Stockholm

Stel, je woont in een omgeving waar je je niet veilig voelt. Er is voortdurend dreiging, er is geen geld en nauwelijks te eten, scholen zijn gesloten en mensen om je heen worden zonder enige aanleiding door volstrekt onbekenden in elkaar gemept. Dat is op zijn zachtst gezegd niet zo prettig om in te leven. Dus op een kwade dag pak je je boeltje en je vlucht uit die onveilige situatie. Je weet niet waar je heen moet maar uiteindelijk beland je bij wildvreemden, ver weg waar het veilig is. Niemand die je kwaad doet, je krijgt een dak boven je hoofd en te eten. Je opleiding wordt voor je betaald en je krijgt zakgeld. Je kunt veilig over straat zonder voortdurend over je schouder te moeten kijken en je hebt weer een toekomst. Maar het bevalt je niet. Je wilt een groter huis, meer geld, een baan zonder dat je daarvoor eerst naar school moet, je wilt je eigen gerechten eten en je eigen taal spreken. Je wilt dat je gastheer zich aan jou aanpast. Als je merkt dat dat niet gebeurt, word je boos. Je steekt zijn auto in de hens, je bedreigt zijn vrienden en gooit stenen door ruiten van de mensen die je helpen. En als je dan nog je zin niet krijgt, dan regel je wat vrienden die je helpen.

Dit is een korte situatieschets van wat er op dit moment in Stockholm aan de hand is.

De aanleiding van de rellen in Stockholm was een verwarde allochtone man die met een machette op straat dreigde mensen neer te steken. Anders dan in London reageerde de politie in Stockholm iets adequater en schoot de man na een aantal waarschuwingen neer. De man overleed aan zijn verwondingen. En dat zinde zijn allochtone vrienden niet met de huidige rellen als gevolg.

Wat mij echter mateloos irriteert is de reden waarom voornamelijk allochtone jongeren aan het rellen zijn geslagen.  Ze hebben geen opleiding, spreken niet of nauwelijks Zweeds en zijn dientengevolge al lange tijd werkeloos. Zij willen dat de regering maatregelen neemt om aan hun uitzichtloze situatie een einde te maken. Maar welke maatregelen moet die regering dan nemen?

Wanneer aan iemand asiel wordt verleend in Zweden moet hij verplicht naar Zweedse les, betaald door de Zweedse overheid (lees belastingbetaler) met een uitkering van de Zweedse overheid (lees belastingbetaler). Afhankelijk van hoe gemotiveerd iemand is om de taal te leren duurt dit soms enkele maanden en soms een aantal jaar. Ik ken verschillende voorbeelden van mensen die al meer dan 8 jaar op Zweedse les zitten en nog steeds geen woord Zweeds spreken maar ik ken ook voorbeelden van mensen die binnen 3 maanden geen tolk meer nodig hebben.

Als je de Zweedse taal enigszins beheert kun je naar onderwijs voor volwassenen dat wordt betaald door de Zweedse overheid (lees belastingbetaler) met behoud van uitkering. Heb je kinderen dan kun je deze naar de kinderopvang brengen die wordt betaald door, ach, je raadt het al. Heb je je middelbare schooldiploma gehaald dan kun je doorstromen naar een beroepsopleiding of verder studeren aan de Hogeschool of universiteit. De opleiding wordt betaald door de overheid en voor je levensonderhoud kun je een studiebeurs krijgen waarvan je na je studie binnen 30 jaar een deel moet terugbetalen.

Kortom, kansen te over om aan je uitzichtloze situatie een einde te maken.

Ik woon gelukkig in een wijk waar de rellen niet plaatsvinden en ook niet zullen plaatsvinden. Ik woon namelijk in een wijk waar bewoners redelijk op tijd naar bed moeten omdat er de volgende dag gewerkt moet worden zodat er belasting betaald kan worden. Wij hebben dus geen tijd om auto’s in de brand te steken, stenen door ruiten te gooien of mensen te bedreigen.

Ik werk dagelijks met mensen die komen uit kansloze landen en het gros wil werkelijk aan het werk en die er ook alles aan doen om aan het werk te komen. Maar ik tref ook mensen die aan uitkeringen meer naar binnen harken dan Richard en ik samen verdienen zonder ooit een cent te hebben bijgedragen aan het systeem dat hen onderhoudt en vervolgens ontevreden zijn omdat niemand hun huur wil betalen of omdat ze gekort zijn op hun uitkering omdat ze niet naar school gaan.

Ik ben in de situatie dat ik mensen kan korten op hun uitkering als ze niet doen wat er van hen gevraagd wordt en weet dat mensen heel snel leren als ze worden gestraft. En dat zouden ze ook met die reljongeren moeten doen. Als het je hier niet bevalt dan kun je maar beter teruggaan naar het land waar het blijkbaar allemaal beter is. Je hebt er immers zelf voor gekozen om hierheen te komen en als het allemaal niet uitpakt zoals je had gehoopt dan heb je de keuze om terug te gaan. 

Ik ken ook mensen die chronisch ziek zijn en nooit voor hun situatie gekozen hebben. Zij willen naar school maar kunnen dat niet. Zij willen werken maar kunnen dat niet. Ook zij leven van minder geld dan waar ze op gehoopt hadden en bevinden zich in een situatie die soms uitzichtloos is. Zij steken echter geen auto's in de brand, ze gooien geen stenen door de ramen van hun arts omdat die iets gezegd heeft wat ze niet willen horen en ze bedreigen ook niemand. Daar zouden die'kansloze' allochtone jongeren wel eens iets van kunnen opsteken. Maak er het beste van zonder voortdurend anderen de schuld te geven van jouw situatie.

Dit gezegd hebbende pak ik nog een kopje koffie om bij een temperatuur van 23 graden in de zon te gaan zitten. Jammer dat het zo waait.