Niets doen

Ik ben er niet zo goed in. Niets doen. Ik heb sinds een week vakantie en we gaan pas vrijdag naar Nederland dus kan ik de eerste week van mijn vakantie heerlijk niets doen. Maar dat valt echt niet mee. Ik word er gewoon ziek van. Elke eerste week van mijn vakantie dreigt jaarlijks in het water te vallen vanwege mijn algehele gesteldheid. Vorig jaar moesten we ons reisje naar Nederland zelfs uitstellen omdat ik me zo beroerd voelde dat een autoreis van  1600 kilometer er echt niet in zat. En ook dit jaar voel ik me gammel, moe en mistroostig en ben niet aan te zwengelen.
Ik heb nergens zin in en zelfs mijn studie kan me niet boeien. Ik heb plicht en dwang nodig, eisen en verplichtingen, tijdsdruk en moeten, dan voel ik me prima.

Ga het gras maaien, de ramen zemen, je balkon in de olie zetten, zou je zeggen. Dan ben je toch lekker bezig. Helaas ligt dat niet zo simpel. Ik heb een lichaamsthermostaat die bij mijn geboorte niet goed is afgestemd en sindsdien dus heel regelmatig kuren heeft. Zit iedereen bibberend bij het haardvuur met een etra paar sokken en een warme fleece om zich heen geslagen dan zou ik bij voorkeur het raam even openzetten voor wat frisse lucht. Het zweet loopt mij tappelings van de rug wanneer ik servetjes vouw, de gordijnen recht hang of iets te fanatiek de tafel dek. De badkamer schoonmaken neemt meer dan vier uur in beslag aangezien dat alleen in etappes kan gebeuren waarbij ik tussendoor de mogelijkheid krijg om af te koelen, zomer en winter. Gras maaiden, ramen zemen of het balkon in de olie zetten is dus een meer-wekenplan als ik mijn lichaamstemperatuur  op aangenaam wil houden.

Een boek lezen is een optie wanneer ik niet buiten zit. Ik heb namelijk een bril nodig om te lezen maar ook een zonnebril tegen het felle licht. Samen opzetten heb ik geprobeerd maar lukt niet echt. Maar vier uur een boek lezen zonder verplichtingen is ook niet echt genieten voor mij. Ja, leuk voor een dag maar dan wil ik weer wat doen.

Ik wandel wat af de laatste dagen maar in je eentje gaat ook dat danig vervelen. En als ik aan mijn werk denk dat ik na de vakantie weer op ga pakken word ik helemaal mistroostig. Volgens de regel werkt elke etableringshandläggare bij het arbeidsbureau met maximaal 40 asielzoekers. Dat is voor mij al een ondergrens maar als ik me inspan dan kan ik daar een werkweek van dertig uur wel mee vol krijgen. Tel daarbij op alle koffie- en lunchpauzes en dan komen we een heel end.
Maar in Zuid Stockholm zijn niet zo veel asielzoekers dus moet ik 48 asielzoekers delen met één collega en binnenkort met nog drie collega's. Dan heeft ieder dus welgeteld 10 asielszoekers om achter de vodden te zitten. Ik ga warempel last krijgen van een omgekeerde burn out.

Ik zie de bui al hangen, nog voor ik goed en wel terug ben op mijn werkstek stapelen de te versturen sollicitatiebrieven zich al weer op.
Ja, dat is een goed idee, tijdens het nietsdoen kan ik mooi gaan solliciteren naar een baan met werkdruk en stress, moeten en eisen, een baas die alles gisteren af wil hebben en een bureau met stapels werk. Nu alleen nog even bedenken welke werkgever in Zweden me dat kan bieden!

In de grote stad

Vandaag is mijn  vierde dag dat ik aan het werk ben in Stockholm en ik kan wel zeggen dat het me tot nu toe goed bevalt. Aangezien mijn flatje pas 13 juli wordt opgeleverd logeer ik zo lang in de babykamer bij Quint en Hjalmar. De kleine junior heeft zijn kamertje toch nog niet nodig want tot begin september heeft hij een all-inclusive resort bij zijn moeder geboekt en dus lig ik deze week ingeklemd tussen kinderwagen en babybedje.
's Morgens stap ik op mijn fietsje en rijd op mijn gemakkie in een half uurtje van Västerhaninge naar Haninge waar ik werk.
Dat is op zich al een luxe aangezien ik de afgelopen periode gemiddeld een dikke 500 euro per maand aan benzine kwijt was en nu slechts wat extra lucht in mijn bandjes pomp om zadelpijn te vermijden.
En mocht het een dagje minder weer zijn dan is er een pendeltrein op 5 minuten lopen van huis die me vervolgens binnen 6 minuten naar mijn werk brengt. Dat is nog eens wat anders dan drie kwartier herten en elanden ontwijken op een slingerende bosweg waar ik op de één of andere manier altijd achter een bomenwagen rijd en dus nauwelijks opschiet.

Maar ook op mijn werk zijn de omstandigheden enigszins veranderd. Wonen er in Ludvika en Borlänge vrijwel uitsluitend ongeletterde Somaliers, hier is de doelgroep volledig anders. Ik heb inmiddels 8 'klantjes' op mijn naam staan waaronder een vrouwelijke arts uit Syrie die in september klaar is met haar studie Zweeds en aan de slag gaat als arts in opleiding, een electricien uit Irak die al een baan in het vooruitzicht heeft zodra hij klaar is met Zweeds voor immigranten, een knul uit Afghanistan die fulltime aan de slag is als bakker en een vrouw uit Iran die volgende week op stage gaat als administratief medewerkster bij een psychiatrische opvang.
Dat zijn nog eens leuke resultaten. Ik heb er zin an.

Verder kan ik boodschappen doen wanneer het mij uitkomt want de kapper, supermarkten, bouwmarkt,  kledingzaak en alle andere etablissementen in of buiten winkelcentra zijn in de regel open tot 8 uur en zelfs op zaterdag en zondag kan ik er de hele dag terecht. Het assortiment in de supermarkt beperkt zich niet tot beschimmeld brood en langhoudbare melk maar ik kan kiezen uit verse groente en fruit die ook werkelijk vers zijn en die ik, als ik zou willen, zelf thuisbezorgd zou kunnen krijgen. Kom daar maar eens om in wereldstad Ludvika.
Inwoners van Stockholm lopen niet in berevellen en op open sandalen maar hebben warempel leuke, vlotte kleding aan en de afzakbroek is hier al lange tijd uit de mode en de jeugd vindt hier, net als hun ouders, dat je voor joker loopt met je broek op je knieën. Wat een verademing!

Maar alles heeft zijn prijs dus betalen zul je in de grote stad. Een koopwoning vind je niet onder de 3 miljoen kronen/€ 300 000 en ook een bostadsrätt (koop/huurwoning) is niet goedkoop. In Nederland zijn er twee varianten om een dak boven je hoofd te hebben (kopen of huren) maar Zweden kent er drie: kopen, huren of koophuren (bostadsrätt). Voor huren kom je in Stockholm pas na een jaar of acht in aanmerking een kopen is slechts voor de rijken weggelegd. Wanneer je een bostadsrätt wilt hebben dan betaal je een deel als koop en een deel als huur. Het gaat meestal om een flat/appartement waarbij je een deel van het gebouw koopt en huur betaalt voor onderhoud. Mijn flat (een driekamerflat) kost 950 000 sek/€ 95 000,= en daarnaast betaal ik 3000 sek/€ 300,= per maand aan huur. Het lijkt veel maar als ik een flat zou kopen ben ik aan koopprijs minstens hetzelfde kwijt.
Voordeel is dat het onderhoud en bijvoorbeeld de aanschaf van een nieuwe keuken of badkamer van de huuropbrengst wordt gefinancierd maar er zijn natuurlijk ook nadelen. Zo heeft Quinta ook een bostadsrätt in de vorm van een rijtjeshuis met tuin. Die tuin is niet van haar en nu heeft de gemeente in al haar wijsheid het besluit genomen om een dikke twee meter van die tuin in te pikken en om te dopen tot openbaar groen. Dus alle bewoners hebben een brief gekregen dat ze hun tuinhekje twee meter naar binnen moeten verplaatsen en doen ze dat niet dan doet de gemeente het en krijg je de rekening op de deurmat. En ook je terras mag niet groter zijn dan 15 vierkante meter zodat je nauwelijks een tuinsetje kwijt kunt.
Maar die 15 vierkante meter is nog altijd meer dan mijn balkonnetje die slechts 1,25 vierkante meter telt. Met zijn tweeën op het balkonnetje van de zon genieten zal niet lukken want er passen geen twee stoelen op het balkon.
Hopelijk zal mijn appartementeneigendom niet al te lang duren want wanneer ons huis in Dalarna verkocht is gaan we toch echt weer op zoek naar een stulpje voor onszelf. Wel iets kleiner dan we nu hebben maar we zullen ervoor zorgen dat er een logeerkamer beschikbaar is.

Mijn flatje op de derde verdieping in het midden