Mijn project 'Electriciteitskabeltje in de voortuin' is net afgerond maar de projecten 'feestkleding voor een bruiloft', 'SL zomerkaart' en 'Fiber voor sneller internet' lopen nog volop. De projecten 'klimop als tuinbegrenzing' en 'Zeilen in de Zweedse wateren' staan even op een laag pitje maar zullen binnenkort ook weer worden opgepakt. Het project 'Halve marathon voor 50 plussers' heb ik terug gegeven. Daar werk ik nu al bijna drie jaar aan en ondanks intensieve inzet en ondersteunende diensten van derden kom ik niet verder dan fase 2. Daar moet een andere projectleider op gezet worden om het met succes te kunnen afronden.
Project 'Electriciteitskabeltje in de voortuin'
Onze voortuin is vorig jaar in het project 'Tuin betegelen' voorzien van een prachtige klinkervloer. Auto's en boot staan kaarsrecht op de oprit, sneeuwschuiven is een fluitje van een cent en onderuitgaan op je fiets op losliggend grind is verleden tijd. Om het geheel te vervolmaken leek het ons mooi om bij de entree twee lampen te plaatsen die in de lange Zweedse winters wat licht in de duisternis zouden kunnen brengen. Ik ben zelf niet echt handig met aardedraden, nul fase en electriciteitscirkels dus liet ik een electricien komen die inschatte dat dat een klusje van hooguit twee uur was wat neerkwam op een kleine 80 euro. Hij begon enthousiast aan het klusje maar ontdekte al snel dat ons paleisje een electrische wanhoop bleek te zijn. De magnetron en de vaatwasser waren op dezelfde groep aangesloten wat niet schijnt te mogen, de groepenkast klopte van geen kanten en de grootste fout - wat hij in zijn 40-jarige carriére als electriciteitscontroleur nog nooit had meegemaakt - het hele huis was ongeaard. Uiteraard moest dat allemaal hersteld worden en dus werd het klusje iets duurder. De ene dag kluste hij twee uur aan de stoppenkast en de andere dag nam hij een bevriend electriciteitsmannetje mee die er ook nog een kleine drie uur aan verspijkerde. De eerste factuur was goed voor 15 uur werk en bedroeg 900 euro. De tweede factuur - van het bevriende mannetje - was goed voor 7 uur werk en bedroeg 400 euro.
Hoe meld je iemand op vriendelijke wijze dat hij niet helemaal spoort en de hik kan krijgen met al zijn gedeclareerde uurtjes. Uiteindelijk hebben we een gulden middenweg gevonden en kon ik dit project weliswaar met dik verlies, maar toch naar tevredenheid afronden.
Project 'Feestkleding bruiloft'
Eind juni zijn wij uitgenodigd voor een grootse bruiloft in jaren 50 stijl. Op onze leeftijd vallen de uitnodigingen voor bruiloften niet meer maandelijks op de deurmat en elk feestje grijpen we dan ook met beide handen aan want wij zijn, zoals jullie waarschijnlijk wel weten, echte feestbeesten. De gasten worden in jaren 50 stijl verwacht en hoewel ik zelf het levenslicht toendertijd nog niet aanschouwd had, vind ik de kleding nostalgisch mooi. Op internet vond ik een 'kleedje' dat prima bij mijn budget en stijl paste maar eenmaal afgeleverd bleek het jurkje toch zeker 20 kilo te klein. Tel daarbij op dat ik met mijn 1.87 toch al niet in de gangbare maten val en dan begrijp je al snel dat dit project gedoemd is te mislukken.
Op aanraden van een collega ging ik naar een boetiekje met vintage kleding en wonder boven wonder vond ik daar een blauwe stippel met onderrok die voor Zweedse begrippen vele malen te lang was maar in mijn geval precies mijn lelijke varkensknieën bedekte. Een oplossing voor de ballonkuiten is er helaas niet, anders dan de ogen sluiten als men mijn kant opkijkt.
Een hoofddeksel gaat ook lukken aangezien ik van een andere aardige collega een hoedje uit haar vintagecollectie mag lenen. Blijft over het kapsel en de schoenen maar dat zijn slechts details. Ik heb nog even overwogen om het voorgaande project (electriciteitskabeltje in de voortuin) te integreren in dit project want met twee vingers in mijn eigen stopcontact heb ik al gauw een flinke toup op mijn hoofd maar daar zie ik bij nader inzien toch maar vanaf.
Voor Richard hebben we nog niets maar met een zwart leren jack, opgestroopte spijkerbroek en wit t-shirt is hij al snel het evenbeeld van de vlotte Tony uit Grease. Maar ook daar zal een pruik het geheel moeten afmaken want zijn haar is zo kort dat een fatsoenlijke vetkuif er niet inzit. Dit project is nog niet afgerond maar ik heb er alle vertrouwen in dat het tijdplan zonder vertraging gevolgd kan worden.
Project SL zomerkaart
Eenieder die denkt dat de Nederlandse Spoorwegen de meest waardeloze dienstverlener in het personenvervoer ter wereld is kan ik snel uit de droom helpen. De Zweedse Stockholms Lokaltransport (SL) wint met glans.
Op 29 april kocht ik een zomerkaart die mij het recht geeft om van 1 mei tot 31 augustus onbeperkt gebruik te maken van het openbaar vervoer in Stockholms Län. Er was betaald, het biljet was gedownload maar op de één of andere manier niet op mijn kaart terecht gekomen. de eerste medewerker die ik daarover aansprak vond het meer mijn probleem dan het hare en was geenszins van plan om mijn probleem te uploaden naar haar voorraad.
De klantenservice zag dat er iets mis was gegaan maar kon niet zien waar en zou mij dezelfde middag terugbellen. Ik kan er lang en breed over uitwijden maar een dikke twee weken later had ik vele keren aan de telefoon gehangen zonder enige vooruitgang te boeken en al die tijd mocht ik mijn vervoerprobleem zelf oplossen. Afgelopen vrijdag was ik er goed klaar mee en stuurde een mailtje aan de Zweedse consumentenbond. Drie kwartier later kreeg ik een mail van de SL dat mijn geld zou worden teruggestort en weer een half uur later stond het geld op mijn rekening. Eind goed, al goed? Mooi niet, want wie betaalt mijn reiskosten voor de tijd dat ik niet over mijn kaart kon beschikken. De consumentenbond is er nog mee bezig maar ik krijg sterk de indruk dat de SL het aan hun kont zal roesten. Dat project loopt dus nog.
En oh ja, in de periode 28 juni - 8 augustus rijden er vanwege groot onderhoud geen treinen op het traject Tungelsta - Stockholm dus die zomerkaart is sowieso weggegooid geld.
Project 'Fiber voor sneller internet'
Ruim tweeënhalf jaar geleden kregen wij de mogelijkheid om ons aan te melden voor internet via fiber. Kosten 1800 euro maar dan zouden we ook supersnel internet krijgen. Ons internet was niet echt langzaam maar je moet met je tijd meegaan en dus meldden we ons aan. Binnen zes maanden zouden we beschikken over maar liefst 250 Mbit. Dat klinkt indrukwekkend snel en dus keken we vol verwachting uit naar de dag dat we over dat snelle internet zouden kunnen zoeven. De eerste maanden gebeurde er niets maar begin december 2013 kregen we een mailtje dat er nu niet gegraven kon worden vanwege mogelijke vorst. Het was 12 graden boven nul en ook de zes maanden daarvoor was het niet extreem koud geweest.
Zomer 2014 ging de eerste spade in de grond, nou ja, het was meer een graafmachine, en ruim een jaar hebben we in een bouwput gewoond. (zie mijn eerdere blog).
In december kregen we een mededeling dat men vergeten was om een vergunning aan te vragen om onder het spoor een kabel te mogen aanleggen en dus zou onze aansluiting op het open netwerk nog even op zich laten wachten.
Maar vorige week was het eindelijk zover en vierden wij eindelijk het heuglijke feit dat we werden aangesloten op snel internet. Maar nu blijkt onze modem achter een muurtje in de hal te staan waardoor we geen bereik hebben in de huiskamer. Ons internet is nog nooit zo traag geweest en ik overweeg serieus om wat postduiven aan te schaffen. Gelukkig is mijn bankrekening dan wel weer een stuk lichter. Er zijn twee oplossingen:
1. We gaan met zijn allen in de hal zitten internetten. Even inschikken want de tv moet er ook nog bij. Die ontvangt al die kanelen namelijk ook via datzelfde fiber.
2. We verplaatsen het modem richting huiskamer.
We hebben met hulp van een extra kabeltje het modem een stuk kunnen verplaatsen maar nu loopt die kabel dwars door het huis omdat deze te kort om netjes weg te werken in hoekjes en gaatjes. Dit project loopt dus ook nog niet op zijn einde.
Even een korte samenvatting van mijn projecten 'Klimop als tuinbegrenzing' en 'Zeilen in de Zweedse wateren'.
Mijn 125 klimopplantjes schijnen niet tegen de Zweedse zon te kunnen en zijn allen overleden.
De zeilboot ligt na veel vloeken en zuchten eindelijk in het water maar vanmiddag is bij het opzetten vann de mast de mastvoet afgebroken. En zeilen zonder mast is eigenlijk niet te doen.
Maar om dit blogje toch nog positief af te sluiten kan ik met trots melden dat de projecten 'Klaar met klieren (de schildklier inclusief oogziekte), 'Houd het kort' (installeren van een robotgrasmaaier) en 'Laat maar lopen' (een run van 10 kilometer die ik ondanks helse pijnen in mijn achillespees toch heb uitgelopen al was dat ruim 6 minuten langzamer dan vorig jaar met 1200 mensen die voor me en 34 mensen die na me over de finish kwamen. Gelukkig waren de medailles nog niet op) met succes heb kunnen afronden.
