap. Maar helaas, na zes kilometer voel ik de eerste steek en dan weet ik dat het gedaan is. Nog een meter of driehonderd en dan verandert het sportieve jogloopje in zielig strompelen waarbij de meewarige voorbijganger zuchtend denkt:"Mens, stop er toch mee, het ziet er niet uit".

Ik googel me suf op internet om een voor mij passende oplossing te vinden maar het enige dat ik voortdurend lees zijn schrikaanjagende dreigementen dat dit wel eens chronisch zou kunnen worden als je niet bijtijds maatregelen neemt. Toch maar een rollator dan?
Op één van de vele hardloopsites lees ik dat schoenen meestal na een jaar vervangen moeten worden omdat dan de demping eruit is en aangezien ik inmiddels al elf maanden dapper mijn rondjes loop, hoop ik dat de oplossing daar zal liggen; nieuwe schoenen.
Nu heb ik aan het kopen van nieuwe schoenen minstens net zo'n grote hekel als aan het kopen van een nieuwe auto - het zijn altijd afzetters die mij helpen en ik betaal altijd meer dan ik van plan was -  dus ik surf dapper verder over internet in de hoop dat ik daar een passend paar voor een passend budget kan vinden.

Ik leer helaas al snel dat de meeste schoenen in Azië geproduceerd worden maar dat Singapore, China en Indonesië elk een andere interpretatie van maat 42 hebben. En aangezien ik niet vooraf weet welk slecht betaald kinderhandje mijn maatje 42 in elkaar heeft geknutseld is het maar de vraag of de schoen mij past als ik hem met een vette factuur thuisgestuurd krijg. Ik ben te vrekkig om de schoen terug te sturen als hij te klein blijkt te zijn maar om nu de voorkant van mijn schoen eraf te knippen om zodoende sportieve sandalen te creëren gaat me ook wel weer wat ver.

Wil ik zeker weten dat de schoen die ik moet hebben ook goed past, dan zal ik toch echt naar een winkel moeten.

Ik raap mijn moed bij elkaar en wandel de eerste de beste sportwinkel in waar ik direct overweldigd word door het aanbod schoenen. Niet is er alleen voor elke sport een apart soort schoen te krijgen, nee, voor het segment hardlopen alleen is al een wand van vijftig meter lang vrijgemaakt. Tot zeker tien meter hoogte staan de gympjes in schreeuwende kleuren uitgestald in een prijsklasse waar ik met gemak een last minute voor naar Zonnistan-aan-zee boek. All inclusive welteverstaan.

Een vlotte meid in sportoutfit waar ze in die winkel niets aan heeft maar wel doet vermoeden dat ze behalve hardlopen nog zeven andere sporten beoefent, vraagt mij vriendelijk of ik op zoek ben naar de afdeling jeu de boule want die is één verdieping lager.
Ze kijkt mij onthutst aan als ik uitleg dat ik op zoek ben naar nieuwe hardloopschoenen. Ze vraagt zich ongetwijfeld in alle ernst af wat een dame op leeftijd met hardloopschoenen moet en de volgende conversatie ontspint zich.

-          Voor wie zijn ze?

-          Uh gewoon, voor mezelf.

-           Vrije tijd of wedstrijd?

-           Nou meid, wat denk je zelf?

-          Wel, u heeft niet direct het postuur van een getrainde hardloopster, de leeftijd trouwens ook niet dus ik gok vrije tijd.

-          Neem een abonnement op Holland Casino, daar kom je een eind mee.

-          Vrije tijd dus. Bent u duurloper of meer korte afstanden?

-          Dat ligt eraan wat onder duurloop wordt verstaan. Een tienkilometerloopje duurt bij mij wel anderhalf uur dus daar kan ik gerust spreken van een duurloper. Maar dat doe ik echt niet elke week dus laten we het er maar op houden dat ik korte afstanden loop en daar lang over doe. Zijn daar aparte schoenen voor?

-          Nee, voor zulke lopers hebben we geen aangepaste schoenen. Loopt u vaak op een harde ondergrond zoals stoeptegels of asfalt of rent u vaker in de vrije natuur?

-          Hoezo? Is het rubber van asfaltschoenen hittebestendiger dan?

-          'Zucht' .... nee maar die schoenen hebben meer demping om de klappen van uw gewicht beter op te vangen.

-          Oh ja, mijn gewicht. De eerste aanleiding waarom ik me in deze winkel bevind. Dus we spreken hier over schokdempers voor een zandwagen in plaats van een invalidenwagentje?

-          Tja, als u het zo wilt uitdrukken dan komt u aardig in de buurt.

-          Ik ben een echte asfaltvreter dus doe mij maar een schoentje met dubbelverende Koni's.

-          Overpronerend, supinerend of neutraal?

-          Mag ik kiezen?

-          Nee, op welke manier loopt u?

-          Ik vind zelf dat ik wel aardig doorloop maar vergeleken met de echte wedstrijdloper zou ik het ook wel een sukkelgangetje kunnen noemen.

-          Ik bedoel meer de stand van uw voet. Staat deze naar buiten of naar binnen? Slijten uw schoenen aan de buitenkant of aan de binnenkant?

-          Mijn schoenen slijten niet en zeker niet aan de zijkant.

-          Een neutrale loper, naar ik aanneem. U zoekt dus schoenen voor een zwaargebouwde vrouw, maat 42, korte afstanden zonder snelheid, neutraal, extreme demping en betaalbaar?

-          Precies

-          Die hebben we niet.

Uiteindelijk vind ik een geschikt paar dat flink is afgeprijsd omdat het een model van vorig jaar is en fluorescerend groen is zo 2013. Al bij het eerste rondje weet ik dat het geen miskoop is. Mijn beide achillespezen zijn tevreden met hun nieuwe maatje. En op vleugels loop ik mijn eerste rondje op nieuwe schoenen.

Vakantie

Het is juli en dus vakantie. En dat is afzien voor mij.

Allereerst ga ik altijd graag naar mijn werk maar ik heb een nieuwe baan en begin na mijn vakantie op 1 augustus bij de Sociale verzekeringsbank (Försäkringskassan) als contactpersoon voor chronisch zieken (personlig handläggare waar ik in het Nederlands geen goede vertaling voor heb). Ik begin met een opleiding van twee maanden en daarna ga ik aanvragen voor WAO behandelen.
Ik heb nu vier weken vrij en daarna heb ik geen idee wat me te wachten staat. Altijd spannend, een nieuwe baan, maar nu heb ik vier weken om me zorgen te maken of ik wel de goede beslissing heb genomen.

Daarnaast is het sinds vorige week noodweer. Ik kan slecht tegen hitte en alles boven de 25 graden valt in de categorie hondenweer. Mijn broer en ik hadden weinig gemeen maar aan één ding hadden we allebei een hartgrondige hekel: hitte. Op het moment dat ik dit schrijf is het tien uur 's morgens en eenendertig graden buiten. Onmogelijk om ook maar een stap buiten de deur te zetten en dus zit ik noodgedwongen binnen. En dat lijkt mijn lot de komende twee weken te zijn want er schijnt geen enkele weersverbetering aan te komen.
Tel daarbij op de buren links en rechts die geen enkele moeite schijnen te hebben met temperaturen die mijn waterkoker zonder problemen produceert. De één gaat zijn heg van vijfentwintig meter te lijf met een electrische snoeischaar en de ander vindt het uitgelezen weer om zijn houtvoorraad voor de komende winter bij te vullen en alle boomstammen in hapklare brokken staat te zagen met een motorzaag.
Gelukkig heeft onze derde buurman nog geen vakantie dus hij - of eigenlijk meer zijn zes maanden zwangere vrouw - staat 5 meter lange balken op maat te zagen voor hun terras rond het net aangelegde zwembad als ze 's avonds uit hun werk zijn. Zitten we dus in de herrie van negen uur 's morgens tot negen uur 's avonds.

Wij dachten de herrie met herrie te bestrijden door een tuinhek te plaatsen van zo'n veertig meter lang.
Onze buren kijken namelijk vanuit hun keuken recht onze huiskamer in. We hebben natuurlijk weinig te verbergen maar een mens wil ook wel eens ongezien aan zijn kont kunnen krabben, nietwaar.
Om een tuinhek van veertig meter te ontwerpen zonder meteen associaties met de Berlijnse muur te krijgen, waren er wel wat creatieve hobbels te nemen maar uiteindelijk waren we tevreden met het resultaat. Planken tot 1.80 m. hoogte afgewisseld met gaaswerk met klimop en hier en daar een aantal coniferen moeten de inkijk en helaas ook de uitkijk wat beperken.
Voor alles boven de één meter tien moet in onze gemeente een bouwvergunning worden aangevraagd met een daarbij passende bouwleges wat in ons geval op een dikke vijfduizend kroon zou uitkomen, de helft van wat dat hele hek ons zou gaan kosten.
Tot mijn schrik kreeg ik bij het indienen van de bouwvergunning te horen dat de verwerkingstijd meestal acht weken in beslag neemt maar omdat het nu vakantie is - Zweden ligt volledig plat tijdens de zomer - kon het wel wat langer duren. Volgens de nieuwe planning sta ik dus mijn klimopjes te planten in november. Benieuwd of ze aanslaan.
Maar Pjotr van de afdeling bouwvergunningen heeft deze zomer zijn vakantie wat later opgenomen en was dus nog aan het werk - of beter gezegd óp zijn werk - toen het schetsje van mijn gewenste tuinhek hem onder ogen kwam. Pjotr neemt graag eigen initiatief - Pjotr is wat zijn naam al doet vermoeden geen Zweed - en belde mij op om te melden dat een hek van 1.80 m hoog nooit wordt goedgekeurd. Onze gemeente heeft namelijk de policy dat iedereen recht heeft op vrij uitzicht en hekken hoger dan 1.10 m. worden daarom niet toegstaan.
Onze poolse ambtenaar kwam met twee alternatieven die wel worden toegestaan: 1. het hek staat meer dan vierenhalve meter vanaf de kavelgrens met de buren wat bij ons zal betekenen dat we een hek op ons terras neerzetten of 2. een heg van wat Zweeds natuurschoon. Op mijn verbaasde opmerking dat die dan wel hoger zal worden dan 1.10 m. pareerde hij dat je een struik of boom niet kan verbieden om te groeien. Ook een logica van de kouwe grond maar mij hoor je er niet over.
Om veertig meter te overbruggen met wat aangenaam groen heb je bijvoorbeeld 100 coniferen nodig. Bij het uitdelen van geduld stond ik niet helemaal vooraan dus een conifeertje van 40 centimeter hoog gaat hem niet worden. Die heeft tien jaar nodig om mijn buurman het zicht te ontnemen dus googelde ik op 'Thuja Brabant 1.70 meter'.  Niks halfbakken plantjes die onder mijn handen doodgaan, nee, ik gooi er gewoon meteen een heel bos tegenaan.
Maar een Thuja Brabant van  1.70 m. kost hier in Zweden per stuk 499 kronen (afgerond vijftig euro). Dus ben ik voor een Zweeds haagje van veertig meter al gauw 6000 euri kwijt als ik het grondwerk meetel.
Ons ben zuunig en in Nederland kan ik dezelfde Thuja Brabant krijgen voor  €12,95/stuk. Dus nu ben ik op zoek naar een transporteur die voor een schappelijk bedrag 3 pallets met coniferen naar Stockholm kan brengen. De eerste week van mijn vakantie is om.
Het is nog steeds allejezus heet buiten dus googel ik door en ontdek dat er op 2 juli een nieuwe wet is ingegaan. Daarin staat dat je voor bouwsels tot 25 vierkante meter geen bouwvergunning meer nodig heb. Dat geldt niet voor hekken maar wel voor tuinhuisjes. Zal ik een prieeltje van 25 meter lang en één meter breed in mijn tuin knallen?
Maar ik lees verder en zie tot mijn stomme verbazing dat een bouwvergunning voor hekken hoger van 1.10 . niet langer nodig is voor kavels die buiten een bestemmingsplan liggen. En raad eens wat, ons huis ligt buiten het bestemmingsplan.
Ik ga Pjotr vanmiddag maar weer even mailen in de hoop dat hij nog steeds óp zijn werk is.

Heerlijk dat hondenweer, dan doe je nog eens wat.