Geduld

Meestal gaat alles traag in Zweden en heb je eindeloos geduld nodig om iets voor elkaar te krijgen. Dat is een opgave voor iemand zoals ik want bij mij moet in de regel alles gisteren klaar zijn. Waarom veertig weken zwanger zijn als zo'n wicht al met dertig weken af is en alleen nog moet groeien? Groeien kan ook in de wieg, lijkt mij.
Zet mij in een rij in een winkel en je leert binnen no time vloeken in vier talen. En nog erger is het als Savannah mee is en wijsneuzerig weet te melden dat vloeken niet helpt. Je hebt er zo een vijfde taal bij.
Getreuzel in het verkeer, een hartkwaal krijg ik ervan.
Password vergeten en een nieuwe krijgen via de post; woest kan ik erom worden. Moet ik twee dagen wachten voor ik verder kan.
Twee volle weken heeft het geduurd voor ik eindelijk een appartement had gevonden in Stockholm. En dan ook nog anderhalve maand wachten voor je de sleutel krijgt. Niet dat ik het eerder nodig had maar het is gewoon een kwestie van geduld. Of eigenlijk meer, het ontbreken eraan want ik heb het gewoon niet (niemand is perfect, ik geef het eerlijk toe).
Maar nu is er toch eindelijk iets redelijk vlot gegaan; de verkoop van ons huis in Ludvika. Het stond weliswaar al sinds september te koop maar we hebben er weinig ruchtbaarheid aan gegeven omdat we beiden nog een baan in de buurt hadden en eigenlijk geen zin hadden om tijdelijk een andere woonstek in de buurt te zoeken.
Toen mijn baan in Haninge eenmaal rond was begin mei hebben we toch maar een dure makelaar in de arm genomen om een beetje vaart achter de verkoop van het huis te zetten en deze week is ons paleisje verkocht voor 5 000 euro minder dan we ervoor wilden hebben. Kijk, dat zijn opstekertjes voor iemand als ik die toch van menigeen heeft moeten horen dat het wel eens wat langer kon gaan duren.

Savannah verhuist over een maandje naar mij als ze weer naar school moet en Richard komt zodra zijn baan rond is maar in ieder geval voor 1 oktober.

Omdat ik sommige dingen echt nodig heb in Haninge maar we die dingen nog niet goed kunnen missen in Ludvika, denk bijvoorbeeld aan gordijnen, servies en bestek, een pannenset, e.d. was een bezoekje aan Ikea (op slechts een half uurtje rijden van Haninge!!) een leuk uitstapje afgelopen week. Richard en Savannah waren op bezoek en gingen uiteraard mee en ook Quinta vond het wel een leuk tijdverdrijf. Nu heb ik niet alleen een chronisch gebrek aan geduld, ik ben ook een eeuwige optimist. We konden volgens mij dus makkelijk met de Mazda 2 (formaatje Ford Ka) maar Quinta leek het toch een beter plan om met haar Audi te gaan.
Toen we onze drie karren met Ikea-aandelen voorbij de kassa hadden geduwd drong het plotseling tot ons door dat dat dus allemaal in de auto moest. Quinta heeft het optimisme van haar moeder geërfd en riep enthousiast dat dat makkelijk zou passen. Richard en Savannah waren wat kritischer maar in de regel luisteren we nooit naar hen dus zij waren roepende in de woestijn.
Maar toen we een kastje, drie tassen met rommel, vier planken, vier gordijnrails en twee uit de kluiten gewassen lampen hadden ingeladen was de auto vol en stond er nog een tas, een kastje, een wasrek, een mat en vier passagiers naast de auto. Achterlaten leek me niet zo’n goed idee en op het dak vastbinden zonder dakdragers vond Quinta weer niet zo’n fijn plan.
Savannah opperde dat we misschien wel wat op schoot konden nemen en dus wurmden we ons in de auto en kregen Savannah en ik en kast van 25 kilo en een wasrek op schoot. De mat kon niet worden opgerold en werd dus maar bovenop onze hoofden gelegd wat betekende dat we ons nauwelijks meer konden bewegen. Eén van de gordijnrails stak in mijn oor en een wat te lange plank hield mijn nek op de goede plek. Savannah had een lamp op haar schouder, haar wang zat tegen de zijruit gedrukt en ook de pannenset lag niet helemaal stabiel onder haar voeten. Met geweld werd de deur dichtgedrukt en Richard nam manmoedig de laatste overgebleven tas op schoot. Ja, alles zat erin en we konden gaan rijden.
Onze medeweggebruikers keken wat meewarig wanneer ze onbedoeld naar binnen keken en daar twee in elkaar gedrukte vrouwen met een mat op hun hoofd en een wasrek op hun schoot zagen zitten. En we moesten nog plassen ook dus Quinta mocht niet al te veel G-krachten bij het remmen en optrekken veroorzaken anders zou het leed niet te overzien zijn geweest. Savannah en ik spraken af om gelijktijdig te ademen om de druk van het kastje enigszins te verminderen.
De rit duurde gelukkig maar een half uurtje en je zal mij niet gauw meer horen klagen in een auto dat ik te weinig beenruimte heb want weinig beenruimte is pure luxe vergeleken met weinig lichaamsruimte.

Maar, het kastje zit in elkaar, de mat ligt waar ie hoort en als het goed is worden vandaag mijn lampen en de gordijnrails opgehangen.

We hadden makkelijk met de Mazda 2 gekund!!

Humor

Al mijn kinderen hebben een ongelooflijk gevoel voor humor. Ad rem, grappig en leuk zijn vaak hun antwoorden. Dat vinden natuurlijk alle ouders van hun kinderen maar in mijn geval is het gewoon een feit.

Ik ben gisteren begonnen met het inpakken de verhuisdozen voor mijn flatje maar ik schiet niet hard op. Ik vond de dagboeken die ik de eerste acht jaar van hun leven heb bijgehouden en gelukkig heb ik vooral de leuke voorvallen opgeschreven. Omdat het weer op dit moment niet tot vrolijkheid stemt zal ik jullie maar wat verpozen met enkele voorvallen van Robin.

Hier een kleine bloemlezing uit mijn dagboek:

april 1994 (bijna 4 jaar)
'Je hebt twee turkse vriendjes die je blijkbaar niet goed verstaat en hen "Smeershag" en "Boterlip" noemt terwijl ze Hamza en Talib heten.

Discussie tussen Robin en papa:
Robin: "Pap, geef eens een mes"
Papa: "Een mes,? Wat moet je met een mes?"
Robin: "Effe die kinderen in de speeltuin hun kop eraf snijden"
Papa:"Dat kan toch niet, dan gaan die kindjes dood en dan hebben hun papa en mama geen kindjes meer"
Robin: "Ja, maar ze zijn mij aan het plagen dus dan moet ik effe hun kop eraf snijden"
Papa:"Nee Robin, natuurlijk krijg je geen mes, zeker niet als je er zulke rare dingen mee doet"
Robin:"Nou,  geef me dan maar effe een hamer.

 juni 1994 (4 jaar)
"Mam, als de hemel op je hoofd valt, doet dat dan zeer?"

"Ik ben blij dat ik geen sok ben. Dan zit je de hele dag binnen en je ziet niks"

"Mama, ben jij een oude of een jonge mama. Ik hoop een jonge want oude mama's gaan gauw dood"

"Ik zou zand willen zijn. Dan ben je de hele dag buiten en wil iedereen met je spelen."


 2 maart 1995 (ruim 4 jaar oud)
'Zaterdag mocht je naar het carnavalsfeest in het buurthuis en van elk kind dat verkleed binnenkwam vermeldde jij als wat hij/zij verkleed was. Toen er een zoontje van een creatieve moeder binnenkwam verkleed als ridder was je even stil en zei toe:'kijk, leuk die is verkleed als vuilniszak'.

'Mam, je bent de aller- allerliefste moeder van de hele wereld maar pap koken kan je niet'.

'We spelen memory aan tafel maar om de plaatjes goed te herkennen benoemen we ze eerst even vantevoren. Aangekomen bij een plaatje van een eikeltje roep je:"Ik weet het, ik weet het, het is een uhhhhhh....... lul. Oh nee, het was een ander woord wat ik eigenlijk niet mag zeggen".

Mama: Hoe heet het vogeltje in een koekoeksklok?
Robin: Een klokduif?

Bij het eten van worteltjes met peultjes roep je vertwijfeld:"Ik lust die spa-groentjes niet".

19 april 1995
'Voordat kinderen op zwemles mogen moeten ze eerst een paar weken naar watergewennen. Na de eerste keer meld je opgewekt:"Ik hoef niet meer naar watergewennen want het water is al warm".

'Je slaapt tegenwoordig op de meest rare plekken op de meest vreemde momenten; onder je bureau, op de overloop, onder je bed. Ik maak me zorgen en zeg tegen je dat ik even met je naar de dokter ga om te bespreken waarom je 's middags zo vaak slaapt. "Mooi", is je rake antwoord, " kunnen we meteen vragen waarom jij 's morgens zo lang slaapt".

2 juni 1995 (bijna 5 jaar)
'Op de vraag welke taal er in Luxemburg gesproken wordt weet jij meteen het antwoord:"Luxaflex".

'Nadat ik een trui wat hardhandig over je hoofd heb uitgetrokken vraag je me verbaasd:"Staan mijn oren nog op flap".

6 december 1995 (5 jaar)
'Ik heb de buurjongen Jasper weten te strikken om als Zwarte Piet op Sinterklaasavond de pakjes te komen brengen. Als Zwarte Piet halverwege de tuin is roep je enthousiast:"Hé Jasper, heb jij je als Zwarte Piet geschminkt?" We probeerden je ervan te overtuigen dat dit een Zwarte Piet is die misschien wat op Jasper lijkt maar toen we liedjes gingen zingen hield je stijf je mond dicht. Op de vraag waarom antwoordde je ad rem:"Poeh, ik ga toch zeker geen liedjes voor Jasper zingen".

2 februari 1996
"Mam, toen jouw ouders gingen scheiden, lag jij toen al op bed?"

juni 1997 (7 jaar)
Je bent bij Scouting met je schoenen in de verf gestapt (wie anders). Als de leiding je schoen wil schoonmaken zeg je:"Doe alleen maar de bovenkant, de onderkant ziet mijn moeder toch niet".


Je begrijpt, wij verheugen ons enorm op de komst van onze kleinzoon over een weekje of acht.

(oh ja, vandaag is ons huis verkocht dus nu gaan we op zoek naar een huis in Stockholm)

Wat een water

Al menigmaal heb ik de vraag 'ben je nooit bang dat in Nederland de dijken doorbreken' moeten beantwoorden zodra de Zweedse medemens ter ore kwam dat ik 38 jaar onbezorgd in Nederland heb gewoond. God schiep de wereld behalve Nederland; dat hebben de Nederlanders zelf gedaan, is een bekende uitdrukking die in Zweden op geheel eigen wijze wordt geïnterpreteerd.
Welke half-gare idioot gaat zeven meter onder de zeespiegel wonen met slechts een simpel dijkje als bescherming, moet menig Zweed gedacht hebben.
In Nederland ben ik nooit één moment bang geweest dat we ooit zouden moeten verhuizen naar Amersfoort aan Zee maar hier in Zweden stijgt het water me inmiddels wel aardig tot de lippen.

Dit jaar heeft de twijfelachtige eer als meest natte zomer sinds tweehonderd jaar de boeken in te gaan. Zweden is werkelijk overspoeld door regenbuien de afgelopen weken en waar wij in Nederland het ene fietstochtje na het andere in de zon volbrachten bleef het waterniveau in Zweden maar stijgen vanwege de regen. Zo sneu voor al die wereldvreemde Zweden die in de regel niet verder komen dan 50 kilometer van hun eigen voordeur om daar vakantie te vieren. Vier weken in de stromende regen in je uitgewoonde caravan, wat een lol.

Zweden heeft helaas niet de waterkennis in huis waar Nederland op kan teren want anders zouden zulke domme vragen als in regel één niet gesteld worden. En dat blijkt ook wel want Nyhammar staat sinds gisteren voor meer dan de helft onder water. Er liggen heel veel meren in onze gemeente (360 om precies te zijn) en die meren zijn met elkaar verbonden door riviertjes en beken. Veel meren hebben dammen om het waterpeil enigszins te kunnen reguleren. Als er zo'n hoeveelheid regen is gevallen als de afgelopen weken dan moeten de dammen opengezet worden om het overtollige water te kunnen afvoeren. Dat is niet gebeurd, ongetwijfeld vanwege de vakantie waarbij men zich niet langer verantwoordelijk meer voelt voor zijn dagelijkse werkzaamheden en dagelijkse werkzaamheden ook  niet worden overgenomen door collega's met als gevolg dat er gisteren twee dammen zijn doorgebroken ten noorden van Nyhammar. Het scoutinggebouw (zie foto) dreigt te worden meegsleurd door het water en twee van de drie toegangswegen naar Nyhammar staan nu zo ver onder water dat men gedwongen is deze wegen af te sluiten. De bruggen op deze wegen staan onder water en de stroming is zo sterk dat auto's zich geen weg door het water kunnen banen.

Door onze tuin loopt een beekje dat inmiddels een woeste golfstroom is geworden. Ook dit beekje is een afvoerstroom van een meer met een dam en we maken ons grote zorgen omdat we niet weten hoe lang die dam het zal houden. Ons huis staat gelukkig iets hoger maar de garage komt dan zeker onder water te staan.

Kortom, voor het eerst in 48 jaar ben ik bang voor natte voeten. Waar ik in Nederland het volste vertrouwen heb in de waterschappen en de dijkgraaf en waar een doorgebroken dijk zoals enkele jaren geleden in Mijdrecht voorpaginanieuws is, maak ik me hier grote zorgen.
Hoe lang gaat dit goed en wie neemt de verantwoordelijkheid als er belangrijke beslissingen moeten worden genomen? Ik ben bang dat niemand zijn vinger zal opsteken en het land onder water loopt.
Ik weet het antwoord op de vraag of ik nooit bang ben dat in Nederland de dijken zullen doorbreken en inmiddels weet ik ook het antwoord op de vraag of ik bang ben voor doorgebroken dammen in Zweden. Het antwoord is niet hetzelfde!