Goede voornemens

Goede voornemens hoeven niet per sé gekoppeld te worden aan Nieuwjaarsdag en hebben ook geen uiterste houdbaarheidsdatum. Zo neem ik mij al een kleine 10 jaar voor om af te vallen en zolang dat niet gelukt is blijf ik bij mijn goede voornemen. Het is op zich ook wel prettig dat ik nooit mijn streefgewicht haal want anders zou ik weer een nieuw voornemen moeten verzinnen en dat is best lastig als je zo goed als perfect bent.

Soms - als ik bijvoorbeeld langs een winkel loop en mijn eigen omvang in de etalage zie of als ik die leuke en bovendien afgeprijsde broek nauwelijks tot aan mijn knieën krijg opgetrokken - dan wakkert mijn goede voornemen weer aan en neem ik mij heilig voor om tenminste op werkdagen alles met lege calorieën uit mijn ADV (aanbevolen dagelijkse hoeveelheid) te schrappen.

Deze zomer ben ik - mede omdat mijn echtgenoot niet in de buurt was die in principe alles wat eetbaar is in zijn mond kan stoppen zonder daar een gram van aan te komen en mij vaak weet te verleiden met alles wat slecht is voor mijn kledingmaat - een kleine 2 kilo afgevallen. Dit dankzij een 6 weken durende 600 kilocalorieëndieet inclusief 40 minuten intensief fietsen per dag en 4 x 6 trappen op en af . In dit tempo duurt het weliswaar een dikke anderhalf jaar voor ik mijn streefgewicht heb bereikt maar wie het kleine niet eert is het grote niet weert, nietwaar.

Vervolgens komt mijn moeder een weekendje over en heeft als verrassing een pond pralines meegenomen en beperkt mijn schoonzus zich niet tot het meenemen van één pak speculaas maar slaat zoveel in dat de aandelen Hellema vorige maand met 50% zijn gestegen. Kortom, van die 2 kilo is weinig meer over.
Maar als ze een zak wortelen meenemen is het ook weer niet goed.

Aangezien Quinta nog wat zwangerschapsrestjes op haar heupen en bovenbenen heeft hangen en ikzelf weer eens wat te lang in pashokjes verblijf omdat ik voortdurend en optimistisch de verkeerde maat uit de rekken trek, besloten moeder en dochter deze week het oude goede voornemen maar weer eens op te pakken.
Op de website van Itrim vonden we precies wat we nodig hadden; trainen, voedingsadvies, een persoonlijke coach en afvallen.
Zweden zou Zweden niet zijn als daar niet eerst een introductieavond aan wordt besteed waarvoor je je moet aanmelden en Nederlanders zouden geen Nederlanders zijn als ze niet zouden denken dat dat aanmelden ongetwijfeld niet nodig was. Dus meldden we ons niet aan maar besloten op de bonnefooi donderdagavond om 20:00 uur deel te nemen aan de introductieavond. De uitnodiging stond immers al op de website dus aanmelden leek volstrekt overbodig.
Om onszelf moed in te eten brachten we eerst nog een bezoekje aan de Pizzahut en om het goede voornemen kracht bij te zetten namen we allebei een gezonde pizza; Quinta iets met veel groen en ik een pizza met minder kaas. En geen nagerecht, hè. Ja, we waren echt al goed bezig, vonden we zelf.

Vervolgens stapten we fit in de auto (nee, echt het was veel te koud om te fietsen, het sneeuwde die avond zelfs) en reden gemotiveerd naar Itrim. Ja, we hadden er echt zin in. Maar toen we langs reden om de auto te parkeren zagen we tot onze schrik dat de introductieavond al begonnen was, hoewel het nog ruim voor achten was. In eerste instantie dacht ik meteen door naar huis te rijden maar misschien was het wel een cursus 'snoepen voor beginners' en moesten wij naar een ander zaaltje. Maar toen we langsliepen en een blik in het zaaltje wierpen wisten we dat we echt wel in dat zaaltje hadden moeten zitten. Een tiental mensen - voornamelijk oud, dik en grijs - staarden gefascineerd naar het whiteboard waar een ongetwijfeld personal trainer (de enige in de juiste proporties in dat zaaltje) allerlei kreten op het bord schreef waar ik in de regel onmiddellijk uitslag en jeuk van krijg:
- förväntningar (verwachtingen)
- positiv respons (positieve feed back)
- känslor (gevoelens)
- gruppskommunikation (communicatie in de groep)
- hälsa (gezondheid)
- dynamik (hoef ik niet te vertalen)
- perspektiv (ook wel duidelijk)
- utvärdering (evaluatie)
Voor de vorm voelden we nog even aan de deur maar die zat goddank op slot. Daarna wisten we niet hoe snel we ons uit de voeten moesten maken.

Volgende week melden we ons aan voor onze eerste tennisles. Denk ik.

Bezoek

In Nederland wordt de komst van een nieuwe wereldburger uitgebreid gevierd en iedereen is dan ook van harte welkom in de eerste kraamweek. In Zweden kennen we het gebruik van een kraamweek niet en ook een kraamverzorgster is hier een onbekend beroep dus als er visite zou komen om de boreling te aanschouwen dan mogen papa en mama zelf koffie en een kanelbulle regelen want er is niemand anders die dat voor ze doet. Dat is dan ook waarschijnlijk de reden dat een kraamweek een onbekend verschijnsel is in Zweden want de meeste Zweden orken dat niet.
Maar Quinta en Hjalmar zijn  geen Zweden en dus is de kraamvisite - weliswaar verspreid over wat meerdere weken - gewoon op komen draven.
Afgelopen week kwam Angela (Richard zijn zus) met zonen en schoondochter-in-spé en aangezien je niet voor een uurtje vanuit Maarssen naar Stockholm afreist bleven ze meteen een week. Dat was op zich best gezellig ware het niet dat Sebastiaan en Jordy dezelfde streken hebben als Robin maar dan in het kwadraat. Voor een ouwe tante van 48 is zo'n weekje dan best afzien en ik ben dan ook blij dat ik af en toe naar mijn werk kon om bij te tanken.
Het was eigenlijk meteen de eerste dag al raak want de familie had een huisje gehuurd aan de oostkant van Stockholm maar was vergeten de bevestiging uit te printen en hadden dus niet het adres waar ze naar toe moesten. Mobiel internet bracht uitkomst en klokslag drie uur stonden we voor de deur, dachten we. Het bleek echter de deur van het verhuurkantoor te zijn en daar was niemand aanwezig. Ik vond in mijn prullenbak van mijn mail nog een berichtje waarin een dorpje stond genoemd en dus reden we op goed geluk daarheen. Het dorpje bestond weliswaar uit maar één weg maar die was wel 8 kilometer lang met zeker 25 zijweggetjes. Dat werd toch wat lastig zoeken. De auto's werden aan de kant gezet en we zetten onze joker in. Quinta werd gebeld die na wat googelen wel een telefoonnummer wist te vinden maar daar werd niet op geantwoord. Richard ging met kattekwaad 1 plus schoondochter-in-spé op zoek naar het huisje en belde enthousiast na 10 minuten terug dat hij het gevonden had. Waar hij echter naar toe was gereden was niet helemaal duidelijk dus reed ik op goed geluk het 8 kilometer lange weggetje maar weer op. Na 7 kilometer begon het mij te dagen dat ik wellicht een zijweggetje gemist had maar gelukkig bracht de mobiele telefoon uitkomst. Maar wat begin je met aanwijzingen als: 'het is vlakbij dat leuke Pippihuis', 'er staat een rijtje brievenbussen aan het begin van de weg' en 'je kunt vanaf hier het meer zien'. Het is alsof je in Amsterdam staat en iemand roept enthousiast:'het is rechts van dat huis met die trapgevel' of in New York 'het is de zevende wolkenkrabber van links'.
Schoondochter-in-spé was de enige met wat verstand en ging beneden aan de weg staan waar we haar uiteindelijk weer vonden en toen kon de familie weer herenigd worden.

Het volgende probleem deed zich vervolgens voor toen wij met zijn allen constateerden dat het al best donker begon te worden: waar is de sleutel? Ik keek de mail nog eens na waarin stond dat de sleutel op de afgesproken plek lag. Wij keken elkaar eens glazig aan en niemand wist meer wat de afgesproken plek was. Het balkon waarop we stonden was tamelijk groot en dus begonnen we ongeorganiseerd overal te zoeken. Na 10 minuten had nog steeds niemand enthousiast 'gevonden' geroepen en kattekwaad 2 reserveerde vast één van de zonnestoelen voor de nacht toen er een auto stopte. Het bleek de eigenaresse van het vakantiehuisje te zijn die binnen 20 seconden de sleutel uit de bak met open-haardhout viste (daar waar iedereen al drie keer had gekeken).
Koffers werden uitgeladen, banken en tafels werden verschoven en er werd hartelijk afscheid genomen waarna we snel naar huis reden. Morgen een nieuwe dag met avonturen.

De week erna hebben we nog volop kunnen genieten van de familie waarbij kattekwaad 1 en 2 niet onder deden voor Robin. Zo weten ze in Skansen nu nog niet hoe ze die roltrap weer aan de praat moeten krijgen die kattekwaad 2 stop zette omdat kattekwaad 1 erop stond.

Bij een bezoek aan de Zweedse Action zetten Kattekwaad 1en 2 alle eierwekkers op 10 minuten. Wij waren binnen 8 minuten de winkel uit dus ze hadden niet eens lol van hun eigen streken.
Luca gaf een demonstratie 'poepen-in-het-openbaar' inclusief licht en geluid waarbij de hele familie onder tafel verdween van het lachen. Toen Quinta dacht dat hij klaar was en hem op de badmat bij Robin thuis wilde verschonen kwam er nog een toegift. Robin heeft inmiddels een nieuwe badmat.

De laatste dag heeft de Nederlandse familie zich nog even kunnen vergapen aan de Zweedse efficiency. We hadden een oproep gekregen om mee te helpen bij de herfstschoonmaak in de tuin. Wij vonden dat we een goed excuus hadden - bezoek van familie - en gingen dus niet maar konden uit het raam uitstekend zien waarom  het goed was dat we niet waren gegaan. De tuinbanken - die overigens keurig beschut stonden tegen de Zweedse weersomstandigheden - werden naar de kelder gebracht waar ze blijkbaar nog meer beschut zouden staan. Blaadjes werden van de grasmat en de stoep geharkt wat overigens een vrij nutteloze bezigheid was aangezien het enigszins waaide en bij elk briesje viel er een nieuwe lading herfstblaadjes op de net geveegde stoep en grasmat.
Elk kwartier werd er even gepauzeerd - de ene keer met koffie en een bulle en later op de dag met gegrilde worstenbroodjes (ongeveer het enige wat Zweden op de BBQ kunnen knallen) waardoor er, mede vanwege de wind, weinig resultaat werd geboekt die dag. Het was een leuke voorstelling.

Ondanks kattekwaad 1 en 2 (of mede dankzij) hebben we toch een erg gezellige week gehad maar onze wraak zal zoet zijn. Dit jaar vieren we Oud en Nieuw in Nederland en we nemen Robin (en Mathilda) mee. Dat wordt gezellig. Kattekwaad tot de derde macht!

 

Op de bank

In de grijze oudheid, je weet wel, toen mijn haar nog van nature blond was, een dagelijkse ruzie met mijn weegschaal nooit voorkwam en ik zonder nadenken een pak koek kon wegkauwen zonder daar meteen 5 kilo van aan te komen, toen werkte ik een blauwe maandag bij de ABN Amro en twee blauwe maandagen bij de Rabobank. En reeds toen had ik een uitgesproken hekel aan de mentaliteit in die branche. Nu kijkt niemand er meer van op dat het een grote criminele, corrupte boevenbende is die in Europa door de belastingbetaler overeind wordt gehouden zodat er wederom riante bonussen kunnen worden uitgekeerd. Maar ik heb destijds mijn lesje al geleerd.
Zo had ik een chef die ons rustig op oudejaarsdag drie uur liet overwerken omdat de kas niet klopte vanwege het ontbreken van 25 cent. En wee je gebeente als je durfde voor te stellen dat kwartje uit eigen zak bij te leggen om die verdomde rotkas kloppend te krijgen. Niets ervan, de onderste steen zou boven komen en dat kwartje zou gevonden worden. Niet dat we dan op onze knieën over de vloer moesten kruipen om dat verrekte ding te zoeken, nee, alle bij- en afschrijvingen moesten worden nagekeken of er misschien ergens iets fout was ingetikt wat ook vrijwel altijd het geval was. Het meest voorkomende kasverschil was 36 cent waarbij iemand 0,59 in plaats van 0,95 had ingevoerd. 
En was de fout eindelijk gevonden dan kregen we collectief op onze donder wat ons nog een kwartier kostte. Vervolgens drukte de filiaalchef twee jaar later 6000 gulden achterover. De sukkel! Licht je een bank op doe het dan goed. Hup, anderhalf miljoen naar je Zwitserse bankrekening overboeken om vijf over zes en dan meteen de kuierlatten nemen met vrouw en kinderen.
Regelrecht tuig was en is het en dat geldt voor zowel de Nederlandse als de Zweedse of welke bank dan ook.

En dankzij de bank(en) en mijn gezonde verstand zit ik inmiddels flink in de penarie, nee zeg maar gerust dat ik tot mijn dijen in de shit zit.

Het wordt weer een lang verhaal dus neem een glas wijn en een frans kaasje en geniet van mijn ellende.
Ik schreef al eerder dat ik ons project om een eigen huis te laten bouwen  heb afgeblazen omdat met het tikken van de minuten de kosten opliepen. Dat was dat stukje gezonde verstand. Wij hadden helaas onze handtekening al onder een voorlopig koopcontract gezet waarmee we werden verplicht om 175 000 sek consultancykosten en 122 500 sek aanbetaling voor de grond te betalen. Maar beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald en bij de doorverkoop van het project naar een andere koper zouden we onze zuurverdiende pecunia wel weer terug krijgen.
De overdracht van de grond zal op 30 november gebeuren en dan moeten we de resterende 1 miljoen kronen voor de grond op tafel leggen. Zoniet, dan zijn we onze aanbetaling kwijt.
In eerste instantie hoopte ik dat de makelaar snel een nieuwe koper zou vinden maar toen er geen schot in de zaak leek te zitten bedacht ik dat het probleem van 1 miljoen toch moest oplossen.
Dus nam ik contact op met de bank met de vraag of ze ons dat gld konden lenen tot de grond verkocht zou zijn. Toen we 4 miljoen wilden lenen om het huis te laten bouwen was er geen vuiltje aan de lucht maar voor het lenen van 'slechts' 1 miljoen voor uitsluitend de grond geeft de bank niet thuis. Nee, plotseling moeten ze zekerheid hebben en dat hebben ze niet met een stukje grond in de buurt van Stockholm. Ik heb zo ongeveer alle banken in de wijde omtrek gebeld maar het financieren van een stuk grond, daar doen ze niet aan mee. Valt ongetwijfeld te weinig aan te verdienen.

Een andere stompzinnige discussie heb ik enige weken geleden ook al met de banken gehad. In Zweden kun je een hypotheek krijgen van maximaal 85% van het aankoopbedrag wat betekent dat de woningmarkt binnenkort helemaal op slot zit omdat heel veel mensen geen drie ton in een oude sok hebben zitten als eigen bijdrage voor hun nieuwe huis. En daarnaast wordt de overdrachtsbelasting ook niet gefinancierd dus dat moet je in je andere ouwe sok hebben zitten.
 Maar bovendien rekenen bijna alle banken met een fictief rentepercentage van 7% terwijl de rente alleen maar aan het zakken is en momenteel op 3,35% staat. Maar kun je geen 7% betalen, en Jan Modaal waar ik onder val kan geen 7% betalen, dan krijg je geen hypotheek.
Dus uiteindelijk moet ik dankbaar zijn dat ik dat driekamerflatje heb want eigenlijk had dat er ook niet in gezeten. En dan heb ik het dus over twee mensen met allebei een vast inkomen, geen schulden, geen alimentatieverplichtingen (ik krijg nog steeds niets van Ries), niet geregistreerd als wanbetaler en zelfs mijn belasting betaal ik trouw op tijd.

Ik sta nu dus voor een onmogelijke opgave: waar haal ik binnen 6 weken even 1 miljoen kronen vandaan. Ik gok op mijn trouwe aanhangers van mijn blogje. Ben jij diegen die altijd bank speelt bij monopoly en wil je nu je kansen eens op de echte markt uitproberen? Heb jij nog een gevuld spaarvarkentje wat je tijdelijk kunt missen?  Zie jij je kapitaaltje op termijn groeien door de rente die ik uiteraard aan je zal gaan betalen?

Of is het nu mijn beurt bij de postcodeloterij? Het maakt me niet uit zolang ik mijn probleem over 6 weken maar weet op te lossen.
En anders zie je ons binnenkort terug bij het uitdelen van de soep door het Leger des Heils.

Regels zijn regels

Als je als ongetrouwd Nederlands stel besluit om in Zweden een kind te krijgen en dat vervolgens officieel te laten bestaan dan heb je wat doorzettingsvermogen nodig. Ik zal de situatie van Quinta, Hjalmar en Luca schetsen zodat je je in het vervolg wel twee keer bedenkt om je ongehuwd voort te planten. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee. En even voor de duidelijkheid, we leven in een modern westers land en het jaar is 2012.

Quinta en Hjalmar zijn niet getrouwd en hebben ook geen plannen in die richting wat ons als ouders een hoop geld en geregel scheelt. Maar nadat er nageslacht in productie werd genomen moest er wel beslist worden wat zijn achternaam zou worden. Van Hoek is niks maar van Trigt is helemaal niks vanwege de niet uit te spreken harde g dus besloot het stel de kleine man toch maar van Hoek als achternaam te geven.
Bij Luca's geboorte was Quinta echter de enige ouder van Luca omdat Hjalmar het kind nog niet erkend had om de doodeenvoudige reden dat de afdeling in het gemeentehuis waar dat moet gebeuren slecht twee uur per week geopend is. Dus kreeg Luca bij zijn geboorte de achternaam van Trigt.
Na een week lukte het Hjalmar om een vaderschapsverklaring te bemachtigen en werd een aanvraag voor dubbel ouderschap ingediend zodat het kind een geregistreerde moeder én vader kon krijgen. Toen die binnen was konden beide ouders een persoonsnummer voor de kleine aanvragen en met het persoonsnummer werd een aanvraag voor naamswijziging ingediend. Twee weken na zijn geboorte heette Luca van Trigt niet langer Luca van Trigt maar Luca van Hoek.
Daarna kregen de ouders een schrijven van de immigratiedienst in Zweden waarbij men geconstateerd had dat een Nederlander zich op hun adres gevestigd had met de naam Luca van Hoek en dat deze persoon geen verblijfsvergunning had. Dus moest er een verblijfsvergunning voor Luca worden aangevraagd. Dat leek niet moeilijk tot Quinta moest opgeven in welke gemeente Luca had gewoond in Nederland en er moest ook een kopie van paspoort of identiteitskaart worden bijgevoegd. De identiteitskaart moest worden aangevraagd bij de Nederlandse ambassade in Stockholm.
Voor het verkrijgen van een identiteitskaart voor een minderjarig kind is een geboortebewijs nodig dat is afgegeven door de gemeente in Nederland waar hij is geboren. Vervolgens moest er ook een persoonsbewijs van de Zweedse belastingdienst worden bijgevoegd die moest worden gestempeld en ondertekend door de Zweedse belastingdienst. Daarna moest een jurist in Zweden een apostille, een verklaring van echtheid van de handtekening, bij het persoonsbewijs en de vaderschapsverklaring afgeven. En tot slot moest kleine Luca op de foto waarbij hij neutraal en met geopende ogen moest kijken. Quinta heeft Luca vier keer moeten uitleggen dat hij neutraal moest kijken voordat hij eindelijk begreep dat hij niet mocht huilen bij het nemen van de foto. Dat hij zijn eigen hoofd nog niet rechtop kon houden was voor de Nederlandse ambassade geen reden om wat soepeler om te gaan met de eisen voor de pasfoto dus nu lijkt het of mijn kleinzoon afstamt van de gebochelde in Parijs maar het zijn de handen van Hjalmar onder zijn truitje die zijn hoofd horizontaal probeert te houden.
Vandaag gaat Quinta met Luca, zijn pasfoto, zijn persoonsbewijs met apostille, haar legitimatiebewijs en een vaderschapsbewijs naar de Nederlandse ambassade om een identiteitsbewijs voor van Hoek junior aan te vragen. Ik hoop van harte dat het haar lukt.

Luca is nu een maand oud en Quinta heeft nog twee maanden de tijd om een verblijfsvergunning voor Luca te regelen. Als haar dat niet lukt dan moet Luca terug naar Nederland. Terug naar Nederland? Het kind is er nog nooit geweest dus hoezo terug? En waar moet hij dan heen?

Het zijn van die vragen waar niemand antwoord op kan geven en ook niemand wakker van ligt. Wij trouwens ook niet want er is geen ambtenaar die de moeite neemt om Luca op te halen om hem het land uit te knikkeren. Daar heb ik, als ambtenaar, alle vertouwen in.