's Morgens stap ik op mijn fietsje en rijd op mijn gemakkie in een half uurtje van Västerhaninge naar Haninge waar ik werk.
Dat is op zich al een luxe aangezien ik de afgelopen periode gemiddeld een dikke 500 euro per maand aan benzine kwijt was en nu slechts wat extra lucht in mijn bandjes pomp om zadelpijn te vermijden.
En mocht het een dagje minder weer zijn dan is er een pendeltrein op 5 minuten lopen van huis die me vervolgens binnen 6 minuten naar mijn werk brengt. Dat is nog eens wat anders dan drie kwartier herten en elanden ontwijken op een slingerende bosweg waar ik op de één of andere manier altijd achter een bomenwagen rijd en dus nauwelijks opschiet.
Maar ook op mijn werk zijn de omstandigheden enigszins veranderd. Wonen er in Ludvika en Borlänge vrijwel uitsluitend ongeletterde Somaliers, hier is de doelgroep volledig anders. Ik heb inmiddels 8 'klantjes' op mijn naam staan waaronder een vrouwelijke arts uit Syrie die in september klaar is met haar studie Zweeds en aan de slag gaat als arts in opleiding, een electricien uit Irak die al een baan in het vooruitzicht heeft zodra hij klaar is met Zweeds voor immigranten, een knul uit Afghanistan die fulltime aan de slag is als bakker en een vrouw uit Iran die volgende week op stage gaat als administratief medewerkster bij een psychiatrische opvang.
Dat zijn nog eens leuke resultaten. Ik heb er zin an.
Verder kan ik boodschappen doen wanneer het mij uitkomt want de kapper, supermarkten, bouwmarkt, kledingzaak en alle andere etablissementen in of buiten winkelcentra zijn in de regel open tot 8 uur en zelfs op zaterdag en zondag kan ik er de hele dag terecht. Het assortiment in de supermarkt beperkt zich niet tot beschimmeld brood en langhoudbare melk maar ik kan kiezen uit verse groente en fruit die ook werkelijk vers zijn en die ik, als ik zou willen, zelf thuisbezorgd zou kunnen krijgen. Kom daar maar eens om in wereldstad Ludvika.
Inwoners van Stockholm lopen niet in berevellen en op open sandalen maar hebben warempel leuke, vlotte kleding aan en de afzakbroek is hier al lange tijd uit de mode en de jeugd vindt hier, net als hun ouders, dat je voor joker loopt met je broek op je knieën. Wat een verademing!
Maar alles heeft zijn prijs dus betalen zul je in de grote stad. Een koopwoning vind je niet onder de 3 miljoen kronen/€ 300 000 en ook een bostadsrätt (koop/huurwoning) is niet goedkoop. In Nederland zijn er twee varianten om een dak boven je hoofd te hebben (kopen of huren) maar Zweden kent er drie: kopen, huren of koophuren (bostadsrätt). Voor huren kom je in Stockholm pas na een jaar of acht in aanmerking een kopen is slechts voor de rijken weggelegd. Wanneer je een bostadsrätt wilt hebben dan betaal je een deel als koop en een deel als huur. Het gaat meestal om een flat/appartement waarbij je een deel van het gebouw koopt en huur betaalt voor onderhoud. Mijn flat (een driekamerflat) kost 950 000 sek/€ 95 000,= en daarnaast betaal ik 3000 sek/€ 300,= per maand aan huur. Het lijkt veel maar als ik een flat zou kopen ben ik aan koopprijs minstens hetzelfde kwijt.
Voordeel is dat het onderhoud en bijvoorbeeld de aanschaf van een nieuwe keuken of badkamer van de huuropbrengst wordt gefinancierd maar er zijn natuurlijk ook nadelen. Zo heeft Quinta ook een bostadsrätt in de vorm van een rijtjeshuis met tuin. Die tuin is niet van haar en nu heeft de gemeente in al haar wijsheid het besluit genomen om een dikke twee meter van die tuin in te pikken en om te dopen tot openbaar groen. Dus alle bewoners hebben een brief gekregen dat ze hun tuinhekje twee meter naar binnen moeten verplaatsen en doen ze dat niet dan doet de gemeente het en krijg je de rekening op de deurmat. En ook je terras mag niet groter zijn dan 15 vierkante meter zodat je nauwelijks een tuinsetje kwijt kunt.
Maar die 15 vierkante meter is nog altijd meer dan mijn balkonnetje die slechts 1,25 vierkante meter telt. Met zijn tweeën op het balkonnetje van de zon genieten zal niet lukken want er passen geen twee stoelen op het balkon.
Hopelijk zal mijn appartementeneigendom niet al te lang duren want wanneer ons huis in Dalarna verkocht is gaan we toch echt weer op zoek naar een stulpje voor onszelf. Wel iets kleiner dan we nu hebben maar we zullen ervoor zorgen dat er een logeerkamer beschikbaar is.
Mijn flatje op de derde verdieping in het midden
Geen opmerkingen:
Een reactie posten