Ik wind er geen doekjes om, Richard en ik hebben besloten om de wet tot afschaffing van de slavernij van 1 juli 1863 aan onze laars te lappen en onszelf een slaaf kado te doen. Of eigenlijk meer een slaafje, want hij is best klein. En hij heet Hugo.
Hij hoeft ook niet veel te doen hoor, de tijd van tachtigurige werkweken en stokslagen is echt wel voorbij. Onze tuinslaaf Hugo hoeft eigenlijk alleen maar het gras te maaien. Twee keer per week tegen kost en inwoning. Wat hij met de rest van zijn tijd doet mag hij helemaal zelf weten hoewel ik niet de indruk heb dat Hugo een echt feestbeest is want tot nu toe is hij eigenlijk altijd thuis als hij niet aan het maaien is.Ik heb een eigen onderkomen voor hem in elkaar geknutseld zodat ook hij 's avond na een dag hard werken languit op de bank Goede Tijden kan kijken. De bofkont.
Hugo doet wat hij moet doen als je hem maar vooraf goed duidelijk maakt wat en waar hij wanneer moet maaien. Omdat Hugo's IQ bij lange na niet in de buurt van dat van zijn eigenaars komt, heb ik een lijntje langs onze hele kavel uitgezet. Dat is nog best een klus want het lijntje moet elke 75 centimeter vastgezet worden met een plastic haring. Met een lengte van 300 meter moet ik dus zeker 450 keer door de knieën en weer omhoog. Weinig mensen van mijn leeftijd die 450 quats doen in een uur. Zolang hij binnen dat lijntje blijft weet Hugo dat hij het juiste grasmatje aan het maaien is en zal hij niet half Tungelsta veranderen in een golfbaan. Bovendien kan Hugo op die manier ook zijn eigen hutje terugvinden als hij even uit wil rusten zonder 15 ANWB paddenstoelen in mijn tuin te hoeven planten. Daar denk ik dan blijkbaar toch iets te licht over want als de hele draad gespannen is en ik Hugo vriendelijk doch beslist vraag om naar huis te gaan draait hij drie rondjes om zijn eigen as en begint dan intensief de hele draad te controleren. "Nee Hugo, je hoeft de draad niet te controleren, je mag je nieuwe paleisje gaan bewonderen en ik wil alleen maar weten of je dat paleisje zelf kunt vinden". Als dat niet lukt moet ik wellicht broodkruimels strooien of lintjes aan een boom hangen. Wegwijzers zal niet helpen want dat kreng is nooit naar school geweest en kan dus niet lezen. Als ik na vijf pogingen Hugo nog steeds zijn hokje niet inkrijg, kijk ik even op internet of de slavenhandelaar een oplossing heeft. Er zullen vast andere krijgsheren zijn met slaven die niet willen luisteren. Ik verleg de draad een meter en ja hoor, Hugo wandelt op zijn dooie akkertje zijn eigen hokje in.
Hugo blij, ik blij zou je denken. Maar zoals gezegd, Hugo is - net als de Nederlandse koning - een beetje dom en al direkt op zijn eerste werkdag knipt hij enthousiast het lijntje door. Verdwaasd draait hij wat rondjes op het net gemaaide stukje grasveld en begint dan wanhopig te piepen:"de draadverbinding is verbroken, de draadverbinding is verbroken, de draadverbinding is verbroken". Ik twijfel toch even tussen stok- en zweepslagen maar je kunt hem eigenlijk niet veel kwalijk nemen want als je stom bent dan kun je daar weinig aan doen. Ik breng Hugo, die duidelijk flink overstuur is, terug naar zijn onderkomen en repareer de omheining zo goed en zo kwaad als het gaat. Eigenlijk zijn daar speciale koppelstukjes voor maar er is geen winkel in de wijde omtrek die zulke koppelstukjes heeft en uiteindelijk brengt internet uitkomst. Levertijd 10 dagen.
Gelukkig werkt mijn tijdelijke oplossing ook en als ik aan de koffie zit zie ik Hugo dapper ploeteren door het nieuwe voorjaarsgras. Savannah vindt het zielig en loopt als een triest hondje achter ons slaafje aan. Weekhartig kind! Maar als Savannah hem twee seconden uit het oog verliest grijpt Hugo zijn kans en onderneemt opnieuw een vluchtpoging waarbij hij nogmaals zijn lijntje in tweeën jast.
Maar, om met de wijze woorden van mevrouw Merkel te spreken:"Wir schaffen das" en dus komen draadtang, schaar en isolatietape nogmaals tervoorschijn en probeer ik de provisorisch gerepareerde draad wat verder het gras in te drukken om verdere ongelukjes te voorkomen.
Gelukkig worden de koppelstukjes al na acht dagen geleverd en kan ik de inmiddels op zeven plekken doorgeknipte draad als een volleerde en ervaren electricien repareren.
Ik spreek Hugo vermanend toe en dreig met permanente uitzetting naar een donker, Afrikaans land in oorlog als hij nog één keer met zijn tengels aan die draad zit en dat lijkt hem aardig af te schrikken want dagen achtereen maait hij fluitend mijn grasveldje zonder ook maar één keer mijn draadje te beroeren.
Vrijdag is hij echter niet te bewegen om ook maar een grasspriet te onthoofden. Oh, dat heb ik weer, een moslimmaaier. Zaterdag gebeurt er echter ook weinig en even vermoed ik dat een een joodse moslimmaaier heb maar als hij ook zondag zijn hokje niet uitkomt begrijp ik dat er meer aan de hand is. Ik vraag Hugo wat het probleem is maar het enige wat er uitkomt is E502.
Ik zoek snel op wat dat zou kunnen betekenen. Heimwee naar achtergebleven familie? Een onverwachte malariauitbraak? Hongeroedeem? Tja, bij die slaafjes kun je van alles verwachten. Ik word er niet wijzer van en besluit tot een totale reset. Daar wordt Hugo gelukkig weer wat vrolijker van en verlegen komt hij zijn hokje weer uitgekropen en begint enthousiast mijn tuintje weer aan te harken. Zo zie ik het graag.
Inmiddels zijn we wat weken verder en als ik zo in de straat kijk vind ik dat we by far de mooiste tuin van Tungelsta hebben. En dat mede dankzij Hugo. Dank je wel lieve Hugo!
