Amir

Sinds augustus ben ik - zoals bekend - de surrogaatmama van Ismail. Dat leek de gemeente goed te bevallen en aangezien er een schrijnend tekort aan voogden is werd ik in oktober opnieuw benaderd door de gemeente met de vraag of ik ook voogd wilde worden van Amir.
Ik neem mijn opdrachten altijd erg serieus dus ik moest er wel even over nadenken maar uiteindelijk heb ik toch ja gezegd en ben ik nu ook voogd voor de 16 jarige Amir uit Iran.

Amir komt uit het noorden van Iran en komt uit een gezin met drie kinderen, een oudere broer en een jongere zus. Amirs ouders zijn weliswaar Shiarimoslims maar beslist niet streng religieus. Moeder draagt geen sluier, er is een tv in huis en vader lust een biertje op zijn tijd. De moskee wordt nooit bezocht en ook varkensvlees wordt in het gezin niet afgezworen. Amir is 10 jaar naar school geweest en heeft gedurende zijn schooltijd uiteraard één en ander over de islam en de Koran geleerd. Hij is tot de conclusie gekomen dat hij geen religie wil belijden waar hij niet achter staat en waar mensen niet worden gerespecteerd die andere opvattingen hebben dan moslims.
Maar die beslissing was op zijn zachtst gezegd geen handige keuze in een land waar men streng islamitisch is en waar de doodstraf staat op het verloochenen van Allah en Mohammed.
Op een dag is de militaire politie hun huis binnengevallen om het gezin met geweld tot de islam te bekeren. Amir wist te ontsnappen en is uiteindelijk na twee weken met hulp van een smokkelaar naar Zweden gevlucht.
Dan denk je dat de jongen het ergste gehad heeft en dan komt de Zweedse immigratiedienst zich er mee bemoeien.
Amir moest besluiten welke advocaat hij wilde hebben maar de jongen had geen flauw idee waar men het over had en koos ervoor om de immigratiedienst een advocaat/jurist te laten aanwijzen.

In Zweden is een groot verschil tussen een jurist en een advocaat. Een advocaat heeft tenminste  5 jaar aan de universiteit gestudeerd en weet van de hoed en de rand als het om wetgeving gaat. Een jurist heeft daarentegen met wat geluk een cursus 'knippen en plakken voor beginners' aan de NTI voltooid en mag zich vervolgens jurist noemen. En Amir kreeg een jurist.
Elke minderjarige moet een voogd toegewezen krijgen en toen hij nog in een opvanghuis in Stockholm woonde kreeg hij Rasheed aangewezen als voogd. En laat Rasheed nu uit Irak komen, een land waar Iran al eeuwen mee overhoop ligt en waartussen het nog steeds niet echt wil boteren. Je kunt wel raden hoe actief Rasheed zich heeft ingezet voor Amir.
Maar de pech was pas echt compleet toen Amir een tolk uit Azarbedjan kreeg toegewezen die bij het begin van het gesprek met de jurist Amir fijntjes liet weten dat hij afvalligen uit Iran niet mocht. Uiteraard zei hij dat in het Persisch zodat alleen Amir hoorde wat hij zei. Halverwege het gesprek met de jurist ging zijn voogd ervan door, hij had een andere afspraak. Daar zat Amir, 16 jaar, helemaal alleen in een land dat hij niet kende met een tolk die hem niet mocht en een jurist die van toeten noch blazen wist.

Twee weken geleden kreeg Amir de beslissing van de immigratiedienst; hij werd uitgewezen naar Iran. men had geconstateerd dat er verschillen waren in zijn verklaringen die afgelegd waren bij zijn jurist en bij de immigratiedienst. Toen Amir hoorde wat de jurist in zijn rapport had geschreven riep hij meteen:'dat heb ik nooit gezegd, zo is het niet gegaan'. Het rapport van de jurist had hij overigens nooit gelezen zodat hij ook niet wist wat er geschreven was.

Ik heb meteen een andere advocaat in de arm genomen die de beslissing van de immigratiedienst heeft aangevochten. Daarnaast hebben Amir en ik samen een brief aan de immigratiedienst geschreven om uit te leggen waarom er verschillen in de verklaringen waren en wat er nu echt gebeurd was.

De jurist in Stockholm heeft inmiddels al meer dan 10 keer gebeld omdat hij van mening is dat Amir geen recht heeft op een andere advocaat. De man ziet uiteraard zijn provisie in gevaar komen. En dat terwijl hij in de afgelopen maanden niet één keer heeft gereageerd op al mijn wanhopige telefoontjes en e-mails.

In eerste instantie was Amir erg depressief toen hij de afwijzing kreeg. Zijn  toekomst in Iran is overduidelijk; de Pasradan staan hem op te wachten op het vliegveld in Teheran om hem rechtstreeks naar de strop te brengen (in 2010 zijn meer dan 100 kinderen in Iran ter dood veroordeeld).
Zijn vader is inmiddels opgepakt en Amir weet niet waar hij is maar hij heeft wel zo zijn vermoedens.

Maar samen gaan Amir en ik de strijd aan tegen de immigratiedienst. Zijn advocaat en ik hebben bijna dagelijjks contact om de juiste strategie uit te stippelen zodat Amir hier kan blijven.
Want Amir wil ingenieur worden. Hij kan erg goed leren en spreekt inmiddels beter Zweeds dan Engels. En daar heeft hij slechts 7 maanden over gedaan.
Nu is het aan mij en aan zijn advocaat om aan te tonen dat Iran geen recht heeft op Amir. Zweden is het land waar Amirs toekomst ligt en ik zal procederen tot aan de rechtbank om aan te tonen dat de immigratiedienst het bij het verkeerde eind heeft.

En Amir? Amir kan weer een beetje lachen omdat hij eindelijk een voogd en een advocaat heeft die zijn belangen voorop stellen. En een tolk heeft hij inmiddels niet meer nodig!

Gevaarlijk beroep

Ik kan me niet voorstellen dat het iemand is ontgaan en het zal me zelfs niet verbazen als het een startitem van het acht uur journaal in Nederland is geweest en daarom zal ook ik er de nodige aandacht aan besteden:

AANSLAG OP POSTÅKERI IN BORLÄNGE.

http://www.dt.se/nyheter/borlange/article882725.ece
(gebruik Google translate maar om het te vertalen als je wat minder Zweeds spreekt, minstens de helft begrijp je dan).

En even voor alle duidelijkheid, de Poståkeri in Borlänge is Richard zijn werkgever zodat de ernst van de situatie wel even goed tot de lezer doordringt.

De eerlijkheid gebiedt mij te schrijven dat ik zelf niets in de gaten had tot ik een verontrustend mailtje kreeg van vriendin Astrid die inmiddels aan de radio gekluisterd zat om maar niets te missen. Mijn man wellicht levensgevaarlijk gewond onder het puin van een ingestorte bedrijfshal na een aanslag van Al Qaida en ik rustig babbelend met mijn Somalische werkloze uitkeringsgerechtigden, zie je het voor je! Waarom vertelt niemand mij ooit wat...

Het tijdstip van de aanslag stelde mij enigszins gerust want de mogelijk bom was om kwart over 8 afgegaan terwijl Richard pas om half 11 begint. Hij hoorde dus waarschijnlijk niet tot de mogelijk ernstig zwaar gewonden.
In de huidige tijd van I-phones en Smartions was een telefoontje met mijn echtgenoot gauw gepleegd en die wist mij enigszins te kalmeren. Er was inderdaad een explosie geweest in de hal waar op dat moment ik meen 8 mensen aan het werk waren. Zij waren getroffen door een wit poeder (Sars, bombrief, bacterieaanslag, ik kijk echt nergens meer van op) en moesten gesaneerd worden. Eerst alle kleding voorzichtig verwijderen, daarna grondig afspoelen, vervolgens gewikkeld in dekens opgevangen in de allerijl opgeroepen ambulances en vooralsnog in quarantaine tot er meer duidelijkheid zou zijn.
Voor alle zekerheid werd iedereen die in de nabijheid van de explosie was geweest onmiddellijk behandeld met antibiotica om welke gevolgen dan ook meteen de baas te zijn. Nee, laat dat maar aan de Zweden over. Geen halve maatregelen, als er iets geregeld moet worden dan kun je maar het beste in Zweden wonen, nietwaar.

Half Borlänge was inmiddels afgezet en ook de busjes en vrachtwagens van de post mochten niet meer gebruikt worden vanwege een mogelijk tweede aanslag.
De vrachtwagens die inmiddels binnenkwamen moesten lossen bij de overburen en overal en nergens werden busjes gehuurd om zo goed en zo kwaad als het ging de pakketten uit te rijden die niet in de hal waren tijdens de aanslag.

Klanten begonnen te bellen om zeker te stellen dat hun bestelde pakketjes wel binnen de gegarandeerde leveringstijd zouden worden geleverd. Ook vroegen mensen zich serieus af of het hun bestelde Smartphone was die wellicht door de kou was ontploft en de consternatie had veroorzaakt.
Zo onbegrijpelijk hè, een serieuze aanslag op een bedrijf en dan naïef denken dat het jouw batterijtje is dat explodeert op een transportband. Is men wellicht vergeten dat nog geen twee maanden geleden een gek zich heeft opgeblazen in de binnenstad van Stockholm. En dan denken dat Borlänge veilig is!

Gelukkig was de enige bomhond die de Zweedse politie bezit die dag niet vrij of ziek en deze werd dan ook met zijn begeleider met spoed uit Stockholm gehaald.

Uiteindelijk bleek rond half drie enige duidelijkheid in de chaos te komen. Na gedegen en intensief onderzoek bleek de Poståkeri in Borlänge aan een catastrofe te zijn ontsnapt. Het ging niet om een aanslag, ook niet om een bombrief en zelfs Bin Laden had het momenteel nog even niet gemunt op zijn Zweedse vijanden in Borlänge. Nee, het bleek gelukkig te gaan om een brandblusser die niet gezekerd was en door wellicht wat hardhandig gebruik was afgegaan.

Wat een dooddoener, zul je denken maar ik wil alleen maar even benadrukken aan wat voor stress Richard elke dag weer moet blootstaan. Want nu was het een brandblusser maar wat is het de volgende keer? Richard gaat om loonsverhoging vragen en zelf overweeg ik om te infiltreren bij Al Qaida. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee!!