Krachttraining

Een prachtaanbieding die ik niet kan laten lopen; vijf nummers van het maandblad ‘In vorm’ inclusief een gratis windjack voor 15 euro. Het blad is waardeloos, het jack van dubieuze kwaliteit maar bij het eerste nummer zit een gratis dvd van de serie ‘krachttraining-voor-beginners’. 

De serie bestaat uit zeker vierhonderd afleveringen waarbij elke spier in het menselijk lichaam afzonderlijk getraind kan worden en waarbij voor elke aflevering natuurlijk afzonderlijk betaald mag worden maar zoals gezegd is de eerste dvd gratis en worden de rectus abdominis en de transverse abdominis aangepakt. Vrij vertaald gaan we met de rechte en de schuine buikspieren aan de gang wat er ongetwijfeld weer op neer gaat komen dat ik de komende veertien dagen nauwelijks zal kunnen glimlachen vanwege spierpijnen onder de gordel. Maar gratis is voor niets en dus weet ik mijn jongste dochter zo gek te krijgen om de tafel aan de kant te schuiven  en mee te doen met de eerste les krachttraining. Voor krachttraining  heb je weinig nodig; sportkleding, stevige schoenen en een yogamatje.

Om te beginnen hollen we dus naar de winkel om twee yogamatjes aan te schaffen want dat schijnt onontbeerlijk te zijn bij de marteloefeningen. Snel weer thuis worden de yogamatjes uitgerold maar ze hebben blijkbaar iets te lang opgerold in het magazijn gelegen want ze rollen net zo snel weer op.  De enige manier om de matjes plat op de vloer te houden is er met mijn 1.87 meter bovenop te gaan liggen maar dan blijft er van de buikoefeningen niet zo veel meer over. Ik trek wat blikjes kattenvoer uit de kast en zet strategisch op elke hoek van het matje een blikje om de boel op zijn plek te houden. De katten dralen om me heen in de hoop dat ik tijdens één van mijn crunches een blikje zal opendraaien en ik constateer dat het allemaal best krapjes wordt om me heen met kattenvoer, ongeduldige katten, 1.86 meter dochter en een tafel-van-zijn-plek. Ik verontschuldig me bij voorbaat omdat ik in het heetst van de strijd ongetwijfeld een kat, een dochter, een lamp of – in het ergste geval -  de breedbeeld tv met een arm danwel been zal raken. Maar mijn huiskamer heeft nu eenmaal niet de afmetingen van een uit de kluiten gewassen gymzaal en het is schipperen met de ruimte.   

 De dvd wordt gestart en een beeldige dame - natuurlijk heet ze Kelly - begint met haar uitleg. Kelly heeft een body waarbij elk lichaamsdeel in proportie is, ze heeft geen enkele rimpel of uitgeknepen pukkel, geen blauwe plek op scheen- of dijbeen en zelfs geen grijze haar hoewel ze ongetwijfeld van mijn leeftijd is. Savannah en ik hangen wat verveeld op onze yogamatjes en wachten tot het echte werk gaat beginnen. In beeld verschijnen nog drie vrouwelijke creaturen in jaloersmakende maatjes die ons zullen begeleiden bij onze martelgang. De twee dames in het rode setje doen de oefeningen zoals ze zijn bedoeld, de dame in het zeegroen doet de lightvariant. Uiteraard gaan we voor de rode dames want met al die looptrainingen van de afgelopen tijd rekenen we onszelf inmiddels tot geoefende deelnemers. We beginnen met opwarmen waarbij we marcheren op de plaats. Niet moeilijk en goed vol te houden en ook de daarop volgende rek- en strekoefeningen zijn een peuleschilletje. Na een minuut of wat  vindt Kelly het mooi geweest en gaan we beginnen met het trainen van de buikspieren. Ze benadrukt nogmaals dat als de oefeningen te zwaar zijn, we de lightvariant kunnen doen en dat we dan op zeegroene Debra moeten letten. “Jaja, schiet nou maar op muts”, denken Savannah en ik allebei hardop en draaien ons – net als Kelly – op onze buik. Vervolgens strekt ze haar lichaam als een plank en zakt daarna tergend langzaam door haar armen.

“Vijftien keer!”, roept ze lachend in de camera.

“Vijftien keer?”, roepen dochterlief en ik verbaasd terug. Als we één keer door onze armen zakken, komen we nooit meer overeind. Ik besluit niet door mijn armen te zakken maar zo lang mogelijk als een plank te staan wat neerkomt op vier seconden. Dat is exakt één seconde langer dan Savannah want die is na drie seconden schaterlachend in elkaar gestort. Kelly heeft haar linkerarm op haar rug gelegd en zakt nu –al babbelend in de camera – zonder enige moeite door haar rechterarm terwijl ze haar linkerbeen en passant ook nog even heft. “Let op Debra als dit te zwaar is”, roept ze enthousiast naar haar geïmponeerde kijkers. Zeegroene Debra zit op haar knieën en buigt soepeltjes door haar armen. Deze oefening besluit ik liggend op mijn yogamatje  af te wachten. Ik doe wel mee vanaf oefening twee.

Als Kelly haar 15 plankjes heeft afgewerkt gaat ze gestrekt op haar buik liggen met haar armen naar voren en haar benen gestrekt naar achteren; een uitgangspositie die me prima bevalt en ik weet niet hoe snel ik me in dezelfde positie weet te manouvreren.

“Nu liften we onze extremiteiten, vijf seconden vasthouden en dan langzaam weer laten zakken. Vijftien keer”. Tot mijn grote verbijstering bedoelt ze met extremiteiten alle armen en benen die aan een lijf zitten. Ik gok dat mijn gezamenlijke extremiteiten meer dan 40 kilo wegen en dat moet ik dus gelijktijdig vijf seconden van de vloer tillen. Het mens spoort niet! Zeegroene Debra halveert het aantal te liften extremiteiten en tilt haar linkerbeen en haar rechterarm gelijktijdig op. Dat lijkt me voor deze oefening meer dan voldoende en dus volg ik nauwkeurig zeegroene Debra in haar bewegingen. Bij de vijfde lift begin ik zachtjes te druppelen op mijn spiksplinternieuwe yogamatje. Nog tien te gaan.

Voor de volgende oefening moeten we ons op de rug draaien. Dochterlief heeft bij het draaien haar extremiteiten niet helemaal onder controle en mikt een vaas met chrysanten om, zelf weet ik drie van de vier blikjes kattenvoer de kamer in te lanceren. Ik verwacht dat Kelly ons een tiental crunches zal laten doen maar ze heeft er een intensieve variant op bedacht. “Handen gevouwen achter het hoofd, de linkerelleboog naar de rechterknie brengen, terug naar de uitgangspositie en dan de rechterelleboog naar de linkerknie. Vijftig keer”. Mijn knieën en ellebogen zijn vooralsnog bezet met een andere oefening; het verzamelen van de blikjes kattenvoer die inmiddels onder de bank zijn gerold. Mijn jongste dweilt het bloemenwater van de parketvloer. Kelly cruncht zich een ongeluk. Aan het eind van oefening drie is de kamer weer aan kant en maken we ons op voor oefening vier. Ik voel mijn rectus abdominis en transverse abdominis branden.

Savannah en ik kijken - liggend op onze yogamatjes - de hele dvd af en omdat Kelly vindt dat we het prima hebben gedaan trakteren we onszelf na afloop op een kopje thee met een kanelbulle.

Morgen maar weer een rondje rennen, dat is vooral goed voor mijn gastroecnemius, tibialis anterior, rectus femoris en de vastus lateralis; samen goed voor vier dvd’s. 

´Penny wise pound foolish

De titel van dit blogje slaat bij tijd en wijle- en soms wat vaker - op mij. Ik geef met liefde een euro uit om een kwartje te besparen, is de vrije vertaling.
Mijn estimé mari Richard denkt in al zijn onwetendheid maar vooral in zijn eeuwige onschuld dat ik ons familiekapitaal met hand en tand verdedig en elke kroon verstandig investeer in goedlopende aandelen. Maar vaak denk ik in stilte dat ik hem maar niet wijzer moet maken dan hij is terwijl het geld me aan alle kanten door de vingers glipt en mijn bankrekening harder zie slinken dan nodig is.
Ik zal dit blogje opvrolijken met twee voorbeeldjes maar neem van mij aan dat ik een boek kan vullen met al mijn doordachte besparingen waar ik zonder moeite twee leuke weekjes van had kunnen cruisen in de Zuidamerikaanse wateren.

Wij hebben een nieuwe auto besteld en die heeft winterslofjes nodig. Winterbanden bestellen bij de autodealer is water naar de zee dragen.  Die lui hebben geld zat en laten winterbandjes alsnog vier keer over de kop gaan. Dus googel ik een halve zaterdag op steekwoorden als 'goedkoop', 'winterbanden' en 'gemonteerd leveren' en uiteindelijk vind ik de goedkoopste die de bandjes gemonteerd en gebalanceerd aan huis bezorgt. Op het moment dat ik op de knop 'bestelling versturen' druk zie ik in flits dat mijn winkelmandje nog snel even wordt bijgevuld met 595 kronen vrachtkosten maar ophalen in Malmö maakt het allemaal niet goedkoper dus ik laat het maar zo.
Als mijn goudmijntje geleverd wordt - om de één of andere vage reden maar het zal wel geen kostenbesparende reden zijn, worden op dinsdag drie banden en op woensdag de resterende band gebracht  - zitten de banden uiteraard niet op de velg en zijn ze al helemaal niet gebalanceerd. Het mailtje met mijn klacht wordt wonderbaarlijk snel beantwoord. Ik vermoed dat het een tekstmalletje is dat ze bij iedere klant gebruiken met dezelfde klacht. De banden die ik gekozen heb horen niet bij de aktie 'compleet en klaar' en dus worden ze ook niet compleet en klaar geleverd. Er zijn helemaal geen banden die passen op de velg die ik heb uitgekozen die bij de aktie 'kompleet en klaar' horen en dus krijg ik losse velgen en losse banden. Monteren en balanceren kost 1300 kronen. Bij de concurrent waren velgen en banden samen weliswaar goedkoper maar daar was het monteren niet bij inbegrepen. Een uitstekend voorbeeld van penny wise pound foolish.

Ander voorbeeldje; onze boot. Dat bootje van ons is beslist geen verkeerde investering geweest, laat dat duidelijk zijn. Elk vrij uurtje hebben we afgelopen zomer doorgebracht op ons Trisje en inmiddels tuigen we ons pareltje -als het moet geblindoekt - flierefluitend op terwijl de wijn in mijn glas tinkelt en de zon op mijn hoofd pingelt (dichterlijke vrijheid).
Maar aan al het goede komt een eind dus ook aan zomers zeilweer en ons persoonlijke aandeeltje moet de kant op om de winterse omstandigheden in deze contreien te overleven. Onze haven biedt helaas geen winterplaats dus moet ik op zoek naar een alternatief. Er zijn twee mogelijkheden:
1. ik huur een boottrailer en laat de boot in onze tuin leggen; kosten 2500 kronen van haven naar huis en 2500 kr van huis naar haven in het voorjaar.
2. ik zoek een winterplaats in een andere haven en leg de boot daar neer tijdens de winter

Ik vind uiteindelijk een haven in Tyresö waar een winterplaats 2200 kronen kost en waar nog plek is. Een rekensom is snel gemaakt en dus wordt de winterplaats geboekt. Het is weliswaar een dag varen maar met een thermoskan koffie en overheerlijke aanmaaksoep komen we een eind. Een week voor de boot eruit gaat, zie ik dat de boot niet op bootbokken (stöttor) maar op een vaste bootsteun (vaggan) moet staan. Wij hebben uiteraard stöttor en geen vaggan. Een nieuwe vaggan kost meer dan 10 000 kronen dus dat is geen optie. Gelukkig vind ik iemand aan de andere kant van Stockholm die een vaggan heeft en die in zijn haven niet mag gebruiken en dus ruilen we om. Het hele gevaarte wordt met behulp van een bevriende ingenieur vastgesnoerd op ons aanhangwagentje en dwars door Stockholm naar Tyresö gereden. De kosten van deze hele exercitie zijn inmiddels opgelopen tot een kleine 4000 kronen (2200 kronen winterplaats, administratiekosten haven 400 kronen, lidmaatschap haven 1000 kronen, benzine boot en auto 250 kronen).
De dag voor ons pareltje eruit gehaald zal worden word ik gebeld door de havenmeester. Die vaggan die daar staat, of die van ons is. Ja, hoezo?  Die is niet goedgekeurd. De vaggan moet van het merk weet-ik-veel zijn en dat is die van ons niet. Gelukkig heeft de havenmeester nog wel een vaggan staan die we voor een vriendenprijsje mogen overnemen. Nou beste Åke, ik ben je vriendje niet en ik denk niet dat we ooit vriendjes gaan worden. Dus besteed ik vijfendertig telefoontjes aan allerlei dubieuze figuren met een boottrailer die mijn bootje alsnog van Tyresö naar huis kunnen vervoeren.

Om een lang verhaal kort te maken: de boot ligt in onze tuin, de boegreling is beschadigd en moet vervangen worden en ik was 4000 kronen rijker geweest als ik punt 1 gewoon had uitgevoerd en nooit op zoek was gegaan naar een goedkoper alternatief.

Was ik maar rijk en niet zo knap!