Bambiekiller

Bambie is dood. En dat is Savannah d'r schuld. Ahhhhhh.....

Ik moet toegeven dat er geen opzet in het spel was maar ja, als je ook als zo'n dolle als mijn jongste dochter over het Zweedse asfalt scheurt dan komen daar ongelukken van.

Donderdagavond was Ismail even thuis geweest om met zijn surrogaatmama een appeltaart te bakken - huiselijkheid kent geen tijd - en na het eten zou hij weer thuisgebracht worden. Savannah greep haar kans en zou övningskören (autorijden met haar vader als instructeur) naar Ludvika. Het begon al wat te schemeren dus dan moet je in dit land bedacht zijn op overstekend wild. Onbegrijpelijk overigens. Dit land bestaat voor 98 procent uit bossen. Waarom moet dat wild dan op die schaarse stukjes asfalt gaan wandelen? En dan uitgerekend als het gaat schemeren en het zicht toch al niet zo best is.

Afijn, ze reed kalmpjes de straat uit en Ismail en surrogaatpapa babbelden wat over koetjes en kalfjes wat in dit geval beter over hertjes en reetjes had kunnen gaan. Dan was iedereen tenminste voorbereid op die enorme knal die volgde op de frontale botsing met een Bambie uit het bos.
Savannah had hem in haar ooghoek wel gezien  maar had bij lange na niet voldoende tijd om te remmen omdanks het feit dat ze slechts 50 km per uur reed en na de pijnlijke confrontatie met mijn auto vloog Bambie de berm in. Daar trilde hij nog even flink na en besloot toen het leven te laten. Ahhhhhhhh.....
De schade aan de auto bleef beperkt tot een kapotte lamp en een omgebogen nummerbord.

In Zweden heeft elke automobilist het telefoonnummer van 'viltolycka' bij zich en een lint om de plaats te markeren waar het dier zich bevindt. Zo kan een jager hem later snel terugvinden. Maar ons overkomt dat niet dus wij hebben dat ook niet in de auto liggen.
Uiteindelijk heb ik maar 112 gebeld - het was beslist een noodsituatie voor Bambie - en die hebben ervoor gezorgd dat een jager uit de buurt die avond aan de hertenbiefstuk met rode bessensaus zat.

Maar Savannah verdient een compliment, of eigenlijk wel twee.
Allereerst raakte ze niet in paniek en besloot ze na de ergste schrik toch weer in de auto achter het stuur te kruipen. En ten tweede reed ze op de terugweg over dezelfde weg om direkt haar angst te overwinnen.

Dus een grote pluim voor mijn lieve, kleine Bambiekiller.

Wat een feest

Het ene moment lig je heerlijk te rollebollen met een jonge god die je hebt opgeduikeld bij Scouting en die altijd geld heeft omdat hij werkt en jij niet, het volgende moment ben je 25 jaar getrouwd met dezelfde inmiddels grijze, enigszins gezette maar nog steeds even lieve vent die je de drie mooiste kinderen heeft gegeven die een mens zich kan wensen.
Dat overkwam mij afgelopen weekend, althans het tweede gedeelte van bovenstaande zin. Het eerste stuk was immers al wat langer geleden.

Tegenwoordig is het volmaken van vijfentwintig jaar huwelijk een prestatie op zich en zeker een feestje waard want er zijn er maar weinigen die dat lukt, zeker met dezelfde echtgeno(o)t(e). Maar wij hebben elkaar de afgelopen tijd niet de tent uitgetreiterd, we hebben niet buiten de pot gepiest zover ik weet, de dopjes op de tandenpasta schroeven we zelf wel op de tube als de ander dat vergeten is en vuile sokken belanden altijd in de wasmand omdat we allebei een hekel hebben aan vuile sokken naast de wasmand.
Niet dat het alle dagen paradijs is bij ons want soms word ik wel eens gek van zijn gezeur om koffie en toilet op momenten dat dat absoluut niet voorhanden is en hij zou mij zeker geregeld de mond willen snoeren als ik weer loop te zaniken over mijn werk. En al die doldrieste ideëen waar ik te pas en te onpas mee aankom moet je volgens mij ook wel eens zat worden. Maar we hebben aan een half woord genoeg en ruzie maken doen we al lang niet meer, dat is verspilde moeite en leidt alleen maar tot hoge bloeddruk en agressie. Zinloos dus.

Maar een klein feestje is zo'n mijlpaal wel waard dus liepen we al even te sudderen over hoe we dat moesten aanpakken met de halve familie in Nederland en de rest in Zweden.
Uiteindelijk kwamen we niet verder dan een etentje met alle kinderen en aanhang plus een nachtje Stockholm en afsluitend een leuke activiteit.
En de familie over de grens moest maar een borrel op het heuglijke feit nemen en vooral veel aan ons denken. En zo geschiedde.

Maar 5 hotelkamers, een tafel voor 9 en een uitstapje met leuke herinneringen regel je niet effe in dit land van melk en honing. Het boeken en betalen van de kamers ging nog wel maar bij aankomst was er niets gereserveerd en moesten we voor gerenoveerde kamers plotseling 200 kronen bijbetalen. Daarbij was één kamer niet schoongemaakt en ontbrak op een andere kamer bij het bed een poot. Slapen in balans dus.
Uiteindelijk liep het allemaal wel los maar het geeft een mens toch wat onnodige stress.

Een restaurantje boeken verliep ook al niet zo vlot want de meeste restaurants gaan hier om 18.00 uur dicht of zijn zelfs helemaal gesloten omdat het zaterdag of vakantie is. Ik zou het bedrijfsplan van zo'n tent wel eens willen lezen. Uiteindelijk vonden we stomtoevallig op 140 meter van het hotel een leuk libanees restaurant die geen tafel om 7 uur maar wel om 8 uur had. Kom je daar aan, denk je dat de hut is afgeladen, zijn er drie tafels bezet. Geeft niet, het eten was super, Amir heeft geleerd dat je een glas cognaq niet binnen 3 sekonden naar achteren moet kieperen en Ismail kreeg plotseling in de gaten dat we iets aan het vieren waren alleen wist ie niet goed wat.
Zo kregen we van onze dierbaren een tijdschrift met allerlei leuke herinneringen en waar op de voorkant stond 21 augustus 1986 - 21 augustus 2011 waarop Ismail lakoniek zei: 'Hé, dat is morgen'.

En het boeken van een segwaytochtje ging al helemaal niet over rozen. Volgeboekt, te weinig segways of geen tour op zondag. Maar uiteindelijk is het toch allemaal gelukt en hebben we een heerlijk weekend met zijn allen gehad. Een weekend waar we veel en vaak op terug zullen kijken, niet in het allerminst in Rome waar we in oktober naar toe gaan wat we als kadootje van ouders en kinderen hebben gekregen.

En dan gaan we met veel plezier de volgende 25 jaar tegemoet met bij voorkeur dezelfde echtgenoot en zeker dezelfde kinderen.

Terug van weggeweest

Nog steeds hebben we geen internet via Telia en nog steeds heeft Glocalnet ons niet afgesloten dus een blogje schrijven over de vakantie in Nederland gaat zo maar lukken.

Op 19 juli vertrokken we iets verlaat naar Nederland samen met Savannah en Ismail. Halverwege juni had ik al een vreemdelingenpaspoort aangevraagd voor Ismail maar Migrationsverket was vergeten de aanvraag door te sturen dus was er op de dag van vertrek geen paspoort voor Ismail. Ik houd wel van wat spanning op zijn tijd dus hebben we hem gewoon in de auto gezet met zijn bankpasje als identificatie in de hoop dat we niet bij de grens zouden worden aangehouden. Zouden we wel zijn aangehouden dan waren we waarschijnlijk veroordeeld tot 2 weken water en brood in de Zweedse nor omdat we ons zouden hebben ingelaten met mensensmokkel. Maar dat gebeurde allemaal niet en we kwamen dan ook zonder problemen in Westerbork. Ismail had vanwege de opwinding de hele nacht ervoor niet kunnen slapen en heeft zodoende van de reis niet veel meegekregen omdat hij voornamelijk de binnenkant van zijn oogleden heeft bestudeerd. En eenmaal in ons vakantieoptrekje heeft hij daar nog drie uur slapen aan toegevoegd dus hij was goed uitgerust om zijn nieuwe avonturen tegemoet te zien.
We hebben er zelf niet helemaal bij stil gestaan maar vrijwel alles was nieuw voor hem. Zo heeft hij voor de eerste keer in zijn leven:
- een pretpark (de Efteling) bezocht en een ritje in de achtbaan gemaakt
- vla gegeten (wat hij zo lekker vond dat hij er minstens een liter per dag doorheen joeg)
- op een boot gevaren (van Zweden naar Duitsland, van Den Helder naar Texel, in de sloep van Frank Jan en Marjon)
- over een braderie gewandeld (mam, mogen mensen dit allemaal kopen? Oh, dan moeten Nederlanders wel héél gelukkig zijn)
- een loempia gegeten
- in een file gestaan (pap, waarom rijden ze niet door?)
- in restaurants gegeten waar hij helemaal zelf mocht bepalen wat hij ging eten
- een ansichtkaart aan iemand gestuurd
- naar de dierentuin geweest waar hij een varaan aan zijn staart trok en een pelikaan bij zijn snavel greep
- het strand en de zee gezien en zich verwonderd afvroeg wat schelpen zijn
- op een tandem gereden met zijn pseudoneef
- zijn familie heeft uitgebreid met een oom, tantes, opa en oma's, neven en nichten en iedereen wil toevoegen aan zijn Facebook
- zadelpijn gehad
- in een stoomtrein gereden
- bier (weliswaar zonder alcohol) gedronken
Toen we over de Afsluitdijk reden dacht hij dat we in Engeland terecht kwamen en op Texel zag hij Vlieland aan voor Denemarken. Fietsend langs een aardappelveld begreep hij niet waarom niemand die aardappels jatte en hij vroeg zich in alle ernst af wat Nederland met al die koeien moest. De parkeergarage in Amstelveen vond hij zo mooi dat hij er foto's van wilde maken en wat hij van de Wallen in Amsterdam vond weet ik niet maar kan ik wel raden.
In de trein van Amsterdam naar Harderwijk (terugrit) dacht hij dat we opgepakt zouden worden door de politie omdat ik geen kaartje had gekocht. Het begrip retourtje was hem totaal onbekend.
In Amsterdam hebben we bij een Afghaans restaurant gegeten en hij was zo ontzettend trots toen we zeiden dat we het heerlijk vonden.

Op de terugreis naar Zweden moesten we bij de boot onverwacht toch onze paspoorten laten zien en daar dreigde het toch nog even mis te gaan. Ik loog met het schaamrood op mijn kaken de boel bij elkaar om hem toch aan boord te krijgen wat uiteindelijk ook lukte omdat Duitsland duidelijk geen zin had in een minderjarige illegale Afghaan. Ismail vond het wel jammer, hij was graag teruggestuurd naar Nederland.

Bij terugkomst lag zijn paspoort klaar die we meteen de dag erna maar hebben opgehaald. Hij was er zo blij mee dat hij met tranen in zijn ogen meldde dat hij vannacht met zijn paspoort in bed zou slapen. ´Nu ben ik eindelijk iemand´, zei hij.

Wij hebben een bijzondere vakantie met Ismail gehad want wij bekijken nu al onze mogelijkheden en rijkdommen met andere ogen. De ogen van een minderjarig oorlogslachtoffer uit Afghanistan.