Een week of twee geleden is het begonnen, mijn handen begonnen te trillen. Eerst maar een paar minuten maar al gauw ging het soms uren door. Ik ben vrij goed in het negeren van signalen van mijn lichaam dus besteedde ik er nauwelijks aandacht aan. Mijn lichaam kreeg in de gaten dat ik de zaken niet serieus nam en ging over tot drastische maatregelen. Mijn benen gingen meetrillen en op het laatst trilde mijn hele lichaam. Ik leek warempel wel een olifant met Parkinson.
Richard probeerde me verschillende keren over te halen om naar de dokter te gaan maar ik ging pas toen ik op mijn werk niet meer fatsoenlijk kon ttttyyyyypppennnn. Ik belde de huisarts om een afspraak te maken maar die vond de verschijnselen zo serieus dat het haar het beste leek om meteen maar naar het ziekenhuis te gaan. Wat een flauwekul!
Mijn collega's drongen er echter sterk op aan dat ik toch zou gaan (misschien had ik wel last van paniekangsten, zei een gek) en dus nam ik de trein naar het ziekenhuis. Ach, dat mag allemaal in de baas zijn tijd dus waarom niet.
In het ziekenhuis werd een hartfilmpje gemaakt die niet goed bleek te zijn en vervolgens werd ik anderhalf uur op de hartbewaking gelegd. Gut, hoe lang zou het duren voor iemand in de gaten kreeg dat dit toch allemaal wel erg overdreven was. Na verloop van tijd kwam een arts mij melden dat mijn hartslag in rust en mijn ademhaling in rust erg hoog waren. Ook de bloeduitslagen waren niet goed en het leek hem het beste om mij op te nemen. Dat leek mij niet het beste maar ik had weinig keus.
Het ziekenhuis was hetzelfde als de bunker waar Quinta is bevallen dus erg op mijn gemak lag ik niet. Ik kwam terecht op de afdeling endocrinologie waar het wemelt van bejaarde diabetespatiënten die luidruchtig snurken en aan iedere nieuwe patiënt al hun kwalen melden. Ik was de komende uren zoet.
Omdat het inmiddels dik na vijfen was en alle artsen al thuis aan de warme prak zaten werd er die dag niets meer gedaan. De volgende dag kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk de ziekte van Graves heb, een schildklierziekte die Savannah ook heeft. Verder dacht men dat ik een bloedprop in mijn longen had vanwege de benauwdheid en dezelfde dag kreeg ik een radioactief onderzoek van mijn longen. Ja kan veel zeggen over artsen in Stockholm maar dat ze de boel bagatelliseren kan hen niet verweten worden. Gelukkig bleek ik geen bloedpropje te hebben maar was de astma verslechterd onder invloed van die schildklier die volledig zijn eigen leven was gaan leiden.
Bij de ziekte van Graves geeft de hypofyse geen signaal aan de schildklier dat er geen schildklierhormoon moet worden aangemaakt en krijg je dus te veel schildkierhormoon in je lichaam.
Gevolg: trillen, hoge hartslag, hartkloppingen, vocht vasthouden, darmproblemen, snelle ademhaling, zweten en....... afvallen. Dat laatste symptoom vind ik helemaal niet erg maar laat dat nou net het enige symptoom zijn wat ik niet heb.
De hypofyse geeft geen signaal meer aan de schildklier omdat er antilichamen worden aangemaakt door het lichaam. Het lichaam valt dus als het ware zijn eigen hormonen aan. Dat heet een auto-immuun ziekte. Het vervelende is echter dat er bij mij geen antilichamen zijn gevonden wat zou kunnen betekenen dat er een tumor op mijn schildklier zou kunnen zitten. Daar wordt maandag opnieuw een radioactief onderzoek aan besteedt. Nog even en ik kan dienst doen als lantaarnpaal 's avonds. De lengte heb ik mee.
Het klinkt misschien raar maar ik hoop maandag te horen dat ik de ziekte van Graves heb. Nooit gedacht dat ik mezelf nog eens een ziekte zou toewensen.
Wordt vervolgd..
Als ik het goed begrijp komt het probleem misschien van je hypofyse. Die zit in je hoofd.... ja en als je het letterlijk neemt, zit het probleem dus eigenlijk 'tussen je oren'. Precies wat die dokters de afgelopen jaren zeiden. Maar door jou anders werd opgevat.Misschien moet je artsen in Zweden wel letterlijk nemen. Nou ja, je bent er mooi klaar mee. Sterkte maandag en we duimen voor Graves.
BeantwoordenVerwijderen