Bezoek

In Nederland wordt de komst van een nieuwe wereldburger uitgebreid gevierd en iedereen is dan ook van harte welkom in de eerste kraamweek. In Zweden kennen we het gebruik van een kraamweek niet en ook een kraamverzorgster is hier een onbekend beroep dus als er visite zou komen om de boreling te aanschouwen dan mogen papa en mama zelf koffie en een kanelbulle regelen want er is niemand anders die dat voor ze doet. Dat is dan ook waarschijnlijk de reden dat een kraamweek een onbekend verschijnsel is in Zweden want de meeste Zweden orken dat niet.
Maar Quinta en Hjalmar zijn  geen Zweden en dus is de kraamvisite - weliswaar verspreid over wat meerdere weken - gewoon op komen draven.
Afgelopen week kwam Angela (Richard zijn zus) met zonen en schoondochter-in-spé en aangezien je niet voor een uurtje vanuit Maarssen naar Stockholm afreist bleven ze meteen een week. Dat was op zich best gezellig ware het niet dat Sebastiaan en Jordy dezelfde streken hebben als Robin maar dan in het kwadraat. Voor een ouwe tante van 48 is zo'n weekje dan best afzien en ik ben dan ook blij dat ik af en toe naar mijn werk kon om bij te tanken.
Het was eigenlijk meteen de eerste dag al raak want de familie had een huisje gehuurd aan de oostkant van Stockholm maar was vergeten de bevestiging uit te printen en hadden dus niet het adres waar ze naar toe moesten. Mobiel internet bracht uitkomst en klokslag drie uur stonden we voor de deur, dachten we. Het bleek echter de deur van het verhuurkantoor te zijn en daar was niemand aanwezig. Ik vond in mijn prullenbak van mijn mail nog een berichtje waarin een dorpje stond genoemd en dus reden we op goed geluk daarheen. Het dorpje bestond weliswaar uit maar één weg maar die was wel 8 kilometer lang met zeker 25 zijweggetjes. Dat werd toch wat lastig zoeken. De auto's werden aan de kant gezet en we zetten onze joker in. Quinta werd gebeld die na wat googelen wel een telefoonnummer wist te vinden maar daar werd niet op geantwoord. Richard ging met kattekwaad 1 plus schoondochter-in-spé op zoek naar het huisje en belde enthousiast na 10 minuten terug dat hij het gevonden had. Waar hij echter naar toe was gereden was niet helemaal duidelijk dus reed ik op goed geluk het 8 kilometer lange weggetje maar weer op. Na 7 kilometer begon het mij te dagen dat ik wellicht een zijweggetje gemist had maar gelukkig bracht de mobiele telefoon uitkomst. Maar wat begin je met aanwijzingen als: 'het is vlakbij dat leuke Pippihuis', 'er staat een rijtje brievenbussen aan het begin van de weg' en 'je kunt vanaf hier het meer zien'. Het is alsof je in Amsterdam staat en iemand roept enthousiast:'het is rechts van dat huis met die trapgevel' of in New York 'het is de zevende wolkenkrabber van links'.
Schoondochter-in-spé was de enige met wat verstand en ging beneden aan de weg staan waar we haar uiteindelijk weer vonden en toen kon de familie weer herenigd worden.

Het volgende probleem deed zich vervolgens voor toen wij met zijn allen constateerden dat het al best donker begon te worden: waar is de sleutel? Ik keek de mail nog eens na waarin stond dat de sleutel op de afgesproken plek lag. Wij keken elkaar eens glazig aan en niemand wist meer wat de afgesproken plek was. Het balkon waarop we stonden was tamelijk groot en dus begonnen we ongeorganiseerd overal te zoeken. Na 10 minuten had nog steeds niemand enthousiast 'gevonden' geroepen en kattekwaad 2 reserveerde vast één van de zonnestoelen voor de nacht toen er een auto stopte. Het bleek de eigenaresse van het vakantiehuisje te zijn die binnen 20 seconden de sleutel uit de bak met open-haardhout viste (daar waar iedereen al drie keer had gekeken).
Koffers werden uitgeladen, banken en tafels werden verschoven en er werd hartelijk afscheid genomen waarna we snel naar huis reden. Morgen een nieuwe dag met avonturen.

De week erna hebben we nog volop kunnen genieten van de familie waarbij kattekwaad 1 en 2 niet onder deden voor Robin. Zo weten ze in Skansen nu nog niet hoe ze die roltrap weer aan de praat moeten krijgen die kattekwaad 2 stop zette omdat kattekwaad 1 erop stond.

Bij een bezoek aan de Zweedse Action zetten Kattekwaad 1en 2 alle eierwekkers op 10 minuten. Wij waren binnen 8 minuten de winkel uit dus ze hadden niet eens lol van hun eigen streken.
Luca gaf een demonstratie 'poepen-in-het-openbaar' inclusief licht en geluid waarbij de hele familie onder tafel verdween van het lachen. Toen Quinta dacht dat hij klaar was en hem op de badmat bij Robin thuis wilde verschonen kwam er nog een toegift. Robin heeft inmiddels een nieuwe badmat.

De laatste dag heeft de Nederlandse familie zich nog even kunnen vergapen aan de Zweedse efficiency. We hadden een oproep gekregen om mee te helpen bij de herfstschoonmaak in de tuin. Wij vonden dat we een goed excuus hadden - bezoek van familie - en gingen dus niet maar konden uit het raam uitstekend zien waarom  het goed was dat we niet waren gegaan. De tuinbanken - die overigens keurig beschut stonden tegen de Zweedse weersomstandigheden - werden naar de kelder gebracht waar ze blijkbaar nog meer beschut zouden staan. Blaadjes werden van de grasmat en de stoep geharkt wat overigens een vrij nutteloze bezigheid was aangezien het enigszins waaide en bij elk briesje viel er een nieuwe lading herfstblaadjes op de net geveegde stoep en grasmat.
Elk kwartier werd er even gepauzeerd - de ene keer met koffie en een bulle en later op de dag met gegrilde worstenbroodjes (ongeveer het enige wat Zweden op de BBQ kunnen knallen) waardoor er, mede vanwege de wind, weinig resultaat werd geboekt die dag. Het was een leuke voorstelling.

Ondanks kattekwaad 1 en 2 (of mede dankzij) hebben we toch een erg gezellige week gehad maar onze wraak zal zoet zijn. Dit jaar vieren we Oud en Nieuw in Nederland en we nemen Robin (en Mathilda) mee. Dat wordt gezellig. Kattekwaad tot de derde macht!