Effe weg

Mijn collega's weten het al weken want ik tel sinds een paar weken niet de dagen maar de uren tot we weer op vakantie gaan. Donderdag gaan we via Heathrow naar New York, daar een nachtje lekker slapen en de volgende dag naar Puerto Rico. Daar drie dagen bijkomen van een jetlag en dan een kleine twee weken cruisen in de Caribean. Niet verkeerd, zeker vanwege de temperatuur (50 graden warmer dan bij ons). Maar iedereen weet ook dat eerst Heathrow een daarna Newark dicht zijn geweest vanwege de sneeuwstormen. Dus het blijft de vraag hoeveel vertraging we gaan oplopen.
Maar ik blijf een eeuwige  optimist dus ik verwacht dat we vrijdag keurig op tijd in de namiddag met een glaasje Champagne aan de rand van het zwembad liggen.

Maar eerst hebben we natuurlijk nog even kerst gevierd. Een paar weken geleden heb ik een aanvraag bij de Lions  ingediend voor een financiële bijdrage aan de kerstman zodat deze ook even langs de opvang van de Ama's (mijn minderjarige asielzoekertjes) kon gaan met wat kadootjes.
Ik kreeg tot mijn grote vreugde 300 euri en dus kon ik op de zaterdag voor kerst nog even 16 kerstkadootjes gaan inslaan.
De 7 MP3 spelers had ik via internet besteld en die kwamen natuurlijk 3 dagen na kerst pas aan dus een half uur voor sluitingstijd kon ik samen met Savannah nog halsoverkop naar de winkel om daar nog wat goedkope MP3 spelers op de kop te tikken.
Maar de jongens waren erg blij en ook het personeel kreeg met tussenkomst van mijn moeder een chocoladeletter uit Nederland.

En nu ga ik mijn koffers pakken want wij zijn er even niet.

Goed nieuws

Ik ga vandaag geen kraslot kopen en ook de staatsloterij kan de komende jaren niet op mijn deelname rekenen. Ik heb namelijk mijn geluk voor de komende tijd verbruikt. Weken- nee maandenlang zit alles en iedereen tegen en begin ik heilig te geloven in een persoonlijke hetze tegen me maar vandaag heb ik drie mazzeltjes op één dag. Een kinderhand is weliswaar gauw gevuld dus we hebben het hier niet over het winnen van Miljoenenjacht of iets dergelijks maar ik wil jullie toch graag deelgenoot maken van mijn grote geluk.

Allereerst doet mijn luchtbevochtiger het eindelijk. Trix heeft dapper, doortastend en volhardend gemaild met de leverancier van mijn in Nederland aangeschafte luchtbevochtiger wat vorige week eindelijk resultaat leek op te leveren. Ik kon contact opnemen met de Zweedse leverancier die de kosten mocht factureren aan die bijgoochem in Nederland.
Binnen zes dagen uit en thuis en met glimmende oogjes kijk ik sinds vandaag naar het groene lampje van mijn werkende apparaat.

Tja, dan ga je toch bijna geloven dat het ING verhaal nu ook maar eens tot een goed einde gebracht moet kunnen worden. Al sinds 14 oktober is mijn rekening geblokkeerd omdat er een verkeerd pasword gebruikt zou zijn. Allerlei tegenstrijdige adviezen van de klantenservice bespoedigde de zaak ook al niet en tot overmaat van ramp bleek een overijverige ING medewerker mijn adres in Zwitserland te hebben geplaatst (weet u zeker dat het Zweden is, mevrouw?).
Vandaag nam ik voor de vijftigenelfde keer contact op met de klantenservice en eindelijk leek het tot iemand door te dringen dat dit probleem gewoon even opgelost moest worden. En na enig gepruts bleek mijn nummertoetsenbord niet te werken in het paswordbalkje en met wat knippen en plakken kon ik na twee maanden eindelijk weer naar mijn eigen saldo kijken. En aangezien dat niet rood was het ik een half uur het scherm aan laten staan.

En tot slot - en daar zijn we allemaal het meest blij mee - heeft Ismail eindelijk zijn verblijfsvergunning gekregen. Nog niet op papier want iedereen die er iets over te zeggen heeft en dus een handtekening moet plaatsen is zwak, ziek en misselijk en dus niet op het werk maar, geheel tegen de regels in, heb ik het besluit telefonisch gekregen. En dat besluit is dus positief wat betekent dat zijn toekomst in Zweden ligt.
Morgen ga ik en taart voor hem kopen en die gaan we met zijn tweëen helemaal opeten. En zijn verlanglijstje voor de kerst kan nu eindelijk echt gemaakt worden. Daar stond namelijk maar één grote wens op: een verblijfsvergunning in Zweden.
En nu ligt er een racebaan voor 'm onder de kerstboom!

leuk linkje

Mijn verhaal over Sinterklaas wordt onderschreven door Geert Bakker (met dank aan Quinta)

Kijk maar

http://www.youtube.com/v/Ue7oLhtirCQ&hl=nl&rel=0%22%3E%3C/param%3E%3Cembed

Merkwaardige traditie

Ik sta altijd open voor andere culturen en de daarbij behorende tradities en gewoontes en -naïef als ik ben - denk ik dat anderen (lees Zweden) ook wel eens geintresseerd zouden kunnen zijn in Nederlandse tradities. En wat is er Nederlandser dan onze eigen goedheiligman die elk jaar weer een bezoekje pleegt te brengen aan de Hollandse kindertjes.
Maar nadat ik onlangs wat collega's vertelde over dit boegbeeld van de Lage Landen hebben zij mij en al mijn landgenoten officieel tot niet-helemaal-fris-in-de-bovenkamer verklaard. En toen ik naar mijn eigen vertelsels luisterde begreep ik ook wel een beetje waarom.
Hier wat opmerkelijke feiten op een rijtje:
Een verklede oude man met baard, jurk en arboafgekeurde wandelstok stapt met wat donkergekleurde medemensen en een schimmel op een boot in Madrid om naar Nederland te varen. Nee, ik weet niet waarom hij het vliegtuig niet verkiest boven Pakjesboot 13. Ja, ik weet dat Madrid niet aan zee ligt. Nee, ik weet niet waarom alle Zwarte Pieten zwart zijn en nee, ik weet ook niet hoe en waar hij die knaapjes opduikelt.

Eenmaal in Nederland leidt hij zijn schimmel naar de nok van het dak om door de schoorsteen wat snoepgoed in schoentjes te mikken. Nee, de schimmel heeft geen hoogtevrees, ja, kloppen aan de deur gaat sneller en is handiger, nee, ik weet niet hoe hij op dat dak komt en ik weet ook niet waarom hij er nooit afvalt. En nee, ik heb geen flauw idee waarom een wildvreemde snoep door schoorstenen gooit. En waarom dat in het pikkedonker moet gebeuren, dat weet ik ook niet.

Sinterklaas weet alles en met name wanneer je iets gedaan hebt wat niet mocht en/of niet gedaan hebt wat wel moest. En owee als bovenstaande weetjes voor jou gelden. Je krijgt de roe (ja, so what?), je gaat in de zak mee naar Spanje (waarom in een zak?) of je eindigt als pepernoot (één grote of strooigoed in het algemeen?)

Op 5 december, wanneer Sint verjaart, deelt hij kadootjes uit op school en bij mensen thuis. Zwarte Piet bonkt op de deur om de komst van Sint aan te kondigen en draagt een grote juten zak gevuld met kadootjes die bestemd zijn voor iedereen die lief is geweest. Waar bemoeit die man zich mee? Ik maak zelf wel uit of ik lief ben of niet en er zal wel een reden voor zijn waarom ik niet lief ben geweest. En waarom belt ie niet gewoon even aan? Ik schrik me drie slagen in de rondte van dat achterlijke gebonk op mijn voordeur. En hoe hij het voor elkaar krijgt om half Nederland met een bezoekje van een klein uurtje te vereren terwijl de andere helft van Nederland het beschikbare asfalt bezet met alles wat rijdt, dat weet ik ook niet.

Maar één ding weet ik wel! Sinterklaas is geen vrouw want geen enkele vrouw zou te porren zijn voor zo'n slechtbetaalde en ongeloofwaardige rotbaan.

Feestbeest

Ik weet het al een tijdje maar nu vind ik dat ik de rest van de wereld ook op de hoogte moet brengen van mijn genetische afwijking: ik heb geen feestgen. Al tijdens mijn bruiloft zo'n kleine 25 jaar (!!!) geleden was ik bijzonder geintresseerd in het buffet maar kon het hele dansgebeuren mij niet echt boeien. Nu heb ik ook een echtgenoot die zelfs in de cadans van een rijdende trein geen ritme kan horen en mij tijdens de openingsdans op onze bruiloft vriendelijk maar beslist toefluisterde:"Niet tegen me praten, ik moet me concentreren". Tel daarbij op de consequente weigering van mijn gewaardeerde partner om ook maar enige alcohol tot zich te nemen en zelfs de witte wijnsaus over de zalm consciëntieus van de vis schraapt als hij weet dat er 'echte' wijn is gebruikt en dan begrijp je dat het feesten van zijn zijde ook niet echt gestimuleerd wordt in ons gezin.
Kortom, bij ons valt bijzonder weinig te beleven en een schaal nootjes, een blokje franse kaas en een appelcider valt bij ons al gauw in de categorie 'uit-je-dak-gaan'.
Maar -zie het als schrale troost - ik vind het absoluut niet erg, ik mis volgens mij erg weinig en ik kan met deze genetische afwijking uitstekend leven.
Zolang ik niet op conferentie hoef. En als er één land is waar graag en veel geconfereerd wordt dan is dat Zweden. Niet vanwege de inhoud maar voornamelijk vanwege de doelstelling van de conferentie; zuipen met de baas. Sterker nog, als je niet tenminste flink aangeschoten bent op een conferentie dan kun je de hele bijeenkomst als mislukt beschouwen.

En afgelopen week was het helaas weer zover: met 27 collega's twee dagen op conferentie in één of ander gat middenin het bos voor teambuilding. Het hotel had de standaard van een jeugdherberg maar tot grote vreugde van vrijwel de hele Arbetsförmedlingen Ludvika was het oord wel in het bezit van maar liefst twee bars, één naast het restaurant en één bij het nagebouwde tropische strand (binnenshuis natuurlijk want er ligt hier al weer een dikke 20 cm sneeuw).
Dus tegen de tijd dat we aan tafel gingen was bijna de helft van mijn gewaardeerde collega's al meloet dankzij de eigen meegebrachte spriritualiën en toen om half tien de karaokewedstrijd begon was vrijwel iedereen kachel, inclusief mijn chef. Tja, en dan voel je dat ontbrekende gen wel. Net als de plaatsvervangende schaamte ten opzichte van collega's die absoluut geen maat kunnen houden en met hun dronken harses mij verwijten dat ik niet weet wat leuk is.
Maar ik vind gelukkig weer andere dingen leuk: met een goed boek op de bank en een glaasje wijn onder handbereik op zondagmiddag, shoppen met mijn dochters, wandelen met een echtgenoot zonder richtingsgevoel, eindeloze discussies met mijn zoon over de wereldproblematiek en aan de keukentafel tot de conslusie komen dat wij eens met Obama moeten gaan babbelen, op de koffie bij vrienden, lachen met mijn moeder over onze eigen stommiteiten.
En collega's die zich onder tafel zuipen, lelijke dikke Zweden in badkleding, karaokewedstrijden en honderd keer proosten tijdens het diner moet ik één keer per jaar op de koop toenemen. Helaas!

Vakantiehuis

Ons woningbestand is sinds vandaag weer uitgebreid met wat onroerend goed. Quinta wordt per 1 december uit haar huurflat in Stockholm gemikt en zou - geheel buiten haar schuld - in de goot belanden. Natuurlijk laten wij het zover niet komen en omdat de verhuurder nog wel zo vriendelijk om het twee maanden vantevoren aan te kondigen kon Quinta rap op zoek naar een nieuw optrekje.
Flatjes liggen helaas niet voor het oprapen in de buurt van Stockholm en een tweekamerhokje in de verhuur heeft al gauw een wachttijd van een kleine 6 jaar. Huren was dus geen optie.
Maar gelukkig leverde de zoektocht toch nog redelijk snel wat op; een driekamerflat in Enköping, 40 treinminuten van Stockholm City. Twee weken geleden het contract getekend en gisteren de officiële sleuteloverdracht wat betekent dat ik morgen de hele dag mag behangen en Richard aan het eind van de dag onder de verf zit.
Ons eigen optrekje met de overige 9 opstalletjes op ons landgoed en het appartement van Robin in Linköping geven  me steeds meer het gevoel dat ik Monopoly Macro speel. Maar op de één of andere manier kom ik nooit langs 'start'.

En sinds ons laatste boswandelingetje ben ik helemaal vol van een mogelijk vakantiehuisje middenin het bos. We liepen er heel toevallig tegenaan en zowel Richard als ik zagen onmiddellijk de ongekende mogelijkheden.
Er moeten nog wel een timmermannetje en loodgieter aan te pas komen maar dan heb je ook wat. We laten een groot balkon aan de achterkant aanbouwen, een serre op het zuiden en ik denk er zelfs over om een wijnkelder aan te leggen. Savannah wenst zichzelf al jaren een zwembad toe maar ik wil dat dan weer liever onder dak hebben. De woonkeuken met kookeiland en loungebar komt aan de voorkant, naast de thuisbioscoop. Dat laatste is dan weer niet direct mijn ding maar ik krijg mijn badkamer met bubbelpool en massagedouche dus ik zeur niet. En dat voor een vakantiehuisje.
En natuurlijk gaat het ding in de verhuur om toch weer wat pecunia in het laatje te brengen. Mijn moeder mag natuurlijk gratis logeren maar sorry voor de rest: jullie moeten gewoon betalen. Buiten de schoolvakanties natuurlijk wel korting.

Nou, ik ga de aannemer maar even bellen want er moet op korte termijn nog wel e.e.a. gebeuren. Ik voeg een foto bij en hoop dat jullie net zo enthousiast zijn als wij. En geeft toe, Lange Poten en de Kalverstraat zijn er niets bij!

Een berichtje in de krant

Als je een beetje Zweeds leest is dit wellicht leuk om te lezen. En lees vooral ook even het commentaar van de hoogopgeleide Zweden waar Nederland zo nodig een voorbeeld aan moet nemen. Levensgevaarlijk!!

http://www.dt.se/nyheter/ludvika/article786490.ece?pageNumber=1#comments

Soms

Gaat alles beter dan ik had kunnen dromen. Mijn inductiekookplaat had de geest gegeven maar Martijn - op dit moment echt even mijn allerbeste vriend - heeft het ding open gemaakt, wat blauwe, bruine, zwarte en geel/groene kabeltjes omgelegd, en tada, het ding deed het weer als nooit tevoren. Zomaar even een dikke 600 euro uitgespaard.

Maar soms gaat het ook wat minder dan wat ik had bedacht. De ING weet dat er klanten zijn die hun waterdichte banksysteem proberen te omzeilen door handtekeningen te vervalsen zodat rekeningen toch weer toegankelijk worden voor de eigen rekeninghouder. Dus niks geen volmacht meer; ik moet persoonlijk met paspoort en brief van de ING mijn pasword ophalen bij de Bruna in Hoofddorp. Dat ik 1600 km verderop woon intresseert ze niks. Even bellen met die fantastische klantenservice van ze is ook al geen optie want het is een 0900  nummer dat niet gebeld kan worden vanuit het buitenland. Ik kan weliswaar mijn rekening leegtrekken met mijn pasje bij een geldautomaat in Ludvika maar het geld staat op een spaarrekening en daar kan ik met mijn pasje niet aankomen.
En de ING gaat maar door want het opheffen van de bankrekening van mijn vader - die al anderhalf jaar aan het hemelen is -  gaat ook niet want hij moet daarvoor tekenen. Beetje moeilijk he, als je op een strooiveld ligt. Het is gelukkig wel een strooiveld in Nederland dus hij kan altijd nog het gratis 0900 nummer van de klantenservice bellen.

Boos

Het leven van een Nederlander in het buitenland gaat beslist niet over rozen. Zowel de Nederlandse overheid als Nederlandse bedrijven waar ik nog steeds klant ben proberen mij op onvertogen wijze te straffen voor mijn besluit om Nederland de rug toe te keren.

Jan en Alleman, Ali en consorten, staatssecretaris van Volksgezondheid, Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner, ja iedereen kan dubbele nationaliteit krijgen maar sukkels zoals ik, geboren en getogen in Nederland die het levensgeluk over de grens willen beproeven, hebben geen recht op een dubbele nationaliteit. Ik wil mijn Nederlanderschap (nog) niet opgeven wat betekent dat ik in Zweden rustig op Geert Wilders mag stemmen maar niet mag meebepalen wat er met mijn kostbare Zweedse belastingcentjes mag gebeuren.
Daar kan ik op zijn zachtst gezegd boos om worden.

Nederlandse tv kijken in Zweden mag alleen als ik in Nederland woon. Nu huur ik permanent op papier een kamer bij mijn moeder (ik ben denk ik nooit echt het huis uitgegaan) dus dat Nederlandse adres lukt nog wel. Maar wil ik Anaal Digitaal bellen dan kan dat alleen op een betaal 0900 nummer wat uiteraard alleen vanuit Nederland bereikbaar is. Grrrrrrr….

Ik ben 30 dagen niet op mijn ING rekening in Nederland geweest. Ik moet een nieuwe inlogcode kiezen, kies verkeerd en mijn rekening wordt geblokkeerd. Een nieuwe inlogcode wordt binnen 5 werkdagen – wat is er mis met binnen 1 werkdag – toegestuurd en kan ik persoonlijk ophalen bij de dichtstbijzijnde Brunawinkel. ING die zo prat gaat op hun internationale vestigingen – moeten we immers niet allemaal zaken doen in China en USA – stuurt een postduif naar een Brunavestiging waar ik mijn inlogcode kan ophalen. Stuur godhierendaar net als elk ander intenetbedrijf binnen 5 minuten een nieuwe inlogcode via e-mail zodat ik binnen 10 minuten weer aan mijn eigen geld kan komen.
Nu ben ik goddank in het bezit van een moeder die niet vies is van vervalsen van handtekeningen en zonder blikken of blozen rustig beweert dat ik drie kransslagaders moet laten vervangen en dus niet in staat ben om zelf mijn inlogcodes te komen ophalen maar wel in staat ben geweest om een volmacht te tekenen.
Overheid en bedrijven vragen er gewoon om om de boel te belazeren want anders had ik nu een vliegticket naar Nederland kunnen boeken om mijn inlogcode van de ING bij de Bruna op te halen. Woest kan ik erom worden.

Wist je trouwens dat je als Nederlander niet een auto in Duitsland mag huren en ermee in Nederland gaan rijden. Dus als ik een vliegticket naar Weeze (Duitsland) boek en vanaf Weeze met een huurauto naar Nederland rijd voor een familiebezoekje dan ben ik strafbaar. Om van uit je vel te springen.

In Zweden ga je met pensioen als je 65 jaar bent, in Nederland één of twee jaar later. Als ambtenaar in Zweden mag je niet doorwerken na je 65e. Dat betekent voor mij dat ik als ik 65 ben –duurt gelukkig nog even – dat ik één of twee jaar van een halve AOW mag leven.

Ik betaal belasting in Zweden maar als ik doodga zijn mijn nabestaanden die ook allemaal in Zweden wonen verplicht om in Nederland successierechten te betalen. Ik heb met Ries afgesproken dat hij mij maar onder het bed bewaart en niets tegen de Nederlandse belastingdienst zegt mocht het onverhoopt zover komen.

De Nederlandse kortzichtigheid, de non-service, de ambtenarenmentaliteit, de achterhaalde regeltjes, de onmogelijkheid om problemen effectief en snel op te lossen, ik word er zo boos om. Goed voor drie nieuwe kransslagaders.

Verjaardag

Inmiddels is Ismail al weer een paar dagen 17 jaar en zijn verjaardag was erg leuk.
Vorige week toen ik kwam, kwam hij al vol trots met een kaart naar me toelopen. Hij had een kaart gehad van Astrid en Peter voor zijn verjaardag en was er helemaal verguld mee. Toen het personeel 's morgens met de enveloppe kwam zei hij dat dat nooit voor hem kon zijn want hij kent immers niemand. Maar zijn naam stond erop dus het moest wel voor hem zijn.
Toen we zondag op zijn verjaardag kwamen moesten we meteen meekomen; hij had nog veel meer post gehad. Zeven kaarten en zelfs post uit het buitenland! De kaart van Trix vond hij - als een klein kind - geweldig want als je die open deed kwam er muziek uit.
En bij de kaart van oma kon je zelf de leeftijd kiezen en dus draaide hij die enthousiast terug naar 16; dan kon hij nog een keer zijn zeventiende verjaardag vieren.
We hebben een klein fototoestel gegeven zodat hij de dingen die hij nu meemaakt ook digitaal kan bewaren. Toch leuk om kadootjes te geven aan iemand die daar superblij mee is.

Maandag ben ik met hem naar Örebro geweest om bij de immigratiedienst een taaltest te laten afnemen. Op basis van die taaltest kan worden vastgesteld of hij inderdaad uit Afghanistan komt en uit welke provincie. Een test - notabene via de telefoon - van een half uur waar we 5 uur voor in de auto mochten zitten. Alsof Ludvika geen telefoons heeft!
Volgende week heeft hij een gesprek met zijn advocaat in Ludvika en op basis daarvan zal halverwege november worden besloten of hij mag blijven.
En pas dan kan hij echt aan zijn toekomst gaan denken en ik hoop dat wij hem daarbij een stukje mogen begeleiden.

Iedereen die Ismail een onvergetelijke verjaardag heeft bezorgd; superbedankt!!

Kapot

Ik ben naïef. Ik geloof namelijk zeer sterk in het zelfhelende vermogen van mens en materiaal. Snijd ik in mijn vinger, spuit het bloed uit drie geraakte slagaders en is het in de haast aangelegde drukverband binnen 10 seconden doorweekt dan ben ik er heilig van overtuigd dat er binnen een week niets meer van te zien is. En meestal is dat ook zo.
Produceert mijn wasmachine geluiden die je toeschrijft aan een boorhamer, dan lijkt het me niet meer dan logisch dan dat als ik maar lang genoeg wacht het vanzelf weer overgaat. Doet een kookplaat het niet? Gewoon een andere gebruiken tot de oude het weer doet. En meestal is dat niet zo, sterker nog er is een hetze van kapotte apparaten tegen mij begonnen.

Het begon enkele maanden geleden met mijn inductiekookplaat - slechts 3 jaar en 4 maanden oud dus garantie verlopen - waarvan twee van de vier platen het slechts af en toe deden. Geeft niet, ik gebruik heel vaak mijn oven bij mijn onovertreffelijke kookprestaties en dus heb ik aan twee platen genoeg.
Maar sinds twee weken doen de twee platen helemaal niets meer en voor een feestelijk 5 gangendiner met kerst heb ik toch echt meer dan twee pitten nodig.

De kapotte inductieplaat werd opgevolgd door mijn 6 maanden oude laptop die op erg onregelmatige momenten plotseling op zwart gaat. PC opnieuw opstarten en het probleem is verholpen maar als je een stukkie als dit zit te schrijven is dat op zijn minst onhandig te noemen.

Via mijn zus heb ik vorige maand een moderne luchtbevochtiger aangeschaft; spiksplinternieuw en erg goed voor longen die tenminste 6 maanden per jaar eigenlijk in Portugal zouden moeten verblijven. Een week heb ik ervan mogen genieten en toen stopte het ding ermee. Garantiegevalletje uiteraard ware het niet dat de leverancier in Nederland zit en mijn zus er inmiddels een dagtaak aan heeft om uit te leggen wat het probleem is en dat het opgelost moet worden.

Het vriest sinds twee weken vrijwel elke nacht en dus is de mobiele kachel weer tevoorschijn getoverd die een uur voor ik wegga aan zou moeten gaan zodat ik in een warme auto stap als ik ga werken. Inderdaad, aan zou moeten gaan want hij gaat niet aan. Dus doen Savannah en ik elke ochtend wedstrijdje klappertanden tot de auto op temperatuur is.

De wasmachine heeft het snelprogramma van 41 minuten uit zichzelf ingekort tot 28 minuten want het kreng blijft hangen bij 13 minuten wat betekent dat mijn was niet gecentrifugeerd wordt.

Wij bekijken de Nederlandse televisie via een schotel aan de gevel en een kaart van Canaal Digitaal. Sinds vorige week is er geen ontvangst meer van de betaalkanalen. Canaal Digitaal heeft een 0900-nummer wat alleen gebeld kan worden vanuit Nederland. Op mail wordt ondanks de belofte binnen twee werkdagen te reageren niet gereageerd en om mijn zus te ontlasten heb ik daar mijn moeder op gezet.
Die kreeg de vraag wat het merk en model van mijn ontvanger is. Alsof dat de sleutel tot de oplossing zou zijn! Al 8 jaar kijk ik met dit merk en model naar de Nederlandse zenders dus trek ik de eenvoudige conclusie dat het kreng dat na 8 oktober ook zou moeten doen. Ik heb via 'mijn canaal digitaal persoonlijke pagina' gezien dat de administratie zichzelf in leven houdt door mij een factuur van achterstallige betaling van 1 cent te sturen maar die factuur heeft mij nooit bereikt. Mijn moeder opperde enthousiast hen een euro op te sturen en beleefd te verzoeken de komende honderd jaar hun kop te houden. Richard heeft hen inmiddels omgedoopt tot Anaal Digitaal en de cent te stoppen op een plek waar de zon nooit schijnt. Waarmee ik nog steeds geen Nederlandse tv heb.

En tot slot is mijn weegschaal al sinds de aanschaf kapot. Geeft standaard alleen bij mij 10 kilo te veel aan dus die trek ik er zelf dan maar af. Scheelt weer een nieuwe weegschaal!

Gewonnen

Nog even een kort vervolg op mijn blogje over winkelen.

Gisteren was het weer raak en mocht ik boodschappen – deze keer in gezelschap van mijn gewaardeerde echtgenoot – doen. Bijkomstigheid van het boodschappen doen met zijn tweeën is dat de kar zich ook tweemaal zo snel vult maar met twee ‘dikke’ salarissen hoeft dat natuurlijk geen probleem te zijn.
Ook ditmaal probeerde ik mijn record van 83 seconden te verbreken maar daar stak de kassadame een stokje voor toen de kassabon uit de printer rolde. Die bon was namelijk erg lang en bovendien begon er een felrode lamp boven de kassa te flikkeren.
Op de bon stond dat ik vandaag winnaar bleek te zijn!! Ik was me totaal niet bewust van het feit dat ik aan wat voor loterij dan ook had meegedaan maar tegen winnen heb ik eigenlijk niets. Inmiddels feliciteerde zowel de kassadame als de volgende klant me hartelijk en in mijn ooghoeken zag ik de jaloerse blikken van klanten in de andere rijen.
De lamp bleef maar knipperen en intens nerveus wachtte ik op de bedrijfsleider die me waarschijnlijk de sleutels van een spiksplinternieuwe Volvo C90 zou komen overhandigen. Stonden daar achter die pilaar niet een journalist en een fotograaf van het plaatselijke sufferdje verscholen? Wat een verrassing voor een doodgewone zaterdag.
Toen de chef toch even op zich liet wachten vroeg ik stinkend nieuwsgierig aan de caissière wat ik eigenlijk gewonnen had.
Ze bekeek mijn bon en zei toen zonder van kleur te verschieten:”2,5 dl slagroom”.

Ik mag mijn prijs komen ophalen voor 31 oktober

Boodschappen doen, wat een hel

Er is geen ontkomen aan, bij tijd en wijle willen mijn huisgenoten wat eten en als je keukenkastjes openrukt en de afdrukken van voormalige pakken macaronie en blikvoer op de planken ziet dan weet je dat er boodschappen gedaan moeten worden. Sinds Robin het huis uit is, is het aantal boodschapmomenten wel enigszins teruggedrongen maar één keer in de week moet ik er toch echt aan geloven.
Dus Albert Heyn kratjes in de auto (goede gewoontes moet je nooit afleren, hier wordt alles in supervervuilende plastic tasjes geladen en werkelijk niemand heeft een boodschappentas die meer dan één keer meegaat. Ja die Zweden zijn echt begaan met het milieu) en op naar de buurtsuper.


Misschien kan iemand dan ondertussen even antwoord geven op de vraag waarom bejaarden altijd winkelen op het moment dat ik er ook ben en waarom ze in godsnaam direkt achter de klappoortjes stilstaan en tien minuten gaan staan nadenken waarom ze hier ook al weer waren. En ondertussen kan er geen hond meer langs. Ik heb geen hekel aan bejaarden maar ze irriteren me alleen mateloos.

Een voordeel van boodschappen doen in Zweden is dat bepaalde schappen zonder slecht geweten zo kunnen worden overgeslagen. Brood is niet te eten omdat het óf oud, óf droog, óf zoet óf oud, droog en zoet is. Dus de broodafdeling kan ik rustig links laten liggen. Net als de koekjesschappen trouwens. Verse gevulde koeken, speculaasbrokken, bokkenpootjes, stroopwafels, zaansche kermis, lange vingers, bitterkoekjes, allemaal niet te krijgen. Hier eten we uitsluitend fabriekstroep die stiijf staat van de emulgatoren, kleurstoffen en weet ik wat ze er nog meer in stoppen. Kortom, met 2 pakken koek doe ik 7 weken omdat niemand geneigd is mijn kasten te plunderen.
Verder ontbreekt de slagerij en kunnen we kiezen bij het hap-snap vak uit karbonaadjes, diepgevoren kipfilet of varkensfilet.
In het vak zuivel hoef ik nooit te twijfelen wat voor toetjes ik zal nemen want de keuze wordt beperkt tot yoghurt en yoghurt. En dat terwijl ik een echt toetjesmens ben en in Nederland de pakken vla en Monatoetjes niet aan te slepen waren.

Maar ondanks de beperkte keuze lukt het me toch meestal wel om mijn kar voller te laden dan ik van plan was en dan komt het 'allerleukste' van boodschappen doen; afrekenen.
En raad eens wat, ook daar staan ze weer: de bejaarden!! En altijd voor me....
Dan hangt er zo'n kaartje bij de kassa dat de streepjescode aan de voorkant van de band moet liggen en dan gaat zo'n tante van 98 alle boodschappen tien keer omdraaien op zoek naar de streepjescode. Alsof zo'n kassa-tiepmiep zelf niet weet waar die codes zitten. Vervolgens leggen ze hun pakje Wasa knäckebröd op de band en dan kijken ze vol verwondering hoe dat pakje bij de cassiere aankomt die nadat ze de knäckebroodjes heeft gescand geduldig wacht tot de plakjes zalm op de band gelegd worden. Dat herhaalt zich tot de hele rollator leeg is en dan is het tijd om te betalen.
Eerst wordt onder uit het mandje op de rollator de brillenetui gevist en met de snelheid van een slak op het racecircuit van Zandvoort worden de reserveogen op de neus geplaatst. Daarna op zoek naar de portemonnee die nooit in de jaszakken zit (sleutels, zakdoeken, bonnetjes, alles komt uit die jas behalve die verrotte portemonnee) maar altijd in het rollatormandje waar als laatste gekeken wordt.
Dan met parkinssonvingers een pasje uit die portemonnee peuteren en vervolgens de pincode vergeten. Oh ja, dat staat op een briefje en die zit in mijn andere portemonnee. Geeft niet mevrouw, als het nog lang duurt dan wacht ik nog even.
Pasje verkeerd om in het pinapparaat -alsof ze voor de allereerste keer pint - drie keer op het briefje kijken wat de code is, tot de ontdekking komen dat ze haar bibliotheekkaart door het pinapparaat heeft gehaald zodat de hele procedure van pasje peuteren herhaald moet worden. En ondertussen druppen dapper mijn Magnums met hele amandelen op de winkelvloer.
Als de betaling dan op goed geluk toch doorgevoerd is komt tante Truus erachter dat ze een plastic tasje is vergeten. Ik weet niet hoe snel ik het tasje op de band moet kwakken zodat ook dat kan worden afgerekend.
Waarom - vraag ik me in alle stilte af - kan bejaarden niet de toegang worden ontzegd tussen 12 en 2 en na 4 uur en waarom openen winkels niet speciaal een kassa voor 80 plussers. Zou een heleboel irritatie schelen, vooral bij mij.
Zelf ben ik tamelijk effectief en mijn record ligt op 83 seconden om mijn boodschappen op de band te mikken, te laten scannen,  in mijn twee kratjes te proppen en af te rekenen. En dan heb ik het niet over een pakje boter, een pak melk en een  fles cola, nee, boodschappen voor een hele week.

Maar elke week weer is er geen ontkomen aan; boodschappen doen wat een hel.

Ik ben er zat van

Een gevleugelde uitdrukking in ons gezin die Robin introduceerde toen hij twee was en regelmatig gebruikte als hij ergens van baalde: "Ik ben er zat van".
En nu gebruik ik hem -geheel terecht - vanwege het volgende.

Na weer eens een kansloze dag op het arbeidsbureau waarbij ik dagelijks analfabete Somaliers en houtje touwtje sprekende Irakezen aanspoor om maar vooral werk te zoeken dat er niet is, besloot ik eenmaal thuis de kantoorkleding te ruilen voor wandelkleding. Vrijwel de hele dag zijn we verwend met langdurige regenbuien en temperaturen met enkele cijfers maar eenmaal thuis brak een waterig zonnetje door en de wandelpaden lokten.
De wandelstokken en -sokken gingen aan, de mp3 op en al snel had ik er de flinke pas in.
Ik liep fluitend de paden op en de lanen in tot ik plots verstijfd stil bleef staan. Zag ik dat nou goed? Stonden ze er echt? Op 7 oktober? Wordt er dan helemaal geen rekening gehouden met mensen die er voorlopig nog helemaal niet aan toe zijn? Wat maakte mij zo van streek! Sneeuwmarkeringsstokken!!! Weet je wat dat zijn?
Dat zijn stokken die markeren waar de weg ophoudt en de berm begint om te voorkomen dat automobilisten met hun toges in de greppel belanden als het heeft gesneeuwd en men niet ziet hoe en waar de weg loopt. Inderdaad....... Als Het Heeft Gesneeuwd!!
Ik ben niet van de sneeuw, sterker nog, ik ben niet van de winter. Ik zou het erg prettig vinden als de komende winter op 3 januari valt (8 januari mag ook want ik kom pas 15 januari terug van vakantie).
En als de winter op 3 januari danwel 8 januari valt, dan hoeven die stokken nog lang niet neergezet te worden en kunnen ze de volgende dag weer weg.

Als die stokken nu worden neergezet dan is er iemand die ervan uitgaat dat elk moment de eerste sneeuw kan vallen. En dat terwijl ik degene ben die in Zweden het allerlangst op zomerbanden blijf rijden. Uiterlijk op 1 december moeten je winterbandjes eronder liggen en ik pleeg in de regel te wachten tot 30 november laat in de avond met als gevolg dat ik vrijwel elk jaar tijdens de eerste sneeuwbui op mijn zomerbandjes door Ludvika glibber. Maar ik heb het er allemaal voor over want ik ben nog niet aan de winter toe.
En dan word je op je herfstwandeling begin oktober geconfronteerd met sneeuwmarkeringsstokken.
Zoals gezegd, ik ben er zat van!!

Een 'zoon' uit Afghanistan

Biologisch gezien is het op mijn leeftijd niet slim om nog meer nageslacht op de aarde te zetten en ik heb eerlijk gezegd ook geen sterke behoefte om daar nog aan te beginnen.
 Ik steek niet onder stoelen of banken dat ik niet bepaald dol ben op kleine kinderen en nog minder op hun overbezorgde hysterische ADHD ouders dus aan mij is een tweede leg echt niet besteed.
Maar toch heb ik er sinds een maand een 'zoon' bij, Ismail geheten. Het hele voortraject van bevallen, luiers, peuterpubertijd en mazelen zijn mij bespaard gebleven want hij is 16.
Ismail is een zogeaamde AMA (alleenstaande minderjarige asielzoeker) uit Afghanistan die in een opvanghuis voor AMA's in Ludvika is geplaatst. Elke AMA moet in Zweden een voogd hebben en toen ik daarvoor werd gevraagd hoefde ik niet lang na te denken: als ik drie kinderen op verantwoorde wijze aan de Zweedse maatschappij kan afleveren dan kan een vierde geen probleem zijn.


Ik zal niet zijn hele geschiedenis openbaar maken maar een beetje voorkennis is nooit weg. Ismail komt uit een gezin met drie kinderen waarvan hij de jongste is. Hij woonde in de provincie Hilmand, gelegen ten westen van Uruzgan in een gebied waar de Taliban de scepter zwaait.
Zijn vader had een stukje grond met wat koeien, schapen en kippen. Ismail is twee jaar naar school geweest en kreeg daarna zijn eigen schapen om te hoeden. Hij heeft ondanks de oorlog een gelukkige jeugd gehad, zegt hij zelf.
Toen hij ongeveer 13 jaar was overleed zijn oudste broer die 6 jaar ouder was, waarschijnlijk door de oorlog maar zijn ouders wilden hem niets vertellen. Enkele maanden later overleed plotseling zijn vader, waarschijnlijk ook een oorlogsslachtoffer en verdween zijn oudere zus met een Afghaan naar Australie. Hij bleef achter met zijn moeder en heeft nog een jaar alleen met haar gewoond.

Op een avond kwam hij thuis en was zijn moeder weg. De buren brachten hem naar hun huis en zeiden dat hij onmiddellijk weg moest omdat het te gevaarlijk voor hem was. Waar zijn moeder was wilden ze hem niet vertellen. Nog dezelfde avond kwam een smokkelaar hem halen en bracht hem over de grens met Iran. Vandaar bracht een andere smokkelaar hem naar Teheran en een paar maanden later naar Istanboel. Tot slot werd hij in vrachtwagens via Griekenland naar Zweden gesmokkeld.
In Malmö heeft hij 4 maanden in een opvangkamp gewoond en sinds juli woont hij dus in Ludvika.
Ik ben sinds augustus zijn voogd en moet hem bij instanties als de immigratiedienst, de sociale dienst, het maatschappelijk werk, zijn advocaat, de school e.d. wettelijk vertegenwoordigen. Ik vul formulieren in, vraag verblijfsvergunningen en vergoedingen aan, zorg dat hij naar de dokter gaat als hij ziek is, ga naar schoolgesprekken, kortom, ik doe wat normaal gesproken ouders doen voor hun kinderen.
Daarnaast help ik hem met zijn huiswerk, ga met hem mee als hij kleren moet kopen, neem hem mee op uitstapjes en als het moet sta ik zelfs te juichen langs het voetbalveld.

Ismail is een erg lieve, zorgzame jongen die het verdient om een kans te krijgen in het rijke westen en ik hoop hem daarbij te kunnen helpen.
Vorige week moest Robin een uurtje vliegen om zijn vliegbrevet veilig te stellen en ik vroeg of Ismail mee wilde. Hij heeft nog nooit gevlogen (Ismail he, want als Robin nog nooit gevlogen heeft dan wordt dit verhaal weer heel anders) dus met de bibbers in zijn benen kroop hij naast Robin in dat piepkleine vliegtuigje.
Maar hij genoot van de eerste tot de laatste minuut en kwam met glimmende ogen dat vliegtuig weer uit.
Robin had wat foto's genomen onderweg en één van die foto´s heb ik uitvergroot en ingelijst als leuke herinnering.
Toen ik de foto aan Ismail gaf, keek hij me verbaasd aan en zei: 'Ik heb nog nooit een kadootje van iemand gehad.'

Hij kijkt erg naar mijn bezoekjes uit en heeft me gevraagd waarom hij de beste voogd van iedereen heeft gekregen (lief, nietwaar maar mijn kinderen denken daar soms toch iets anders over).

Over twee weken is hij jarig en wordt hij 17. Zeventien worden zonder familie is een opgave. Ik kan zijn familie niet vervangen. Ik kan alleen hopen dat zijn verjaardag leuker wordt dan dat hij heeft bedacht.
En daarom doe ik een beroep op de lezer.
Stuur Ismail een kaartje voor zijn verjaardag. Hij heeft namelijk nog nooit post gehad. De post die aan hem verstuurd wordt zijn altijd officiële stukken van officiële instanties en die belanden in mijn brievenbus. Hij heeft geen familie die hem een kaartje stuurt om hem te feliciteren met zijn verjaardag. De enige die hij kent ben ik.
Gewoon een simpel kaartje aan:
Ismail Khavari
Notgårdshemmet
Videvägen 7 c-d
 77182 Ludvika

Hij leest en schrijft een beetje Zweeds maar als je in het engels wat schrijft dan kan het personeel dat zeker voor hem vertalen. Schrijf je liever wat Zweeds dan kan ik dat natuurlijk wel voor je vertalen als het moet.
Schrijf maar dat je familie of bekende bent van Patricia, dan snapt hij waarom hij al die post krijgt.

Stukje wandelen

Ik word de laatste maanden helemaal in beslag genomen door mijn stappenteller en mijn dag is min of meer mislukt als ik mijn 12 040 stappen niet heb gehaald. Door de week, als ik werk, is het nog wel eens een uitdaging om mijn doel te bereiken maar in het weekend haal ik het altijd ruimschoots weer in. Ik heb inmiddels een stuk of 10 routes variërend van 3 tot 20 km. Voor de routes vanaf 12 km moet ik me altijd wat voorbereiden want dan moet het nodige proviand worden meegesjouwd.
Gisteren was het een redelijk zonnige dag, aangename wandeltemperatuur en geen andere beslommeringen die mijn vrije zondag in beslag zouden kunnen nemen dus rond 12 uur was de rugzak gevuld en was ik klaar voor mijn rondje van 15 km. Richard zou me vergezellen dit keer wat op zich wel leuk is want al kletsend gaat het wandelen vaak stukken sneller en gemakkelijker.


De eerste 8 km was een grindweg, weliswaar vooral heuvelop, maar toch goed te doen voor twee mensen van middelbare leeftijd :-). Je keuvelt wat over vergane glorie en geniet van eekhoortjes die je pad kruisen. Kortom, we schoten lekker op en na dik anderhalf uur kwamen we op een smal bospad. Ik heb de route al vaak gelopen dus ik weet precies waar het nat en minder nat is in het bos maar helaas had het eergisteren de hele dag gegoten dus ook de minder natte bosdelen waren toch wel erg nat.
Aangezien ik een flinke brandwond op mijn voet heb - weer een ander verhaal -  was het niet zo handig om door de plassen te waden en dus leidde de hoofdpadvinder me langs plassen en ondergelopen paden. De eerste keer ging dat goed maar de tweede keer helaas wat minder.
Richard had hoge wandelschoenen aan maar ik niet dus binnen een poep en een zucht waren mijn beide schoenen en sokken (inclusief brandwond) doorweekt. Omdat ik nu net zo goed dwars door de plassen kon lopen - ik was immers toch al nat - liep ik terug naar het pad in de verwachting dat het opperhoofd me wel zou volgen. Maar dat deed hij niet. Hij dacht met zijn onderontwikkelde richtingsgevoel dat hij alleen maar even links hoefde te gaan om weer op het pad te komen wat op de één of andere manier toch niet zo eenvoudig bleek te zijn.
Toen ik weer op het pad stond was mijn ega in geen velden of wegen te bekennen. Ik liep stampend door de plassen - ja, als ik nu toch nat ben- het pad af en verwachtte hem aan het eind van het pad met een stuk chocola in zijn hand. Maar daar stond hij niet en dus liep ik toch maar even terug (ik ken zijn richtinggevoel na 24 jaar huwelijk redelijk goed).
Ik riep, ik floot, ik floot op mijn vingers (kan ik goed al zeg ik het zelf maar dat doe ik alleen als er niemand in de buurt is want het is echt geen gezicht, zo'n vrouw op leeftijd die op haar vingers staat te fluiten) maar al wat ik hoorde, geen echtgenoot. De eekhoorntjes hupten nog steeds enthousiast om me heen maar daar had ik nu wat minder oog voor. Gelukkig had ik in al mijn wijsheid (en luiheid) besloten dat hij de rugzak met proviand zou dragen dus de eerste drie nachten zou hij redelijk door moeten kunnen komen, bedacht ik opgelucht.
Ik had een felgroene jas aan met fluoriserende banden die in het donker zeker goed te zien zouden zijn, hij niet. Ik had mijn mobieltje bij me, hij niet. Ik heb een redelijk richtingsgevoel, hij niet. Ik ken de weg, hij niet.
En tot slot: ik ken mensen met speurhonden, hij niet en dus liep ik maar naar huis.
Savannah was wel enigszins verbaasd toen ik haar vertelde dat ik haar vader onderweg verloren was maar van echte paniek was op de één of andere manier geen sprake.
Ik verwisselde sokken en schoenen voor droge exemplaren en nam de auto om in eerste instantie de route te rijden die we hadden gelopen. Gelukkig vond ik hem al na 1 kilometer want op een wonderbaarlijke manier had hij de 'uitgang' gevonden. Hij was weliswaar tot zijn knieën nat (ja, dat was een goed idee om door het bos in plaats van door de plassen te lopen) maar toen hij drie keer op dezelfde plek terecht was gekomen en dat zowaar ook nog herkende realiseerde hij zich dat hij in rondjes liep. Met de zon in zijn rug vond hij uiteindelijk het pad weer terug.

Ach, niet echt een avonturenverhaal maar toch wel leuk om te vertellen, nietwaar.

En oh ja, de dokter vond het vreemd genoeg niet zo'n heel goed idee om met een open wond van 5 cm doorsnee op gympen door een nat bos te wandelen dus nu heb ik twee dagen stoelarrest. Zal mijn stappenteller leuk vinden :-(

Bloed kruipt....

Toen we 8 jaar geleden naar Zweden verhuisden, hield ik het Nederlandse thuisfront regelmatig op de hoogte van onze Zweedse perikelen. Later bleek dat sommigen elke maand weer naar onze nieuwe avonturen uitkeken en dachten dat ik het grootste gedeelte verzon.
Ik heb weliswaar een ongebreidelde fantasie maar ik heb nooit zaken verzonnen, hooguit wat aangedikt.

Omdat de hotelperikelen al gauw meer tijd in beslag namen dan dat ik tijd had, ben ik met mijn verhalen gestopt.
Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan en met de ongekende mogelijkheden van internet ga ik me nu maar wagen aan een blog, uiteraard in de hoop dat de lezers daar hun mening graag aan toevoegen.

Dit wordt dus hoop ik meer dan een blog. Het wordt een verhaal van mij, mijn familie en mijn vrienden dus reageer om deze blog levend te houden.