Ago ergo sum

Ago ergo sum is latijn voor 'Ik handel dus ik besta', een afgeleide van Cogito ergo sum, 'ik denk dus ik besta'. Die tweede zin gaat lang niet altijd voor mij op want regelmatig doe ik dingen zonder er eerst goed over na te denken. Het gros van mijn bloglezers knikt nu instemmend en prijst mij om mijn zelfkennis. Maar geef toe, het brengt mij vaak tot dingen waar anderen nooit toe komen. Had ik lang nagedacht over een mogelijke emigratie naar Zweden dan woonde ik nu nog steeds in een Vinexwijk in Maarssenbroek. Als ik goed had nagedacht over de gevolgen had ik nooit mijn pillenstrook aan de kant gegooid en was ik de rest van je leven kinder- en kleinkinderloos. Ik moet er niet aan denken!

Maar Ago ergo sum is een leus die mij op het lijf geschreven is. Zodra er ergens geld valt te verdienen sta ik met mijn neus vooraan. Soms leidt het alleen maar tot een teleurstellend verlies maar dat is inherent aan handel; neem je verlies als je winst vroeg of laat maar groter is.
Maar sinds ik in Zweden woon vraag ik mij soms wel eens af of ik besta. Weten mensen wel dat ik er ben? Heb ik soms een geheim telefoonnummer en kan daarom niemand mij bereiken.
Neem zo'n dag als vandaag. Nee, weet je wat, ik begin bij het begin.

Sinds onze move naar ons flatje in Stockholm weten we al dat we hier niet lang willen wonen omdat het simpelweg te klein is en ik bovendien met een buitenman getrouwd ben die bij nacht en ontij het gras wil maaien, sneeuw wil schuiven of alleen maar een vuurtje wil stoken om de pyromaan in zich rustig te houden.
We zijn dus al lang weer bezig met het zoeken naar een vrijstaand huis in de buurt en sinds een paar weken hebben we ons oog laten vallen op een schitterend paleisje dat nieuw gebouwd is en al een tijdje te koop staat.
In Zweden vraag je voor je gaat onderhandelen over de prijs een zogenaamde lånelöfte, een leenbelofte, bij een bank zodat je zeker weet dat je een lening krijgt als je overeenstemming bereikt met de verkoper. Ik vroeg en kreeg de lånelöfte en met mijn handelsgeest lukte het zelfs om nog tweehonderduizend kroon van de prijs af te krijgen. Ago Ergo Sum, zou ik zo zeggen.

Afgelopen vrijdag zouden we het contract tekenen en dus nam ik rap contact op met de bank voor de bevestiging. Daar namen ze nog een keer onze cijfers door en plotseling bedachten ze zich. Nee, toch maar geen lening voor de van Trigtjes. Omdat wij allebei een vaste baan en dus een vast inkomen hebben, geen inwonende kinderen meer hebben (sorry Savannah maar jij woont illegaal bij ons), geen schulden en kredieten hebben (zelfs de auto's zijn schuldenvrij) en ook onbekend zijn bij de BKR/Kronofogden verbaasde me dat dus zeer. Ik stuurde mijn bankmevrouw dus de vraag waarop haar besluit was gebaseerd maar tot op heden heb ik daar nog geen antwoord op gehad. Geen Ago Ergo Sum voor de Icabanken.
Vervolgens heb ik nog drie banken gemaild met de vraag of ze eens even naar onze aanvraag konden kijken. Eén van die banken is ook benaderd door de makelaar en alle drie zouden uiterlijk maandag van zich laten horen maar heeft er ook maar één gebeld? Nee dus. Ik begon te twijfelen. Zou Telia mijn nummer geheim hebben gemaakt? Batterij op? Ben ik doof en hoor ik de beltoon niet? Geen Ago Ergo Sum voor deze banken.

Vorige week wilden we een bezichtiging bij een ander huis dus gemaild om een bezichtiging af te spreken. De makelaar moest even overleggen met de eigenaars en zou erop terug komen. Na vier dagen nog maar eens gemaild. Oh ja, de makelaar zou nog even contact opnemen met de eigenaars. Nu zijn we weer vier dagen verder en nog steeds niets gehoord. Nog een Ago Ergo Sum.

We wachten nog steeds op ons geld van de grond die we hadden gekocht waar we een huis op zouden laten bouwen. Alles net op tijd weten terug te draaien maar nog geen kroon gezien. Donderdag de verkoper ge-smst en ik kreeg als antwoord dat de overdracht vandaag om 5 uur was. Nog iets gehoord vandaag? Nee, helaas Ook hier geen Ago Ergo Sum.

Het is dat ik een toonbeeld van geduld ben want anders zou het wel eens heel vervelend kunnen aflopen voor al die mensen die niets van zich laten horen.
Ad impossibile nemo tenetur

Hij is er

Hij heeft er ruim de tijd voor genomen en zoals een goede eersteling betaamt kwam hij netjes vier dagen te laat. Richard en ik mochten bij de bevalling zijn en dat heeft flink wat indruk gemaakt. Ik zal alle bloederige details besparen en er komt ook geen filmmateriaal op Facebook maar ik zal wel uitgebreid uit de doeken doen wat mij hogelijk heeft verbaasd in dit uitstekend georganiseerde welvaartsland.

Quinta is wat betreft ontsluiting werkelijk een natuurtalent. Om half elf bij de eerste wee sms-ste ze mij:'Of ik heb een wee, of ik ben stervende'. Ik kon er echt niets aan doen maar ik moest lachen. De tweede wee kwam 10 minuten later en een half uurtje later kon ze naar het ziekenhuis vertrekken omdat ze om de twee minuten kwamen. Een dikke drie uur na de eerste wee had ze al 7 centimeter en ik was alleen maar jaloers. Bij haar geboorte deed ik over de eerste centimeter 12 uur en ik vroeg me af waar ze de gebruiksaanwijzing 'kinderen-op-de-wereld-zetten-voor-dummies' had gevonden.

Wij snelden achter haar aan naar het ziekenhuis maar bij aankomst waren we enigszins vertwijfeld. Dit kon de verlosafdeling niet zijn, dit was het voorportaal van het huis van bewaring. Zelden heb ik zo'n saaie, koude en sfeerloze ziekenhuisafdeling mogen ervaren. De geriatrieafdeling van het eerste het beste streekziekenhuis in Nederland is sfeervoller dan deze kazerne. Geen kleuren, geen Nijntjes aan de muur, geen ballenbak voor zusjes/broertjes in spé, geen fatsoenlijk stoel om op te zitten, zelfs geen rokersruimte voor overnerveuze vaders. Alleen maar beton boven, onder en naast ons.

Quinta vonden we als snel in één van de kamers en ze leek me nogal high wat me enigszins verbaasde. In Zweden waar een kauwgombal al snel als harddrug wordt gekwalificeerd lag ze gierend van de pret aan het lachgas. Er kwam wat onsamenhangend gewauwel uit haar mond wat we volgens Hjalmar maar gewoon het beste konden negeren omdat het vrij zinloos was wat ze zei. Tussen de weeën door kauwde ze vrolijk wat Sultana's weg want het leven gaat wel door, nietwaar.
Wij vonden een plaatsje in de vensterbank want een stoel voor bezoek was er in de wijde omtrek niet te vinden.
Om een uur of drie vond Quint het welletjes want het lachgas deed niet meer waar het voor bedoeld was, de pijn verzachten en dus werd er een anaestist in het ziekenhuis opgetrommeld om een ruggenprik te zetten. Dat moet ik de Zweden dan wel weer nageven: geen discussie, geen protocol, niets. Wil jij een ruggenprik dan krijg jij een ruggenprik. Hjalmar twijfelde nog even of hij ernaast zou gaan liggen omdat hij zelf nogal last van rugklachten had maar Quinta vond dat zij de eerste rechten had en zo geschiedde. Na de prik bleven de weeën komen en gaan maar mama-in-spé had er geen last meer van. Er werd nog een pak Sultana's opengerukt en de grappen waren niet van de lucht. Ik dacht nog even:'goh, bevallen kan dus toch leuk zijn' maar aan het eind van de bevalling heb ik die gedachte volledig laten varen. Twee uur lang hebben we geen witte of blauwe jas de kamer in zien komen en ik vroeg me af hoe ze konden weten of mijn kind de benodigde 10 centimeter al had bereikt. Om half vijf verscheen er eindelijk weer iemand in de kamer die constateerde dat de gewenste 10 centimeter er waren. Ik persoonlijk met al mijn ervaring zou zeggen:'Benen optrekken en persen maar'. Het nadeel van een ruggenprik is namelijk dat je de persweeën niet goed meer voelt en het dus op eigen kracht en aanwijzingen moet doen. Maar niet in Zweden. Nee, Quinta moest haar bed uit en met echtgenoot de gang op en neer gaan lopen. Leuk ook, met een ruggenprik waarbij je je benen nauwelijks nog voelt en je onderkant op 10 centimeter tochtstand. Ik verklaarde de hele medische staf van de afdeling voor gek maar wie luistert er nou naar iemand die het kan weten. Waarom Quinta moest gaan lopen werd ons ook al niet duidelijk want het kleintje was ingedaald en ze had 10 centimeter. Misschien hadden ze haar bed even nodig, ik weet het niet.
Het heen en weer wandelen met 10 centimeter en een ruggenprik beviel Quinta niet goed dus kroop ze haar bed weer in. Rond half zes - een uur later - kwam er iemand even kijken hoe het met haar ging. De weeën waren inmiddels zo krachtig en pijnlijk dat mijn arme dochter al niet meer aanspreekbaar was. Persen hoefde blijkbaar nog steeds niet en in de twee uur die daarop volgden heeft ze werkelijk alle standjes moeten proberen om weet-ik-wat te bereiken. Op haar rug, op haar knieën. op haar zij, op de baarkruk, terug het bed weer in, nog maar een keer op de zij maar behalve zeer pijnlijke weeën gebeurde er niets. Om half 8 werd er eindelijk geopperd maar eens mee te gaan persen en toen kwam het kleine mannetje snel tevoorschijn. Op 9 september werd om 19:51 uur geboren onze prachtige kleinzoon Luca Sindre van Hoek.

Quinta had er medisch gezien een zooitje van gemaakt dus werd de eerste de beste naaister van de gang geplukt om de boel weer op orde te brengen wat ruim anderhalf uur in beslag nam. Een beetje Iraaks naaistertje zet in die tijd een heel kostuum in elkaar maar de zeven hechtingen van Quinta bleken niet zo eenvoudig aan te brengen. Naar Luca werd niet meer omgekeken en ik heb hem maar bij zijn vader op de borst gelegd met een doek over zich heen. Wij vertrokken om kwart over negen naar huis net als de rest van het medisch personeel en het kleine gezinnetje heeft tot een uur of elf niemand meer gezien. Luca werd niet nagekeken, niet gewassen, niet aangekleed, kreeg geen suikerwater, Quinta werd ook niet gewassen en over het krijgen van een fatsoenlijk maaltijd voor vader en moeder die toch al vanaf half 11 's morgens in de weer waren en ook de lunch hadden moeten missen werd al helemaal niet gerept. Alle familiekamers waren bezet en dus werden er twee bedden in de personeelsruimte gezet waar ze de nacht konden doorbrengen. Maar niet voordat Hjalmar er stevig op aan had gedrongen het kind nu eindelijk eens aan te kleden wat om middernacht dan ook gebeurde.
Quinta moest nadrukkelijk om een kinderbedje vragen want het personeel ging er maar vanuit dat de kleine man bij zijn moeder in bed zou slapen. Dus uit de krochten van het ziekenhuis moest een bedje voor de kleine man komen zodat Quinta niet bang hoefde te zijn om bovenop hem te gaan liggen in haar wilde dromen.

De volgende ochtend werd Luca nagekeken door de kinderarts en hij leek van het gehele gebeuren van de dag ervoor niets te hebben overgehouden: een tien!
Quinta had haar jas al aan om naar huis te gaan maar ze moesten nog even wachten. Waarop, dat weet niemand. Om vijf uur 's middags was Quinta klaar met wachten, kreeg een voedingsschema mee en ging met man en kind naar huis waar wij haar uitgebreid verwelkomden.

Ik vroeg wanneer hij voor het laatst een voeding had gehad maar dat was een domme vraag: Hij had helemaal nog niets gehad sinds zijn geboorte. Ik liet Hjalmar zien hoe je flessen en spenen uitkookt en voeding klaarmaakt want dat had niemand hen verteld. Vervolgens kreeg Hjalmar zijn eerste les flesvoeding geven want dat wist hij ook niet en Luca leerde hem snel waarvoor spuugdoekjes bedoeld zijn. Toen begrepen de ouders plotseling dat drie spuugdoekjes toch wel wat weinig is. Een lesje in bad doen kreeg Quinta een uurtje later en daarna vertrokken wij naar huis na een fantastische avond met onze kleinzoon.

Er valt nog veel te leren voor het jonge stel maar ik heb een enorme bewondering voor hun nuchterheid en hun aanpassingsvermogen. Want ik heb de afgelopen jaren wel één ding geleerd: het hebben van kinderen is fantastisch maar beslist niet gemakkelijk. Ik hoop dat ze erg zullen genieten van hun kleine mannetje, net als wij.

En als je een kaartje wil sturen (of een stapel spuugdoekjes) dan is het adres:
Quinta van Trigt en Hjalmar van Hoek
Åbylundvägen 249
13732  Västerhaninge

Verhuisd

Quinta houdt de lippen stijf op elkaar dus de komst van onze kleinzoon laat nog even op zich wachten. En dus besteed ik nog maar een blogje aan wat mij op dit moment het meest bezig houdt: wonen in Stockholm.

 Allereerst de verhuizing. Wij hebben drie kinderen, twee aan de kouwe kant en een geadopteerde Afghaan maar de één na de ander wist een vaag excuus te verzinnen om pa en ma vooral maar niet te hoeven helpen met sjouwen; zwanger, naar school en geen vrij krijgen waren van die wazige redenen maar het leek mij vooral doorgestoken kaart. Als je zwanger bent, ben je gewend om de hele dag te sjouwen, dan kan die ene verhuisdoos van mij er toch ook nog wel bij. En als je 220 dagen per jaar naar school gaat dan kun je toch wel één dagje spijbelen om je bejaarde ouders te verkassen. En ik vraag mij in alle ernst af waar al mijn 52 facebookvrienden waren toen de verhuiswagen moest worden ingepakt.

Op woensdag reed ik 's avonds na mijn werk met een vrachtwagentje 300 kilometer van Haninge naar  Ludvika om onze spullen te laden om vervolgens de volgende dag te kunnen lossen bij Shurgard in Stockholm. Het laden ging vrij vlot, vooral omdat de laadruimte kleiner was dan mijn hoeveelheid huisraad en toen de klep dicht ging stond de halve garage nog vol met troep waar ik in dit aardse leven toch blijkbaar niet buiten kan.
Om 23.00 uur rolden we doodvermoeid op onze matrassen, de enige luxe die het huis ons nog te bieden had. We tuften de volgende dag weer vrolijk 300 km terug naar de hoofdstad en gelukkig bleek bij aankomst dat Shurgard onze gereserveerde opslagruimte kon inruilen voor een groter exemplaar dus werd daar alles, wederom zonder hulp van vele vrienden en bekenden, handmatig weer gelost en met hulp van wiskundige berekeningen systematisch opgestapeld. Een aantal kasten, kratten, dozen en koffers moest echter nog een plaatsje krijgen in ons toch al krappe flatje dus die konden we, jawel weer slechts wij tweeën, kreunend en steunend 5 trappen naar boven slepen. Maar niet voordat we nog even halsoverkop naar de dichtstbijzijnde Jysk zijn gereden om voor Richard een bed te kopen want dat ontbrak ook nog.
Tegen middernacht leek alles uit de vrachtwagen een plaatsje gevonden te hebben inclusief de twee doodvermoeide eigenaars van de flat.
De volgende morgen reden we om 7 uur 's morgens in de stromende regen met een gehuurde aanhanger wederom terug naar Ludvika om de inboedel die in de garage stond te wachten op te halen. Daarna hadden we om één uur een gesprek met de sociale dienst en Ismail en om twee uur was de overdracht van ons huis bij de bank in een gehucht 20 kilometer verderop. Lunchen leek erbij in te schieten dus werd al rijdend een broodje Subway met tonijnsalade naar binnen geschoven. De laatste restjes tonijn werden net achter onze oren vandaan geveegd toen we bij de bank aankwamen om te tekenen. Daar was slechts drie kwartier voor nodig en gelukkig kregen we koffie dus konden we heel even uitblazen. Daarna sjeesten we weer terug naar het oude huis om de keuken en de gang nog schoon te maken en de aanhanger op te halen en om vier uur trokken we definief voor de laatste keer de deur achter ons dicht. Met pijn in ons hart, dat wel.
Daarna met twee auto's en een aanhanger weer terug naar Stockholm om de aanhanger weer te legen bij ons stekje bij Shurgard. Het leek niet te gaan passen maar met grof geweld kregen we uiteindelijk de roldeur dicht en die gaat pas weer open als alles zijn definitieve plekje in een nieuw huis krijgt.
Aanhanger weer teruggebracht en toen de rest van de kratten, dozen, tassen en jassen die we nog over hadden weer naar drie hoog gesjouwd. Op dat moment begon ik te beseffen dat er grenzen zijn aan het uithoudingsvermogen van een achtenveertigjarige ( en dan heb ik het nog niet over het uithoudingsvermogen van mijn gewaardeerde echtgenoot die notabene nog zes jaar ouder is dan ik).

Maar vandaag hebben we met hulp van Savannah alles een plekje kunnen geven in de flat, ik heb drie wassen gedraaid en we hebben zelfs tijd gehad om boodschappen te doen. Tot zover de verhuizing. En iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen kan een gezellig etentje met ondergetekende tegemoet zien (de eerste keer dat een belofte mij weinig geld gaat kosten).

En dan het nog te bouwen huis; dat gaat niet door. Ik ben normaal iemand van knopen doorhakken, snelle beslissingen en liever gisteren dan vandaag. Maar bij het beslissen van de bouw van een huis bleef ik maar twijfelen. Onderbuikgevoelens zeiden me dat ik het niet moest doen maar zulke gevoelens kun je natuurlijk negeren, wat ik dan ook dapper deed. Elke keer dat ik het bouwbedrijf aan de telefoon had liepen de bouwkosten verder op: andere sloten op de deuren, andere ramen, isoleren van de bovenverdieping, een schuur of garage, een andere keuken., noem maar op. En elke keer belde ik weer met mijn geliefde eega om toch maar te horen dat we goed bezig waren hoewel ik wist dat het tegendeel waar was.
En uiteindelijk besloten we om de hele koop af te blazen en toch maar op zoek te gaan naar een betaalbaar bestaand huis. Uiteraard had ik al een hoop papieren met bijbehorende verplichtingen en betalingen getekend dus moest ik al mijn acteertalent uit de kast halen om alles te kunnen terugdraaien. Je kent het wel: persoonlijke omstandigheden, snik, kan er niet te veel over uitwijden, snik, snik, moeilijke siuatie, snik, jammer, hoop er gauw weer uit te kunnen komen, snik, huil, jammer. Nee, daar zit ik helemaal niet mee, geen enkele verkoper is betrouwbaar dus waarom zou ik dat dan wel moeten zijn. Uiteindelijk was de man zo over zijn toeren dat ik hem zelfs zover kreeg dat ik de boeteclausule van 15000 kronen niet hoef te betalen. 'We kunnen toch geen geld verdienen over de rug van de ellende van anderen', zei hij nog en ik kon niet anders dan dat volledig beamen en ik snoot hartgrondig mijn neus met de telefoon op hoorbare afstand.

Om een lang verhaal kort te maken; ik heb geen kleinzoon, ik heb geen huis en ik zit met twee lotgenoten en drie katten opgesloten in een driekamerflatje. Ik heb er wel eens beter voorgestaan.