Maar onlangs vierde ik mijn vijftigste verjaardag en daar werd er sterk op aangedrongen om nog even door te schrijven - een blogje op je mail is waarschijnlijk nog altijd leuker dan al die spam - en dus heb ik het toetsenbord maar weer naar me toe geschoven voor wat schriftelijk tijdverdrijf.
Zo wil ik jullie graag deelgenoot maken van een flinke erfenis die ons - nou ja, eigenlijk alleen Richard maar we zijn in gemeenschap van goederen getrouwd dus het belandt toch op de grote hoop - onlangs ten deel is gevallen.
In een engelstalige brief met postzegel uit Spanje werd ons op treurige toon meegedeeld dat Richard's neef Bengt van Trigt op bijzonder ongelukkige wijze het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Of het nu kwam door een ongeluk of dat een levensbedreigende ziekte hem noodlottig is geworden, werd niet helemaal duidelijk maar dat we het in de toekomst zonder Bengt moeten doen stond als een paal boven water.
Ik kreeg op slag medelijden met mijn schoonmoeder die het de laatste tijd al niet makkelijk heeft, en ik wist even niet hoe we haar het verscheiden van Bengt moesten gaan vertellen. Ik had haar nog nooit over Bengt gehoord maar destijds had Bengt, naar ik aanneem, dezelfde ondoordachte stap genomen om naar Zweden te verhuizen en dat heeft ze ongetwijfeld nog steeds niet kunnen verwerken. Sommige mensen trekken toch werkelijk alle ellende naar zich toe.
Het duurde een stief kwartiertje om mijn intens verdrietige echtgenoot te troosten maar ik kon hem gelukkig verblijden met wat goed nieuws dat ook in de brief stond. Bengt had in al zijn goedheid besloten zijn hele vermogen aan zijn geliefde neef in Tungelsta te vermaken. De goede man had in de loop van zijn leven een aardig kapitaaltje vergaard door het runnen van verschillende bedrijven en bovendien hadden zijn aandelen - in tegenstelling tot de rest van de wereld - uitstekend geboerd. Kortom, er viel wat uit te keren en dat viel ons ten deel. Ik werd op slag religieus want daar moest een hogere macht achter zitten. Richard komt uit een gezonde, katholieke familie waar de opdracht 'ga heen en vermenigvuldig u' nogal letterlijk is genomen waardoor hij aan vaders zijde 18 ooms en tantes en aan de andere kant 16 ooms en tantes heeft vergaard die op hun beurt ook flink aan het vermenigvuldigen zijn geslagen. Dat uitgerekend Richard van die meer dan 100 neven en nichten die hij heeft die erfenis heeft weten binnen te slepen moet zijn oorsprong vinden in een hogere macht, kan niet anders.
Maar nu Bengt is gaan hemelen kan hij niet boven de grond blijven staan en de notaris heeft uiteraard geen middelen om Bengt te verpakken in een urn. Bovendien hangt er aan het afhandelen van de erfenis ook een economisch prijskaartje dus de relevante vraag is uiteraard: wie gaat dat betalen?
Ik riep natuurlijk meteen dat mijn schoonmoeder dat maar moest regelen, het was immers haar favoriete suikerneef, maar Richard vond dat niet zo'n strak plan. Het zou haar toch al turbulente leven geen goed doen als haar bot zou worden meegedeeld dat haar zorgvuldig gespaarde Albert Heijn zegeltjes zouden worden ingewisseld tegen een urn voor Bengt.
Savannah kwam met de suggestie om hem op de post te doen en naar ons toe te sturen. Opgezet in de tuin zou hij als alternatief voor een vijftigjarige Sarah leuk dienst doen en verplaatst naar het terras kon hij als vogelverschrikker brutale kraaien uit de buurt houden. Dat leek een prima oplossing maar ze wist helaas niet hoe ze een lijk van pak 'm beet 1.80 m. in een enveloppe moest krijgen.
De brief met het goede en het minder goede nieuws over Bengt is helaas op een bijzonder merkwaardige manier op de stapel oud papier beland en ik heb het stille vermoeden dat de notaris inmiddels een ander dolgelukkig familielid heeft uitverkoren tot enig erfgenaam van Bengt van Trigt.
We hebben gisteren een extra kaarsje aangestoken, ter nagedachtenis aan Bengt.
