Feestbeest

Ik weet het al een tijdje maar nu vind ik dat ik de rest van de wereld ook op de hoogte moet brengen van mijn genetische afwijking: ik heb geen feestgen. Al tijdens mijn bruiloft zo'n kleine 25 jaar (!!!) geleden was ik bijzonder geintresseerd in het buffet maar kon het hele dansgebeuren mij niet echt boeien. Nu heb ik ook een echtgenoot die zelfs in de cadans van een rijdende trein geen ritme kan horen en mij tijdens de openingsdans op onze bruiloft vriendelijk maar beslist toefluisterde:"Niet tegen me praten, ik moet me concentreren". Tel daarbij op de consequente weigering van mijn gewaardeerde partner om ook maar enige alcohol tot zich te nemen en zelfs de witte wijnsaus over de zalm consciëntieus van de vis schraapt als hij weet dat er 'echte' wijn is gebruikt en dan begrijp je dat het feesten van zijn zijde ook niet echt gestimuleerd wordt in ons gezin.
Kortom, bij ons valt bijzonder weinig te beleven en een schaal nootjes, een blokje franse kaas en een appelcider valt bij ons al gauw in de categorie 'uit-je-dak-gaan'.
Maar -zie het als schrale troost - ik vind het absoluut niet erg, ik mis volgens mij erg weinig en ik kan met deze genetische afwijking uitstekend leven.
Zolang ik niet op conferentie hoef. En als er één land is waar graag en veel geconfereerd wordt dan is dat Zweden. Niet vanwege de inhoud maar voornamelijk vanwege de doelstelling van de conferentie; zuipen met de baas. Sterker nog, als je niet tenminste flink aangeschoten bent op een conferentie dan kun je de hele bijeenkomst als mislukt beschouwen.

En afgelopen week was het helaas weer zover: met 27 collega's twee dagen op conferentie in één of ander gat middenin het bos voor teambuilding. Het hotel had de standaard van een jeugdherberg maar tot grote vreugde van vrijwel de hele Arbetsförmedlingen Ludvika was het oord wel in het bezit van maar liefst twee bars, één naast het restaurant en één bij het nagebouwde tropische strand (binnenshuis natuurlijk want er ligt hier al weer een dikke 20 cm sneeuw).
Dus tegen de tijd dat we aan tafel gingen was bijna de helft van mijn gewaardeerde collega's al meloet dankzij de eigen meegebrachte spriritualiën en toen om half tien de karaokewedstrijd begon was vrijwel iedereen kachel, inclusief mijn chef. Tja, en dan voel je dat ontbrekende gen wel. Net als de plaatsvervangende schaamte ten opzichte van collega's die absoluut geen maat kunnen houden en met hun dronken harses mij verwijten dat ik niet weet wat leuk is.
Maar ik vind gelukkig weer andere dingen leuk: met een goed boek op de bank en een glaasje wijn onder handbereik op zondagmiddag, shoppen met mijn dochters, wandelen met een echtgenoot zonder richtingsgevoel, eindeloze discussies met mijn zoon over de wereldproblematiek en aan de keukentafel tot de conslusie komen dat wij eens met Obama moeten gaan babbelen, op de koffie bij vrienden, lachen met mijn moeder over onze eigen stommiteiten.
En collega's die zich onder tafel zuipen, lelijke dikke Zweden in badkleding, karaokewedstrijden en honderd keer proosten tijdens het diner moet ik één keer per jaar op de koop toenemen. Helaas!

Vakantiehuis

Ons woningbestand is sinds vandaag weer uitgebreid met wat onroerend goed. Quinta wordt per 1 december uit haar huurflat in Stockholm gemikt en zou - geheel buiten haar schuld - in de goot belanden. Natuurlijk laten wij het zover niet komen en omdat de verhuurder nog wel zo vriendelijk om het twee maanden vantevoren aan te kondigen kon Quinta rap op zoek naar een nieuw optrekje.
Flatjes liggen helaas niet voor het oprapen in de buurt van Stockholm en een tweekamerhokje in de verhuur heeft al gauw een wachttijd van een kleine 6 jaar. Huren was dus geen optie.
Maar gelukkig leverde de zoektocht toch nog redelijk snel wat op; een driekamerflat in Enköping, 40 treinminuten van Stockholm City. Twee weken geleden het contract getekend en gisteren de officiële sleuteloverdracht wat betekent dat ik morgen de hele dag mag behangen en Richard aan het eind van de dag onder de verf zit.
Ons eigen optrekje met de overige 9 opstalletjes op ons landgoed en het appartement van Robin in Linköping geven  me steeds meer het gevoel dat ik Monopoly Macro speel. Maar op de één of andere manier kom ik nooit langs 'start'.

En sinds ons laatste boswandelingetje ben ik helemaal vol van een mogelijk vakantiehuisje middenin het bos. We liepen er heel toevallig tegenaan en zowel Richard als ik zagen onmiddellijk de ongekende mogelijkheden.
Er moeten nog wel een timmermannetje en loodgieter aan te pas komen maar dan heb je ook wat. We laten een groot balkon aan de achterkant aanbouwen, een serre op het zuiden en ik denk er zelfs over om een wijnkelder aan te leggen. Savannah wenst zichzelf al jaren een zwembad toe maar ik wil dat dan weer liever onder dak hebben. De woonkeuken met kookeiland en loungebar komt aan de voorkant, naast de thuisbioscoop. Dat laatste is dan weer niet direct mijn ding maar ik krijg mijn badkamer met bubbelpool en massagedouche dus ik zeur niet. En dat voor een vakantiehuisje.
En natuurlijk gaat het ding in de verhuur om toch weer wat pecunia in het laatje te brengen. Mijn moeder mag natuurlijk gratis logeren maar sorry voor de rest: jullie moeten gewoon betalen. Buiten de schoolvakanties natuurlijk wel korting.

Nou, ik ga de aannemer maar even bellen want er moet op korte termijn nog wel e.e.a. gebeuren. Ik voeg een foto bij en hoop dat jullie net zo enthousiast zijn als wij. En geeft toe, Lange Poten en de Kalverstraat zijn er niets bij!