Hoewel de rij medailles van de runs waaraan ik de afgelopen tijd heb meegedaan indrukwekkend is gegroeid met afstanden die varieren in lengte van 5 km tot 12 kilometer lijkt er aan mijn runnerscarriere nu toch gedwongen een einde te komen. Vanwege de zoveelste autoimmuunziekte heb ik last van ontstekingen in mijn spieren en veroorzaken deze ontstekingen in mijn schouder- en nekspieren schele hoofdpijnen tijdens het lopen. Om die getergde spieren niet verder te treiteren is joggen de komende tijd even geen goed idee en ben ik op zoek gegaan naar een andere tijdverdrijvende sport die minder bijwerkingen heeft dan hardlopen.
Fietsen is een goed alternatief maar met mijn lengte van 1.87 m. vallen sportieve fietsen met de juiste framehoogte in Zweden in de categorie nog-even-doorsparen en vervolgens in de subcategorie moet-besteld-worden-kan-wel-even-duren.
Zwemmen is dan een goedkoper alternatief maar dankzij het "wir-schaffen-das syndroom" wat langzaam doorgesijpeld is in Zweden mogen vrouwen en mannen in Haninge alleen nog maar op gescheiden tijden zwemmen en worden bovendien alle ramen in het zwembad geblindeerd tijdens het vrouwenzwemuurtje. De zwemuurtjes die gereserveerd zijn voor vrouwen komen mij niet goed uit en bovendien weiger ik pertinent me aan te passen aan religies die hun gelovigen niet in toom weten te houden dus zwemmen gaat hem niet worden.
Schaatsen, skieeën en langlaufen zijn leuk maar nogal seizoensgebonden, voor ballet heb ik niet helemaal de juiste maten en free fighting is niet echt mijn ding. Steile wandklimmen lijkt me een uitdaging maar het ontbreekt hier behoorlijk aan steile wanden. Alle sporten met een bal vallen af daar ik mijn balgevoel de laatste tijd niet echt ontwikkeld heb en ook alles wat armkracht vereist is niet aan mij besteed; ik train al drie jaar om mezelf minimaal twee keer te kunnen opdrukken. Het is tot nu toe nog nooit gelukt.
Gelukkig brengt een bezoekje aan de plaatselijke sportwinkel me op een briljant idee: ik ga skeeleren. Of beter gezegd inline skaten. Dat is sneller gezegd dan gedaan want de laatste keer dat ik op iets met wieltjes heb gestaan is gauw veertig jaar geleden toen ik in een overmoedig ogenblik op mijn metalen rolschaatsen achter mijn zus haar fiets hing, omviel en mijn arm brak.
De keuze in inliners is groot, de kennis helaas klein. Op de goede gok valt de keuze op een flitsend paar waarbij de doorslaggevende factor de kleur roze is. Mijn maat is op voorraad maar eenmaal aan mijn voeten, op de spiegelgladde vloer van de winkel, weet ik me ternauwernood overeind te houden en rol ik voorzichtig van schap naar schap, me angstvallig vasthoudend aan de eerste de beste voorbijfietsende kleuter. Het kind krijst om zijn vader maar ik laat echt niet los want anders gebeuren er serieuze ongelukken. Richard ziet het allemaal met lede ogen aan en pakt dan - verstandig als hij soms kan zijn - een helm en een set knie-, pols- en elleboogbeschermers. Beschermend materiaal voor andere lichaamsdelen is er niet anders was dat zeker ook in het winkelmandje beland.
Eenmaal thuis is de grootste schrik gezakt en tuig ik mezelf op om alle mogelijke gevolgen van een valpartij op het asfalt te voorkomen. Sportkleding aan, beschermers om, inlines aan, telefoon om om alarm te slaan in geval van omvallen met letsel tot gevolg en tot slot een helm om de kostbare inhoud van mijn kop te beschermen. Ik gebruik Richard als steuntje om de oprit af te komen en sla dan voorzichtig mijn vleugels uit. Figuurlijk dan want om overeind te blijven wens ik mezelf onmiddellijk een paar vleugels toe. Maaiend met mijn armen door de lucht rijd ik tot de hoek. Dat lijkt verder dan het is want ons huis staat op een hoek dus het is hooguit 10 meter. Ik zoek wanhopig naar de rem die er niet op zit en weet uiteindelijk de snelheid eruit te halen door een voorbijkomende lantaarnpaal te omarmen. Je krijgt er beelden bij.
Ik probeer de slag te pakken en al snel weet ik mijn evenwicht te bewaren en skeeler ik voorzichtig een rondje door de wijk. Ik vind het leuk!! Het is net als met fietsen, als je het eenmaal kunt dan verleer je dat niet meer, je moet alleen weer even weten hoe het gaat.
Ik zwier door de wijk als de reincarnatie van Sjoukje Dijkstra en schaats iedereen van het fietspad af. Na 4 kilometer moet ik helaas afhaken omdat mijn skeelerspieren nog wat ontwikkeld moeten worden en ernstig protesteren. De weken erna pak ik zeker drie keer per week mijn skeeleroutfit en inmiddels roller ik met flinke vaart 10 tot 15 kilometer door de krogten van Västerhaninge en Krigslida. Tel daarbij op mijn regelmatige bezoekjes aan de sportschool - zeker twee keer per week zijn mijn arm- en beenspieren de klos voor een intensieve krachttraining en ik blaak van gezondheid en zelfvertrouwen. Het is aan mijn kledingmaat en in de spiegel helaas niet te zien omdat de prednisolon wat tegenwerkt maar ik voel me er prima bij.
En dat is maar goed ook want er staat weer een reisje voor de deur. Zaterdag gaan we opnieuw richting de States voor een roadtrip door het westen. In september dus even geen blogje uit herfstig Zweden maar wil je onze avonturen in de voetsporen van meneer Trump volgen kijk dan op
http://vantrigtusa2017.blogspot.se/2017/08/een-maandje-op-reis.html
