Allereerst de verhuizing. Wij hebben drie kinderen, twee aan de kouwe kant en een geadopteerde Afghaan maar de één na de ander wist een vaag excuus te verzinnen om pa en ma vooral maar niet te hoeven helpen met sjouwen; zwanger, naar school en geen vrij krijgen waren van die wazige redenen maar het leek mij vooral doorgestoken kaart. Als je zwanger bent, ben je gewend om de hele dag te sjouwen, dan kan die ene verhuisdoos van mij er toch ook nog wel bij. En als je 220 dagen per jaar naar school gaat dan kun je toch wel één dagje spijbelen om je bejaarde ouders te verkassen. En ik vraag mij in alle ernst af waar al mijn 52 facebookvrienden waren toen de verhuiswagen moest worden ingepakt.
Op woensdag reed ik 's avonds na mijn werk met een vrachtwagentje 300 kilometer van Haninge naar Ludvika om onze spullen te laden om vervolgens de volgende dag te kunnen lossen bij Shurgard in Stockholm. Het laden ging vrij vlot, vooral omdat de laadruimte kleiner was dan mijn hoeveelheid huisraad en toen de klep dicht ging stond de halve garage nog vol met troep waar ik in dit aardse leven toch blijkbaar niet buiten kan.
Om 23.00 uur rolden we doodvermoeid op onze matrassen, de enige luxe die het huis ons nog te bieden had. We tuften de volgende dag weer vrolijk 300 km terug naar de hoofdstad en gelukkig bleek bij aankomst dat Shurgard onze gereserveerde opslagruimte kon inruilen voor een groter exemplaar dus werd daar alles, wederom zonder hulp van vele vrienden en bekenden, handmatig weer gelost en met hulp van wiskundige berekeningen systematisch opgestapeld. Een aantal kasten, kratten, dozen en koffers moest echter nog een plaatsje krijgen in ons toch al krappe flatje dus die konden we, jawel weer slechts wij tweeën, kreunend en steunend 5 trappen naar boven slepen. Maar niet voordat we nog even halsoverkop naar de dichtstbijzijnde Jysk zijn gereden om voor Richard een bed te kopen want dat ontbrak ook nog.
Tegen middernacht leek alles uit de vrachtwagen een plaatsje gevonden te hebben inclusief de twee doodvermoeide eigenaars van de flat.
De volgende morgen reden we om 7 uur 's morgens in de stromende regen met een gehuurde aanhanger wederom terug naar Ludvika om de inboedel die in de garage stond te wachten op te halen. Daarna hadden we om één uur een gesprek met de sociale dienst en Ismail en om twee uur was de overdracht van ons huis bij de bank in een gehucht 20 kilometer verderop. Lunchen leek erbij in te schieten dus werd al rijdend een broodje Subway met tonijnsalade naar binnen geschoven. De laatste restjes tonijn werden net achter onze oren vandaan geveegd toen we bij de bank aankwamen om te tekenen. Daar was slechts drie kwartier voor nodig en gelukkig kregen we koffie dus konden we heel even uitblazen. Daarna sjeesten we weer terug naar het oude huis om de keuken en de gang nog schoon te maken en de aanhanger op te halen en om vier uur trokken we definief voor de laatste keer de deur achter ons dicht. Met pijn in ons hart, dat wel.
Daarna met twee auto's en een aanhanger weer terug naar Stockholm om de aanhanger weer te legen bij ons stekje bij Shurgard. Het leek niet te gaan passen maar met grof geweld kregen we uiteindelijk de roldeur dicht en die gaat pas weer open als alles zijn definitieve plekje in een nieuw huis krijgt.
Aanhanger weer teruggebracht en toen de rest van de kratten, dozen, tassen en jassen die we nog over hadden weer naar drie hoog gesjouwd. Op dat moment begon ik te beseffen dat er grenzen zijn aan het uithoudingsvermogen van een achtenveertigjarige ( en dan heb ik het nog niet over het uithoudingsvermogen van mijn gewaardeerde echtgenoot die notabene nog zes jaar ouder is dan ik).
Maar vandaag hebben we met hulp van Savannah alles een plekje kunnen geven in de flat, ik heb drie wassen gedraaid en we hebben zelfs tijd gehad om boodschappen te doen. Tot zover de verhuizing. En iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen kan een gezellig etentje met ondergetekende tegemoet zien (de eerste keer dat een belofte mij weinig geld gaat kosten).
En dan het nog te bouwen huis; dat gaat niet door. Ik ben normaal iemand van knopen doorhakken, snelle beslissingen en liever gisteren dan vandaag. Maar bij het beslissen van de bouw van een huis bleef ik maar twijfelen. Onderbuikgevoelens zeiden me dat ik het niet moest doen maar zulke gevoelens kun je natuurlijk negeren, wat ik dan ook dapper deed. Elke keer dat ik het bouwbedrijf aan de telefoon had liepen de bouwkosten verder op: andere sloten op de deuren, andere ramen, isoleren van de bovenverdieping, een schuur of garage, een andere keuken., noem maar op. En elke keer belde ik weer met mijn geliefde eega om toch maar te horen dat we goed bezig waren hoewel ik wist dat het tegendeel waar was.
En uiteindelijk besloten we om de hele koop af te blazen en toch maar op zoek te gaan naar een betaalbaar bestaand huis. Uiteraard had ik al een hoop papieren met bijbehorende verplichtingen en betalingen getekend dus moest ik al mijn acteertalent uit de kast halen om alles te kunnen terugdraaien. Je kent het wel: persoonlijke omstandigheden, snik, kan er niet te veel over uitwijden, snik, snik, moeilijke siuatie, snik, jammer, hoop er gauw weer uit te kunnen komen, snik, huil, jammer. Nee, daar zit ik helemaal niet mee, geen enkele verkoper is betrouwbaar dus waarom zou ik dat dan wel moeten zijn. Uiteindelijk was de man zo over zijn toeren dat ik hem zelfs zover kreeg dat ik de boeteclausule van 15000 kronen niet hoef te betalen. 'We kunnen toch geen geld verdienen over de rug van de ellende van anderen', zei hij nog en ik kon niet anders dan dat volledig beamen en ik snoot hartgrondig mijn neus met de telefoon op hoorbare afstand.
Om een lang verhaal kort te maken; ik heb geen kleinzoon, ik heb geen huis en ik zit met twee lotgenoten en drie katten opgesloten in een driekamerflatje. Ik heb er wel eens beter voorgestaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten