Jong

Als ik om me heen kijk, en dat doe ik nog wel eens want ik heb een adelaarsblik, en ik zie al dat jonge grut om me heen, dan ben ik zo blij dat ik de vijftig gepasseerd ben. Het is gewoon bijna niet te doen, jong zijn in de hedendaagse maatschappij.


Neem nu die kleine koters van mijn oudste dochter, anderhalf en vier jaar oud. Schatjes, daar niet van, maar wat een ingewikkeld leven heb je als dreumes al.
Zodra je dat ene kaarsje op je verjaardagstaart hebt uitgeblazen, word je in een skipak gehesen en wacht je een veertigurige werkweek op het kinderdagverblijf, samen met al je lotgenoten die al schreeuwen en poepend de dag proberen door te komen.
Je ouders proberen met man en macht hun hypotheek bij elkaar te verdienen en ook de staatsruif wil graag een graantje meepikken uit het gezinsbudget dus part time een zakcentje bijverdienen is er in de Zweedse maatschappij niet bij. Vol aan de bak om de economie draaiende te houden. Je ukje acht uur lang onder je bureau parkeren als jij notulen aan het uitwerken bent is onbegonnen werk en dan is de kinderopvang best een uitkomst.
Tussen thuiskomen en naar bed gaan kleven ook nog wat uurtjes maar daar is tegenwoordig een handige oplossing voor; internet. Nog voordat zo'n uitvretertje kan lezen of schrijven weten ze al precies hoe een tablet of smartphone werkt en Luca surft als een volleerd IT-er over You Tube om alle filmpjes over 'tingelings' (spoorwegovergangen) te bekijken terwijl hij potverdrie nog niet eens zijn eigen naam kan spellen. Senna is nog niet zindelijk, kent drie woorden (papa, mama  en poes) maar weet in een oogwenk een fotoalbum op mijn telefoon te creeëren om daarna verlekkerd naar alle foto's in de cloud te gaan zitten kijken.
Onlangs zag ik op de sportschool een jonge moeder trainen met naast haar in de bak van de kinderwagen een hummeltje van grof geschat drie maanden die op haar buik op de telefoon van mams één of ander tekenfilmpje aan het bekijken was. Naast haar op de grond zat het oudere zusje van een jaar of twee op de tablet een spelletje te doen.  Niks mis mee natuurlijk maar ik persoonlijk geef de voorkeur aan knutselen aan de keukentafel samen met een mama-met-een-maatje-meer waarbij nog maandenlang de papiersnippers in je eten belanden. Of het bakken van verbrande pepernoten in juni.

Als het wurm eenmaal kan lezen en schrijven en naar school gaat, zijn sociale contacten onontbeerlijk en het verbaast me dan ook niet dat 75% van de zesjarigen een eigen mobieltje heeft om op die manier te kunnen faceboeken, timefacen, twitteren, instagrammen, bloggen en vloggen en wat al niet meer om 24 uur per dag sociaal te zijn. Geen wonder dat er nauwelijks nog tijd is om na schooltijd je been te breken op een klimrek, een scheur te vallen in je kin of een arm te breken bij het rolschaatsen.
Foutloos schrijven is inmiddels ook al niet meer leeftijdgebonden; jong of oud, niemand kan het.
´Me vriend hep me fiets opgehaalt en dat betekend dat me moeder me niet heeft gebragt'. Vraag een doorsnee puber wat er niet klopt aan die zin en hij/zij zal antwoorden dat het niet klopt dat zijn/haar vriend die fiets zou hebben opgehaald. Dat zou die vriend namelijk nooit doen want die 'zit' de hele dag op Facebook.

Vanaf een jaar of dertien gaat de vrouwelijke helft van puberend Zweden naar de sportschool om af te vallen terwijl de mannelijke helft juist naar de sportschool gaat om aan te komen. En sporten in een openbare ruimte is voor jong Zweden een opgave.
Jongens moeten spierballen tonen die ze niet hebben en dus wordt er getraind of hun leven ervan hangt. Kreunend en steunend trekken ze zichzelf op, squaten en boxen ze zich een ongeluk en hangen de zwaarste gewichten aan allerlei apparaten om vervolgens te vloggen hoe goed ze vandaag weer bezig zijn geweest.
Meisjes hebben eerst een uur nodig om zich volgens de laatste sportmode te kleden, liften drie keer een halter van een kilo om te voorkomen dat ze nog dikker worden door aanwassende spieren, checken ondertussen veertien keer hun status op Facebook en gaan dan terug naar de kleedkamer om het vege lijf weer in de oorspronkelijke staat terug te brengen.
Vorige week ging ik een uurtje sporten waar ik een groep giebelaars in de kleedkamer aantrof voordat ik ging sporten en toen ik een uur later terug kwam stonden ze er nog! Geen putje, geen rimpel, geen hangwang te bekennen en dan nog hebben ze een uur de tijd nodig om alles in te make up te kwakken. Ben je dan zo lelijk dat je een uur nodig hebt om alles toonbaar te maken aan de wereld? Met hun mobieltjes maken ze foto's van de achterkant van hun hoofd om te zien of hun haar daar ook de goede kant op groeit terwijl de kleedkamer er net zo uitziet als de slaapkamer van mijn jongste dochter.

Alle lezers onder vijftig vinden dit blogje gezeur, alle anderen glimlachen met een zweem van herkenning en zijn minstens net zo blij als ik. Been there, done it.

Attefall

Stefan Attefall was minister van huisvesting van 2010 tot 2014 en heeft in een vlaag van verstandsverlichting een wet aangenomen die - lekker origineel - naar hem is vernoemd. In die wet is geregeld dat je voor het bouwen van wat dan ook minder dan 25 vierkante meter niet langer een bouwvergunning nodig hebt maar dat je kunt volstaan met een melding aan de gemeente dat je iets gaat bouwen. Deze maatregel is vooral bedoeld om tegemoet te komen aan de wens van vele woningzoekenden op een nijpende woningmarkt om het bouwen van kleinere woningen te vergemakkelijken. In delen van Stockholm is de wachttijd voor een huurhuis inmiddels opgelopen tot 16 jaar dus er moest iets gebeuren. Dat klinkt in theorie dus als een goed plan maar zoals met alle plannen van ambtenaren ziet het er in de praktijk iets anders uit.


Quinta en Robin hebben we, toen de nood aan de man was, kunnen helpen met een koopflatje en ik mag hopen dat ze ons daar nog steeds dankbaar voor zijn. Maar nu Savannah op eigen benen gaat staan blijkt onze spaarrekening niet in verhouding te staan tot de aankoopprijs van een voor Savannah geschikt nestje.
Ze woont op dit moment in een huurcontainer op een plek die wij niet als veilig kunnen bestempelen. Ik zwengel geen discussie aan over immigratieproblematiek en asielzoekers maar op de één of andere manier lukt het Bromsnor in het hoge noorden nooit om daders van goepsverkrachtingen op te pakken en heeft vrijwel niemand van Savannahs buren een westerse voornaam (ik hoop dat ik mij discreet genoeg uitdruk voor mensen die hier licht over vallen).
Tel daarbij op dat Savannah een bijbaantje heeft bij de Ica waarbij ze vaak niet voor 23:00 uur thuis is en er niemand alarm slaat als ze onverhoopt om half 12 nog niet binnen is en mijn ongerustheid is compleet.
Alle ouders weten dat je vanaf het moment van samensmelten van ei- en zaadcel geen moment meer rustig slaapt en zeker niet als je niet weet waar het resultaat van die samensmelting uithangt.


Dus om met de gevleugelde woorden van de heer Olivier B.Bommel te spreken:"Tom Poes, verzin een list'.


Als ik de puzzelstukjes 'mijn schoonzoon heeft een klusbedrijf', 'ik heb een grote achtertuin', mijn dochter zoekt een veilige woonruimte' en 'de wet van Attefall' op hun plaats leg krijg ik plotseling een geweldige ingeving; we bouwen een Attefallshuisje in onze achtertuin waar Hjalmar een klus in zijn schoot geworpen krijgt en waar mijn  dochter een fijne stek krijgt om een tijdje veilig te kunnen wonen.
Tegen de tijd dat we Savannah eindelijk hebben weten uit te huwelijken en ze ergens anders gaat wonen, melden we ons bij AirBnB en verhuren we ons Attefalletje aan toeristen die Stockholm willen bezoeken.
Strak plan!!


Maar dan komt de praktijk van Attefall om de hoek krijgen.


Hjalmar ontwerpt mooie tekeningen van het huisje en we bekijken waar we ons nieuwe buurmeisje willen hebben. Bouwvergunning is niet nodig dus opsturen en beginnen lijkt mij. Daar denkt de gemeente Haninge echter wat genuanceerder over.


Allereerst hebben we een eindverantwoordelijke nodig die voor 600 euri 10 minuten naar de tekeningen van Hjalmar kijkt, hier en daar een opmerking en een aanvulling plaatst en dan verder doorgaat met zijn leven. Patrik heeft het echter druk en mailtjes aan hem gericht worden niet of nauwelijks beantwoord. Daar gaat dus al wat tijd inzitten.


Om aan te geven waar het bouwwerk gaat komen hebben we een een nieuwbouwkaart van de gemeente nodig die daar digitaal is opgeslagen en waar wij voor 270 euri een kopietje van kunnen krijgen. Het opsturen van dat kopietje kan 2-4 weken in beslag nemen. Wij hebben het ding na 3 weken binnen.


Hjalmar stalkt de electricieen, de loodgieter, de betonstorter, de graafmachinist en weet ik wie nog meer en uiteindelijk neemt dat ook weer een flinke tijd in beslag om overal antwoord op te krijgen.
Vattenfall moet aangeven waar de electriciteitsleidingen in de grond liggen, de gemeente moet aangeven waar waterleidingen in de grond liggen en niemand reageert.
Na veel gevloek en gezeur heeft hij al het papierwerk rond en stuurt de melding zowel digitaal als per post naar de gemeente. Postduiven lijden hier aan permanente vleugelrot dus op post alleen kun je  niet vertrouwen.
Na twee weken krijgen we antwoord van de gemeente dat de aanvraag is binnengekomen maar dat de cijfertjes op de bouwtekening wat klein zijn en dus moet er een nieuwe bouwtekening komen waar de cijfertjes wat groter zijn. Daar heeft hij tot 21 november de tijd voor.  Hjalmar stuurt dezelfde dag een een vergrootglas op. En nieuwe bouwtekeningen.


Omdat we tot 21 november de tijd krijgen om de rotzooi opnieuw in te sturen gebeurt er tot die datum niets. Daarna heeft de gemeente 8 weken de tijd om te beslissen of de melding goedgekeurd is.
Het goedkeuren van een melding duurt dus 8 weken en kost 800 euri, het afgeven van een bouwvergunning duurt 8 weken en kost 800 euri.
Ik zal wel simpel van geest zijn maar de vereenvoudiging van het proces om een paleisje tot 25 vierkante meter te bouwen is nog niet helemaal tot mij doorgedrongen.


De enige waar we tot nu toe echt vertrouwen in hebben is Hjalmar. Alle wanden zijn inmiddels klaar en liggen onder een dekzeil in de tuin. En die blijven daar liggen tot alle neuzen dezelfde kant op wijzen en iedereen gaat doen wat ie moet doen. Werken!


Heb je een klusbedrijf nodig dan kan ik er in ieder geval één warm aanbevelen.