Moment 22

In Zweden kennen we de uitdrukking 'moment 22' wat in het Nederlands te vergelijken valt met 'de kip en het ei' oftewel vicieuze cirkel. En daar zitten we nu een beetje in.

Richard en ik hebben ons eindelijk serieus voorgenomen om in 2011 deel te nemen aan de Nijmeegse Vierdaagse. Op dit moment wel een beetje een hooggegrepen doel want gisteren was ik na een wandelingetje van 3 km al total loss aangezien de winterse omstandigheden mijn wandelmogelijkheden ernstig beperken. Maar een leven zonder doel is een doelloos leven dus gaan wij ons volgende week aanmelden voor de Vierdaagse in juli. Met een beetje wandeltraining moet het lukken om 4 dagen 40 km te kunnen lopen (ik heb tijdens dit schrijven volgens mij al de eerste blaar te pakken).

Ismail heeft al een paar keer gevraagd of hij met ons mee mag op vakantie naar Nederland. Hij wil zo graag het strand en de zee zien en dat lijkt me toch niet zo'n groot probleem. Ons reisje naar Nijmegen in juli is de uitgesproken gelegenheid om het vaderland van zijn surrogaat ouders te laten zien. Maar hij moet zich uiteraard wel kunnen legitimeren met een id-kaart of paspoort en daar begint de ellende.
Voor het aanvragen van een id-kaart moet je je kunnen legitimeren. Op zich vind ik dat al een ridicule gedachte. Waarom zou je een kaart aanvragen om je te kunnen legitimeren als je je al kunt legitimeren? Ismail kan zich niet legitimeren. In Afghanistan werden en worden geen geboortebewijzen uitgegeven en een paspoort heeft hij ook niet. Een paspoort kan hij aanvragen bij de Afghaanse ambassade. In Zweden is geen Afghaanse ambassade maar in Noorwegen wel. Maar dat betekent dat hij de grens over moet naar een niet bij de EU aangesloten land en dus moet hij om die grens over te steken een geldig paspoort hebben.
Kortom, er wordt weer eens wat van mijn creativiteit gevergd om uit die vicieuze cirkel te komen.

Zodra het me gelukt is om de overheid weer eens om de tuin te leiden laat ik het weten. Dat alleen is al een doel op zichzelf!

En weer terug

Je zucht drie keer diep en dan zit je vakantie er al weer op. Op de één of andere manier draait de aarde altijd sneller wanneer ik op vakantie ben.

Van de verwachte vertragingen en sneeuwstormen hebben we gelukkig niets gemerkt en we waren zelfs een uur eerder op Puerto Rico dan gepland. Het was er wel wat regenachtig maar de temperatuur maarkte echt alles goed: 25 graden en een zwoel windje.

Drie dagen later vertrokken we aan boord van de Celebrity Millennium en hebben we wat eilanden in de Caribean aangedaan. Op St. Croix hebben we voornamelijk op ons privéstrand van zon en zee genoten. Op het eiland erna, St. Kitts, stond een vulkaanwandeling gepland. Dat ging ernstig steil omhoog dus bij de eerste stop na 15 minuten was ik al zo buiten adem dat ik ernstig overwoog extra zuurstof aan te vragen. De lucht is niet alleen erg vochtig (op zich wel erg fijn voor mijn luchtwegen) maar ook tamelijk ijl. Toen de gids echter meende te moeten zeggen dat ik de top niet zou halen omdat het te zwaar zou zijn voor me veranderde ik ter plekke mijn doel: het halen van de top van de vulkaan was niet langer mijn doelstelling maar de beste man bewijzen dat hij het verschrikkelijk bij het verkeerde eind had moest en zou ik bewijzen. En natuurlijk kreeg ik gelijk al was ik tot op de draad toe nat van het zweet.

En de klautertocht naar beneden was ook geen kinnensinne maar achterblijven leek ook geen aanvaardbare optie. Dus eenmaal weer beneden hing ik als vierde aan de rumpunch.


Op Barbados hebben we gesegwayd (je weet wel, een scootertje met twee wielen die je met je lichaam bestuurt, erg geinig), op Grenada zijn we met een opblaasband de rivier afgestroomd en op Curacao hebben we op de oceaan gewaterscooterd. Ik ben niet zo van de musea zoals je leest dus we hebben het erg naar onze zin gehad. En 'slechts' 2 kilo zwaarder dan bij vertrek dus deze week leven we op afslankrepen.

Maar nu moet ik dus weer gewoon mijn eigen bed opmaken, mijn eigen maaltijden in elkaar draaien en op tafel zetten (aan boord hadden we maar liefst 5 obers; iemand voor het bijvullen van de waterglazen, een sommelier die ik de eerste avond al omdoopte tot somalier om niet te veel van mijn huidige baan bij het arbeidsbureau af te wijken, een drankenman, een ober en een nagerechthulpje), mijn eigen kamer zuigen en badkamer poetsen. Ja, het lijkt erop dat ik zelfs mijn eigen boodschappen weer moet gaan doen.

Afijn, ik heb natuurlijk weer een fotoreportage in elkaar gedraaid dus als je erg nieuwsgierig bent kijk je daar maar op.http://picasaweb.google.com/640418/VakantieCaribbean?authkey=Gv1sRgCPCDkfHt6Z2trQE&feat=email#slideshow/5562746527328848066

Pluk ik onderussen nog maar een velletje van mijn neus want over een week is van mijn bruine kleurtje op mijn wangen en benen niets meer over. Misschien ga ik morgen in korte broek naar mijn werk!!