Onverwacht bezoek

Ik ben nuchter. En dan bedoel ik niet dat ik regelmatig aan de alcohol hang maar nu toevallig net even niet,  maar meer dat ik vrij sceptisch ben in alles wat niet te verklaren is. Ik sta – zeg maar – met mijn poten in de klei. Meneer Ogilvy is al jaren werkloos maar heeft nu zijn roeping als ’ medium’  gevonden en weet zijn inkomen leuk aan te vullen met het oplichten van goedgelovige nabestaanden. Van Jomanda horen we al jaren niets meer en flikkerende lampen en dichtklappende deuren zijn aan mij niet besteed. Kortom, het hiernamaals komt bij mij niet verder dan een feestje in de maag van een wurm die mij opgeknabbeld heeft in mijn kist nadat ik de geest heb gegeven en te ruste ben gelegd op een kerkhof.

In de loop der jaren is mijn volhardende ongeloof in meer- tussen- hemel- en- aarde redelijk op de proef gesteld, zeker ten tijde van onze hoteltijd. Een aantal voorvallen destijds kan ik nog steeds niet verklaren maar een beetje geest moet toch met wat meer komen dan voetstappen in een kelder, een horloge dat een eigen leven leidt, een uit zichzelf spelende wekkerradio of een dame in het wit die mijn zoon de stuipen op het ljif wist te jagen.

Deze zomer kregen wij goede vriend Bert een weekendje op bezoek. Als je mij beschouwt als nuchter dan zou je Bert kunnen beschrijven als geheelonthouder. Kom bij hem niet aan met verhalen over onverwachte verschijningen van overledenen, stemmen uit het hiernamaals of engeltjes op schouders. Voor alles is een verklaring en Bert zoekt door tot hij een verklaring gevonden heeft, zelfs als hij de waarheid daarmee geweld aandoet. Leven na de dood: bullshit.  Berts vrouw Marga, die wij ook goed kenden, is een kleine twee jaar geleden overleden. Direct na haar overlijden gebeurde er een aantal onverklaarbare dingen in Bert’s directe omgeving en om te bewijzen dat er echt niets is na de dood heeft hij een aantal mediums bezocht.  Sindsdien is Bert gaan twijfelen, ik niet.

Tijdens zijn bezoek aan ons liet Bert een ingesproken telefoongesprek aan ons horen over wat een medium tegen hem zei tijdens een sessie.  Wij (Richard, Savannah, Bert’s vriendin Louise en ik) luisterden ingespannen naar het telefoongesprek met het medium. Bij de passage waar het om ging gebeurde er echter iets vreemds. Zonder aanleiding leek de radio aan te springen waardoor we de bewuste passage uit het telefoongesprek niet meer konden horen. Uit de hoek naast de bank hoorden we een vrouwelijk stem uit de radio komen. Ik dacht dat het een journaallezer was, de anderen dachten meer dat het een reclame was. Wij hebben echter geen radio naast de bank staan dus moest die stem ergens anders vandaan komen. Mijn telefoon kon het niet zijn want die lag op tafel, Richard’s telefoon was zoals gewoonlijk leeg en andere telefoons waren niet in de buurt. Mijn computer stond op de grond maar toen ik die open deed zag ik dat die uit stond.
Ik vroeg verbaasd waar die stem vandaan kwam.
 ’Welke stem’, vroeg mijn ega.
‘Die stem uit de hoek’.
‘Ik hoor geen stem’
‘Je hoort die vrouw toch wel praten?’
‘Nee, ik hoor alleen een stem uit Bert zijn telefoon’
Wij hoorden allemaal een vrouwenstem praten dwars door het geluidsfragment heen,  behalve Richard. De stem sprak Nederlands maar niemand verstond wat ze ze.  Na 10 seconden verstomde de stem en hoorden we niets meer. Het geluidsfragment op Bert zijn telefoon was afgelopen.
Ik was nuchter maar beslist aan een borrel toe. Niemand kon verklaren waar het geluid vandaan was gekomen en wat er was gezegd.

De volgende dag vertelde ik het voorval aan Quinta, die er niet bij was geweest. Zij is trouwe kijker van Ghost adventures en zij wist te vertellen dat geesten geen communicatiemiddelen hebben en hun energie om boodschappen door te geven uit electrische apparaten halen. Als er zo’n verschijning is geweest kun je er steevast vanuit gaan dat er een electrisch apparaat in huis de geest heeft gegeven – leuke woordspeling – en vervangen moet worden. Alles in huis leek het gewoon nog te doen dus dat lot leek ons te worden bespaard.

Tot ik ’s avonds onder de klamme lappen kroop en nog even op mijn tablet een boek wilde lezen, iets wat ik elke avond doe om de oogjes toe te krijgen. Het ding heb ik gekregen van mijn kinderen voor mijn 50e verjaardag, 14 maanden geleden en wordt niet erg intensief gebruikt. Echt slijten doet hij dus niet. Het beeld was zwart, het beeld bleef zwart. Hoewel ik zeker wist dat de batterij was opgeladen heb ik hem nog een nachtje aan het zuurstof gelegd maar helaas is het ding – uiteraard net buiten de garantie – zo dood als een pier.

Ik moet toch nog eens even aan Bert vragen of Marga haar aansprakelijkheidsverzekering nog geldig is. Het bonnetje heb ik nog!