Wat een water

Al menigmaal heb ik de vraag 'ben je nooit bang dat in Nederland de dijken doorbreken' moeten beantwoorden zodra de Zweedse medemens ter ore kwam dat ik 38 jaar onbezorgd in Nederland heb gewoond. God schiep de wereld behalve Nederland; dat hebben de Nederlanders zelf gedaan, is een bekende uitdrukking die in Zweden op geheel eigen wijze wordt geïnterpreteerd.
Welke half-gare idioot gaat zeven meter onder de zeespiegel wonen met slechts een simpel dijkje als bescherming, moet menig Zweed gedacht hebben.
In Nederland ben ik nooit één moment bang geweest dat we ooit zouden moeten verhuizen naar Amersfoort aan Zee maar hier in Zweden stijgt het water me inmiddels wel aardig tot de lippen.

Dit jaar heeft de twijfelachtige eer als meest natte zomer sinds tweehonderd jaar de boeken in te gaan. Zweden is werkelijk overspoeld door regenbuien de afgelopen weken en waar wij in Nederland het ene fietstochtje na het andere in de zon volbrachten bleef het waterniveau in Zweden maar stijgen vanwege de regen. Zo sneu voor al die wereldvreemde Zweden die in de regel niet verder komen dan 50 kilometer van hun eigen voordeur om daar vakantie te vieren. Vier weken in de stromende regen in je uitgewoonde caravan, wat een lol.

Zweden heeft helaas niet de waterkennis in huis waar Nederland op kan teren want anders zouden zulke domme vragen als in regel één niet gesteld worden. En dat blijkt ook wel want Nyhammar staat sinds gisteren voor meer dan de helft onder water. Er liggen heel veel meren in onze gemeente (360 om precies te zijn) en die meren zijn met elkaar verbonden door riviertjes en beken. Veel meren hebben dammen om het waterpeil enigszins te kunnen reguleren. Als er zo'n hoeveelheid regen is gevallen als de afgelopen weken dan moeten de dammen opengezet worden om het overtollige water te kunnen afvoeren. Dat is niet gebeurd, ongetwijfeld vanwege de vakantie waarbij men zich niet langer verantwoordelijk meer voelt voor zijn dagelijkse werkzaamheden en dagelijkse werkzaamheden ook  niet worden overgenomen door collega's met als gevolg dat er gisteren twee dammen zijn doorgebroken ten noorden van Nyhammar. Het scoutinggebouw (zie foto) dreigt te worden meegsleurd door het water en twee van de drie toegangswegen naar Nyhammar staan nu zo ver onder water dat men gedwongen is deze wegen af te sluiten. De bruggen op deze wegen staan onder water en de stroming is zo sterk dat auto's zich geen weg door het water kunnen banen.

Door onze tuin loopt een beekje dat inmiddels een woeste golfstroom is geworden. Ook dit beekje is een afvoerstroom van een meer met een dam en we maken ons grote zorgen omdat we niet weten hoe lang die dam het zal houden. Ons huis staat gelukkig iets hoger maar de garage komt dan zeker onder water te staan.

Kortom, voor het eerst in 48 jaar ben ik bang voor natte voeten. Waar ik in Nederland het volste vertrouwen heb in de waterschappen en de dijkgraaf en waar een doorgebroken dijk zoals enkele jaren geleden in Mijdrecht voorpaginanieuws is, maak ik me hier grote zorgen.
Hoe lang gaat dit goed en wie neemt de verantwoordelijkheid als er belangrijke beslissingen moeten worden genomen? Ik ben bang dat niemand zijn vinger zal opsteken en het land onder water loopt.
Ik weet het antwoord op de vraag of ik nooit bang ben dat in Nederland de dijken zullen doorbreken en inmiddels weet ik ook het antwoord op de vraag of ik bang ben voor doorgebroken dammen in Zweden. Het antwoord is niet hetzelfde!