Uitstapje

Het gaat niet zo goed met mijn amaatjes. Amir heeft zijn tweede afwijzing te pakken en ook de derde keer zal waarschijnlijk een nee zijn wat betekent dat hij terug moet naar dat fantastische vaderland van hem. Hij heeft (gelukkig) geen paspoort dus terugsturen zal nog niet gemakkelijk zijn maar de Zweedse IND heeft de ongelooflijke gave om mensen met een kans onverbiddelijk terug te sturen terwijl de deur wijd openstaat voor allerlei dubieuze kansloze figuren.

Ismail heeft gelukkig wel een verblijfsvergunning en dacht in december eindelijk aan zijn nieuwe leven te kunnen beginnen. Maar een aantal trauma's laat je niet zomaar van je schouders glijden dus psychisch gaat het niet goed met hem.

Hij heeft alleen nog maar een zus ergens in Australie die hij uiteraard erg mist. Deze week is hij 's nachts weggelopen uit het opvanghuis waar hij woont. Hij had geld van me geleend om een broek en schoenen te kopen maar wilde in plaats daarvan een treinkaartje naar Malmö kopen en vanuit daar naar Australie vliegen om zijn zus te gaan zoeken. Beetje omstandig als je geen geld en geen paspoort hebt maar daar dacht hij wel een oplossing voor te vinden. Toen hij bij het station van Ludvika kwam was de laatste trein al weg en heeft hij achter het station op het strand bij een meer geslapen.
's Morgens om half zeven zag ik dat het personeel me 's nachts gebeld had en ongerustheid en angst overvielen me toen ik hoorde dat hij weg was. Hij beantwoordde zijn telefoon en sms niet en ik maakte echt grote zorgen. De politie was al gewaarschuwd waar ik die ochtend naar toe moest voor een persoonsbeschrijving.
Hij heeft sinds maandag een zomerbaantje bij de gemeente en die belde ik om te vragen of hij daar was. Tot mijn grote opluchting was hij daar toch verschenen en ik ben meteen naar hem toe gegaan.
Hij was erg moe en verdrietig en 's middags vertelde hij dat hij zich zo eenzaam voelt. Hij wil zo graag in een gewoon gezin wonen, een vader en moeder hebben, iemand hebben die om hem geeft en van hem houdt. Natuurlijk heeft hij die want inmiddels hebben we een aardige band opgebouwd. We hebben hem (nogmaals) aangeboden om bij ons te komen wonen en daar wil hij over nadenken (ben je van het personeel af krijg je er een moeder voor terug die de hele dag aan je hoofd loopt te zaniken over kamer opruimen, vaatwasser leeghalen, tafel dekken, sokken in de wasmand, etc).
Volgende maand nemen we hem twee weken mee naar Nederland om eens te laten ervaren wat vakantie eigenlijk is. Dat vindt ie erg leuk en hij kijkt daar erg naar uit.
Komend weekend zijn we drie dagen vrij en willen we Amir en Ismail een dagje plezier bezorgen. Maar ja, wat? Waar ga je met twee jongens van 17 een dagje naar toe?
Ik wacht dus op leuke voorstellen van jullie.

De Toppers

Voor mijn verjaardag in april kreeg ik van Quinta en Hjalmar een kaartje voor De Toppers in de Arena in Amsterdam en afgelopen weekend zijn Quinta en ik dan ook afgereisd naar Nederland om die belofte te verzilveren. Het concert was beregezellig maar er is wel weer een flinke aanslag gepleegd op mijn geduld en begrip voor anderen.

Allereerst wilde een vulkaan op IJsland met een onuitsprekelijke naam letterlijk roet in het eten gooien wat uiteindelijk alleen maar onnodige stress opleverde. Het vliegtuig vertrok vrijdagavond dus keurig op tijd, gevuld tot de laatste plaats en op die laatste plaats zaten wij. Opgevouwen met onze benen in de nek en een krijsende Gabriel van een jaar of twee naast ons werden we als haringen in een ton naar Nederland gevlogen. De Duitsers wisten meer dan 50 jaar goed hoe je zoveel mogelijk mensen in een voertuig moet proppen en daar hebben vele vliegtuigmaatschappijen lering uit getrokken. En daar betalen we dan ook nog een vermogen voor.

Gabriel heeft het uiteindelijk niet overleefd want die hebben we boven Zwanenburg door de nooduitgang naar buiten geflikkerd. Wat een k..jong. Waarom denken ouders altijd dat hun kinderen leuk zijn? Waarom mogen kinderen alles en worden ze niet gecorrigeerd als ze hun zin niet krijgen? Denk daarbij aan het springen op het klaptafeltje, slaan op het hoofd van de voorbuurman, onafgebroken trappen tegen de stoel voor je, rennen door het smalle gangpad, je fles door het vliegtuig mikken als er iets anders inzit dan waar je zin in hebt, gillen en krijsen die de decibellen van een flink popconcert flink te boven gaan, en ga maar door. Gat in de markt: kinderloze vluchten.

Zaterdag hebben we eerst een halve creditcard leeggetrokken aan kleding omdat de kleding in Zweden niet helemaal afgestemd is op de laatste mode en al helemaal niet op mensen van mijn lengte. Dus wordt mijn garderobe altijd flink aangevuld als ik in Nederland ben. Ik ben meteen maar even bij de kapper geweest die in Nederland geen schaar maar een mes gebruikt waardoor ik de komende weken tenminste weer met een kapsel 2011 loop in plaats van coiffure 1973 die me in Zweden dan ook nog eens een dikke 400 kronen kost.
Vervolgens hebben we genoten van de Gooische vrouwen en trakteerde mijn moeder ons op een heerlijke Indonesische rijsttafel waar ik nu nog van kan watertanden.

Zondag was het koopzondag en dat was natuurlijk een mooie aanleiding om nogmaals modetechnisch uit ons dak te gaan.
Om een uur of 7 was het tijd om richting de Arena te vertrekken en en milieubewust als wij zijn kozen we voor het openbaar vervoer. Tot aan Amstelveen ging dat goed hoewel de bus toen al redelijk afgeladen was met in wit en goud gestoken concertgangers. Maar in Amstelveen ontdekten we dat meer mensen met de bus naar de Arena wilden en er stond een rij van zeker 500 meter voor de bushalte. Dat past natuurlijk niet maar Connexxion zou Connexxion niet zijn als ze daarop zouden inspelen en dus werden er geen extra bussen ingezet en staan er volgens mij nu nog mensen te wachten op de bus naar de Toppers.
Maar ook bij de toegang naar de Arena was één en ander niet soepel geregeld hoewel ik toch de indruk heb dat dit niet het eerste concert was waarbij het stadion afgeladen was.
Wij mochten ingang B gebruiken net als vierduizend andere bezoekers die door drie smalle draaihekjes gepropt moesten worden en waarbij al het eten en drinken onherroepelijk moest worden vernietigd voor je door mocht lopen. Dat laatste zal weinig met mogelijke terreuraanslagen te maken hebben gehad maar meer met het feit dat je op die manier gedwongen werd om een Arenakaart van minimaal 10 euro aan te schaffen om een colaatje te kunnen kopen. Op die manier heeft de Arena zich inmiddels al zeven keer terugverdiend.

Het concert was geweldig, we hadden superplaatsen en na afloop nauwelijks nog een stem over maar toen moesten we aan de terugreis beginnen.
De laatste trein ging om half één terwijl het concert om tien voor half één was afgelopen en met ons wilden 7 485 mensen met diezelfde trein. Dus sloten we maar achteraan in de rij voor de bus naar Hoofddorp. Er stond een blik agenten die de boel in goede banen zouden moeten leiden maar het tegenovergestelde bereikte.
In eerste instantie stonden mensen netjes in de rij te wachten voor de bus die niet kwam, een uitzondering daargelaten die wilde voordringen en professioneel werd uitgescholden door Quinta. Maar toen de politie zich er mee ging bemoeien werd het één grote chaos en wilden alle 3084 potentiële buspassagiers zich in de enige bus wurmen die er kwam. De volgende bus zou pas over 54 minuten komen dus het was zaak om ellebogen en knietjes te gebruiken wat Quinta dan ook op uiterst geraffineerde wijze deed. Ik hield slechts de slip van haar jas vast en liet me mee de bus invoeren waar Quinta twee bejaarden de bus uitsloeg en zelf triomfantelijk plaats nam. En ik ernaast natuurlijk.
En in die overvolle bus besloot een psychopatisch gestoorde idioot ook nog om een sigaret op te steken. Welkom in Nederland.

En toch heb ik een heerlijk weekend gehad dankzij mijn dochter en mijn moeder.
TUSENTACK RARINGAR!!