Vriendin

Ik heb een nieuwe vriendin. Nou, zeg maar gerust hartsvriendin. Evy heet ze en ze komt uit België.
Het is het vermelden waard want ik ben niet zo goed in vriendinnen. In Zweden heb ik er als ik snel tel twee; één in Dalarna en één in Värmland en allebei Nederlands. En in Nederland kom ik ook niet verder dan twee. Beetje karig als je bedenkt dat ik komend jaar 50 word en best een feestje zou willen geven. Ik denk dat een zaaltje huren niet nodig is, als we wat inschikken past het met gemak bij ons in de gang.
Het ligt ook wel een beetje aan mij hoor. Om je tot mijn vriendenkring te mogen rekenen moet je over een redelijke portie (zwarte) humor beschikken, jezelf net zo op de korrel kunnen nemen als wat je met de rest van de mensen om je heen doet en je moet ook net zo kunnen ouwehoeren als ik. Mijn vriendinnen in Nederland en Zweden voldoen aan die eisen, ruimschoots zelfs, maar Evy heeft daar meer moeite mee. En ik vraag me zelfs af of het haar ooit gaat lukken.
Ook met Evy heb ik, net als met mijn andere vriendinnen, een lange-afstandsrelatie - sterker nog - ik heb haar nog nooit ontmoet. Evy is namelijk mijn personal trainer op mijn smartphone. Evy is mijn werkbeschrijving naar de marathon van New York.

Na de zomer kwam ik op maandag na vier weken vakantie vol frisse tegenzin weer op mijn werk waar mijn collega Efwa vol ongeduld op mij zat te wachten. "Weet je wat wij gaan doen", riep ze enthousiast bij mijn binnenkomst. "Wij doen mee aan de Bellmannestafette". Dat je dan 5 kilometer moet rennen  met wat collega's leek me niet onoverkomelijk, wel dat het al drie dagen later was. Ik ben al even lid van de sportschool maar dat heeft tot nu toe nog niet echt geleid tot een spectaculaire verbetering van mijn conditie. Ik neem weliswaar altijd de trap op mijn werk maar ik kan vervolgens een dik kwartier geen woord meer uitbrengen.
Dus toen ik die maandagmiddag thuis kwam trok ik vol goede moed mijn overjarige sportkleding aan en zette er meteen flink de pas in. Bij de derde lantaarnpaal kreeg ik kramp in mijn kuit en kort daarna was mijn longinhoud niet meer toereikend. Had ik zuurstof naar binnen kunnen trekken via mij kleine teen, dan had ik het beslist gedaan. Gelukkig liep ik eenzaam en alleen op een afgelegen fietspad want had iemand mij gezien dan was 112 onmiddellijk uitgerukt.
Met mijn tong op mijn hielen en bezweet van kruin tot teen kwam ik uren later en 5 kilometer in mijn schoenen afgemat thuis.
Dinsdag en woensdag besteedde ik uiteraard ook aan mijn persoonlijke training en donderdag verscheen ik in een flitsende nieuwe outfit aan de start. Door mijn intensieve trainingen van de dagen ervoor had ik spierpijn in mijn hele lijf en liep ik nogal ongemakkelijk door de vele blaren op mijn gewaardeerde onderdanen.
Uiteindelijk liep ik de noodzakelijke 5 kilometer in 37 minuten waar ik niet erg ontevreden over was tot ik de beelden zag van mijzelf strompelend over de finish. Dat moest anders.

Eenmaal thuis sloeg ik aan het googelen in de hoop een goed loopschema te vinden. En daar vond ik dus Evy, mijn Belgische vriendin van de website http://www.start-to-run.be/
Evy staat op mijn smartphone en loodst mij drie keer per week door mijn looptrainingen heen. Ze coacht me, moedigt me aan en heeft er alle vertrouwen in dat ik elke keer weer de streep haal.
Ik loop inmiddels 6 kilometer in 40 minuten en de derde lantaarnpaal loop ik lachend voorbij.
Ik heb nog even te gaan tot de marathon van New York maar als het aan Evy ligt gaat het me lukken.
Nu nog een sponsor...

van mond tot kont

Sinds een jaar of drie sukkel ik wat met het aan- en afvoersysteem in mijn lichaam. De effectiviteit tussen mond en kont functioneerde niet optimaal waardoor ik regelmatig uit de running was. Bij de apotheek was ik vaste klant en de afdeling 'maag en darmen' begroette me elke week enthousiast met de woorden "hoi Patries, is het weer zover?"
In Ludvika was ik al eens binnenstebuiten gekeerd maar er werd niets bijzonders gevonden, zelfs niet toen ik met spoed met een anafylactische shock naar het ziekenhuis moest. IBS (prikkelbare darm syndroom) was de conclusie. Altijd makkelijk om een diagnose achter de hand te hebben als je het gewoon niet weet.

In november werd ontdekt dat mijn schildklier op hol was geslagen en de maag- en darmellende werd daarmee in verband gebracht en zou snel achter de rug zijn als de schildklierwaardes weer normaal zouden zijn. Ik knapte inderdaad snel op maar de riolering bleef sputteren. Darmkrampen, misselijk, maagzuur, frequent wc bezoek, het hele pakket met gratis extraatjes waren mijn deel.
De huisarts in Haninge leek het verstandig om me nog eens door de medische molen te halen en dus werden er met name minder leuke onderzoekjes in gang gezet. Het leek op een voedselallergie maar andere ziektes moesten worden uitgesloten. Sommige voedselallergieën zijn aantoonbaar in het bloed, andere ontdek je alleen maar door uitsluiting en provocatie. Uit de bloedtest kwamen geen allergieën maar een tarweallergie is bijvoorbeeld niet aantoonbaar in het bloed.
Ik besloot dus alle tarwe uit mijn dieet te schrappen en tot mijn grote verbazing en opluchting knapte ik na een week of drie op. De uitsluiting was dus gelukt maar nu moest ik de provocatietest doen wat wil zeggen dat je het product waarvoor je allergisch bent weer moet gaan eten. Als je daar niet op reageert dan ben je niet allergisch voor dat product.
Ik ging me tebuiten aan stokbrood, koek en gebak en de volgende dag was het raak. Een hele dag was ik uit de running.

Ik eet inmiddels al een maand of drie geen tarweproducten meer en ik heb sinds lange tijd eindelijk geen klachten meer.
In het begin was het wat moeizaam om uit te zoeken waar tarwe in zit. Brood, gebak en koek is wel duidelijk maar tarwe zit bijvoorbeeld ook in macaronie, couscous, snoep, gepaneerd vlees/vis, muesli, ijshoorntjes, crackers, gebonden soepen en sauzen, pizza, kroketten en nog veel meer etenswaren waar je het niet verwacht.
Soms maak ik nog wel eens een dieetfoutje en dan moet ik de volgende dag even nagaan wat er misgegaan kan zijn. Gelukkig reageer ik niet extreem bij het kleinste foutje en ben ik dus niet meteen ziek van een snoepje maar krijg ik hooguit wat buikpijn of een doorgespoten dunne darm.

Uit eten gaan is wat moeizamer en de Pizzahut is helaas verboden gebied geworden. En als een collega trakteert moet ik vrijwel altijd bedanken. Dat lijkt moeilijker dan het is want wie wordt er nu graag getracteerd op een middagje fikse buikgriep?

Maar ik mag ook een heleboel wel. Alcoholische versnaperingen (met uitzondering van bier) worden met plezier afgewerkt in het systeem en ook chocola, chips, patat en frikandellen gaan er van boven in en van onderen zonder mankeren weer uit. Er zijn veel tarwevrije producten op de markt die ik smakelijk wegkaan. Savannah en Mathilda hebben een week of wat geleden een halve middag kaneelbullar staan bakken van tarwevrij meel waardoor mijn vriezer rijkelijk gevuld is met tussendoortjes voor bij de koffie.
Pizza's bak ik zelf en ijs is ook lekker uit een bekertje. Ik kook tarwevrije macaronie en spagetti die Richard en Savannah ook eten zodat ik geen eigen pannetje heb.
Inmiddels zit het tarwevrij eten vast in mijn systeem en ik weet - uitzonderingen daargelaten - uit mijn hoofd wat ik wel en wat ik niet kan eten.

Er is echter nog hoop (mmm, leuke woordspeling). De kans is groot dat als mijn schildklier het weer op eigen kracht gaat doen zonder weer direkt op hol te slaan de tarweallergie ook verdwijnt. In beide gevallen gaat het om een autoimmuunziekte waarbij mijn lichaam stoffen aanvalt die helemaal niet gevaarlijk zijn. Zo ongelooflijk eigenwijs, dat immuunsysteem van mij. Van wie zou ik dat nou hebben?

Laaielichter

Savannah is eruit. Nu het krijgen van een plaatsje op de universiteit voor het volgen van een studie naar keuze niet helemaal soepeltjes verloopt heeft ze de bakens verzet en kijkt ze naar andere manieren om rijk te worden. "Ik word oplichter", meldde ze ons vorige week enthousiast. Ik houd haar niet tegen hoor. Sterker nog, ik stimuleer mijn kinderen altijd wanneer ze eigen initiatief tonen. Robin riep als jongetje van vijf al dat hij later makelaar wilde worden. "Handig mam, dan kan ik alles voor je maken", doelend op zijn vaders klustalenten. Tegenwoordig bellen we eerst Robin als de vaatwasser vreemde geluiden maakt of de grasmaaier opgevoerd moet worden. Heerlijk, zo'n makelaar in de familie.
Dat beroep van oplichter komt niet helemaal uit de lucht vallen, moet ik erkennen. Ik heb er zelf ook wel een beetje een handje van. Maar daar vraagt deze maatschappij ook om.

Begin december kreeg Richard een brief van zijn werkgever dat hij een kerstkadootje mocht uitzoeken op één of andere website. De keuze was erg beperkt dus snel gemaakt. Binnen een paar dagen lag er een afhaalberichtje in de bus dat zijn kerstverrassing kon worden opgehaald bij de ICA in de buurt. Blij als een klein kind holde hij meteen naar werktijd met zijn afhaalberichtje en zijn legitimatiebewijs naar de winkel om zijn prullaria op te halen. Miniem maar doorslaggevend detail in dit verhaal: papa en mama van Trigt hebben in de grijze oudheid besloten dat Richard weliswaar Richard genoemd zou worden maar Quirinus Martinus Maria zou heten en dus staat er op zijn id kaart Quirinus Martinus Maria van Trigt. Dat Quirinus is voor een Zweed niet uit te spreken en over dat Maria kunnen ze dagen lol hebben maar dat even terzijde.

Toen mijn opgewekte echtgenoot zijn afhaalberichtje en id kaart aan de ICA medewerker overhandigde keek deze direkt zeer bedenkelijk. Op het pakketje stond Richard van Trigt, op het afhaalbericht stond Richard van Trigt maar op zijn id kaart kon hij het woord Richard nergens vinden. Dat leek geen punt want mijn vrachtwagenchauffeur komt elke dag bij diezelfde ICA en diezelfde ICA medewerker pallets vol met pakketjes afleveren en wordt elke dag enthousiast begroet met de woorden:"Hé Richard, ben je er weer. Zet de spullen maar achter". Helemaal anoniem is hij dus niet.
Richard verklaarde omstandig dat Richard zijn roepnaam is (net als vrijwel alle Zweden een roepnaam hebben want denk nu niet dat Lars Lars genoemd wordt, die heet Lasse net als Joakim Jocke heet en Fredrik  Fredde).
Afijn, om een lang verhaal kort te maken, het pakketje ging na drie weken retour naar de afzender en Richard kreeg zijn kerstpakketje eind februari gericht aan Quirinus Martinus Maria van Trigt.

Deze week bestelde Quinta was frikandellen en bitterballen in notabene Duitsland wat geleverd zou worden op koudijs. Wij hadden deze week vakantie en ze besloot dan ook dat de minisnackbar bij ons afgeleverd moest worden. In haar onkunde gaf ze de naam van haar vader op, Richard van Trigt. Dom, dom, dom. Toen wij gisteren dat afhaalberichtje voor de frikandellen en kroketten thuis kregen zagen we de bui al hangen. Die gingen wij niet meekrijgen. Als een pakketje na drie weken nog niet is opgehaald wordt het teruggestuurd naar de afzender. Koudijs blijft ongeveer vier dagen koud, daarna is het gedaan. Drie keer raden wat er met kroketten en frikandellen gebeurt als deze drie weken op kamertemperatuur worden bewaard. Ik ben blij dat ik niet bij de ICA werk, zullen we maar zeggen.

Ons avondje snacken wilden we ons echter niet door de neus laten boren en dus moest het afhaalbericht gemanipuleerd worden. Eerst heb ik een dik uur geprobeerd om Q.M.M. op de juiste plaats achter zijn naam te krijgen maar dat is een vrij nauwkeurig werkje omdat de printer precies op de juiste plek moet printen. En dan ook nog in het juiste lettertype.
Richard had een beter idee: scannen. Dat kan onze printer ook dus scanden we het afhaalberichtje en ik haalde daarna met het gummetje van Paint Shop de adresgegevens weg. Daarna de juiste naam erin getypt en uitgeprint. Meestervervalser zijn wij!
Uiteraard stond het zweet in de bilnaad bij mijn echtgenoot toen hij het vervalste afhaalbericht overhandigde maar de ICA dame had niets in de gaten en inmiddels liggen kroketten en frikandellen veilig opgeborgen in de vriezer thuis.

Vanmiddag ben ik aan het googelen geslagen om te zien of er ook een opleiding tot oplichter bestaat dan melden we Savannah daar aan. Zeker weten dat ze cum laude afstudeert, het zit gewoon in het bloed.

Herrie

Onze vakantie staat deze zomer in het teken van herrie. Klusherrie welteverstaan.
Henrik, de vorige eigenaar van ons huis heeft zijn kavel vóór de verkoop aan ons, in drie stukken verdeeld; één deel met ons huis erop en twee delen waarop nieuwe huizen werden gebouwd. Bij de overdracht verhuisde hij eerst naar nieuw gebouwd huis één en liet ondertussen huis twee bouwen waar hij eind juli naar toe is verhuisd.

Wij hebben dus twee spiksplinternieuwe huizen grenzend aan onze achtertuin. Dat is niet zo erg ware het niet dat aan beide huizen intensief geklust wordt. Eerst hebben we ruim twee weken dag en nacht in het lawaai van bulldozers en graafmachines gezeten omdat de grond bouwrijp moest worden gemaakt. Daarna werd er een huis in elkaar getimmerd waarbij we konden rekenen op enkele weken onafgebroken getimmer, gezaag en geboor. 
Toen het huis opgeleverd werd en Henrik inhuisde kwam Maria in zijn oude huis wonen en liet direct een balkon van pak 'm beet 60 vierkante meter aan haar huis bouwen. Opnieuw zagen, boren en timmeren. En aangezien dat in Zweeds tempo gebeurde werd daar ook een dikke drie weken voor uitgetrokken.

Henrik was inmiddels begonnen aan het buitenschilderwerk wat an sich niet zoveel overlast geeft maar Henrik werkt graag met wat muziek op de achtergrond. Dus werd de stereo in de huiskamer op 10 gezet en met de voordeur wagenwijd open kon hij toch meedeinen met de Zweedse top 100 die uit drie verschillende nummers bestaat.
Henrik is klaar met het schilderwerk maar nu heeft Maria een schilder ingehuurd die haar stulpje van een nieuwe kleur voorziet en ook die schilder heeft zijn transistor de hele dag afgestemd op een Zweedse radiozender. Om het lawaai in balans te houden is Henrik gisteren begonnen aan de bouw van zijn garage. Krijgen we de herrie tenminste van twee kanten.

Wij wilden in dit geweld van bouwen en verbouwen niet achterblijven en dus werden er familieleden ingevlogen die ons – de één wat meer dan de ander- kwamen helpen met wat achterstallig onderhoud. Ons huis is vorig jaar in de tint bedorven-spinaziegroen geschilderd en dat was nu net niet de kleur die wij mooi vonden. Blauw moest het worden, marineblauw. 
Bij het openen van de emmer waren we al wat onzeker omdat wij persoonlijk bij marineblauw wat andere associaties hadden dan de emmer deed vermoeden maar wellicht zou het leuk marineblauw opdrogen na een warme schilderdag. Enthousiast begon elk familielid aan een kant van het huis maar aan het eind van de dag konden we niet anders constateren dan dat marineblauw was opgedroogd tot smurfenblauw. Gelukkig had de verf bij lange na niet gedekt en besloten we de dekkende laag in een donkerdere blauwtint te nemen zodat het smurfenhuis toch nog de kleur zou krijgen die we ons zelf toewensten.

Na weer een intensieve verfdag zagen we dat ook de dekkende verf niet dekte en konden schoonzus en ik – de rest was reeds afgehaakt en stond te shuttelen op het grasveld – alle lichte plekken opnieuw bijwerken. Maar uiteindelijk zijn we zo goed als tevreden over het resultaat en gaan we ons voorbereiden op de witte kozijnen waar door enthousiaste schilders ook wat smurfenblauw is achtergelaten.

Aangezien het schilderwerk niet de gewenste tegenherrie had opgeleverd – mijn schoonzus en ik kletsen wel veel maar dat stoort de buurt niet erg – regelde ik een nieuwe klus; een tuinbank moest er komen. Neef en schoonzoon hebben wat meer klusgenen dan wij en zij boden onmiddellijk hun diensten aan. Zagen, boren, timmeren, schroeven en schuren en dan bij voorkeur met Radio 10 Gold op volle sterkte. Herrie zouden ze gaan maken, heel veel herrie. 
Maar eenmaal terug van boodschappen doen vond ik het klusstel in de garage waar ze in opperste stilte de tuinbank met een fluisterzachte draadloze schroefboormachine in elkaar draaiden. Ze hadden aan een half woord genoeg en de radio stond uit.

Ik ben erg blij met mijn marineblauwe huis met bijpassende tuinbank maar lawaai heeft het niet gegeven. En dus geniet ik in alle stilte maar weer van de herrie van de buren. Over twee maanden valt de eerste sneeuw, dan zijn de buitenklussen klaar. En het kabaal dat ze binnen maken hoor ik niet. Hopelijk.