Tegen wil en dank

Ik ben socialist: tegen wil en dank, dat wel. Van mezelf ben ik namelijk helemaal niet sociaal, nee een vleugje Aspberger valt zelfs niet te ontkennen.
Als ik ga wandelen ga ik het liefst alleen zodat ik samen met mijn gedachten een intressante conversatie kan voeren zonder voortdurend het gekakel van mijn medewandelaars te moeten aanhoren. Mijn beste blogs ontstaan als ik alleen ben.
Ik werk tijdelijk twee dagen in de week in Filipstad wat 130 kilometer rijden is. Heerlijk 3 uur met mezelf in de auto en luisteren/meezingen naar muziek die de rest van de familie verafschuwt. Als ik een ceedeetje draai en het ding begint na liedje 21 weer opnieuw dan rukt Ries met een fanatieke bedrevenheid het ding uit de cd speler onder het mom 'ja, die hebben we al gehoord'. Terwijl ik eens een ritje naar Nederland heb gemaakt met Quinta waarbij we slechts één cd draaiden: Jan Smit.
Dus die ritjes naar Filipstad zijn echt geen bezoeking voor me want ik reis helemaal alleen.
Naast mijn twee banen studeer ik momenteel ook IT aan de hogeschool van Dalarna. Dat is een thuisstudie met veel lezingen via internet. Helemaal niet erg, ik vermaak me wel met mijn oordopjes achter mijn computer.

Al jaren stem ik rechts hoewel ik er steeds meer over denk om maar helemaal niet meer te stemmen want ik heb niet de indruk dat mijn stem ook maar ergens toe leidt. Zodra politici mijn stem hebben binnengesleept gaan ze hun eigen race lopen en blijft er van hun valse beloftes maar erg weinig over. Maar rood heb ik echt nooit gestemd. Het is dan ook een uitdaging om in Dalarna te wonen waar 70 procent van de idioten rood stemt.
En toch ben ik socialist, ongewild. Ik draag namelijk een flink steentje bij om het leven voor mijn medeburgers financieel een beetje draaglijk te maken. Nou ja steentje, noem het rustig een kei.
Iedereen weet inmiddels wel dat Zweden nu niet bepaald een schoolvoorbeeld is van een belastingparadijs. Bij mijn weten is in Zweden, op Noorwegen na, de belastingdruk het hoogst en dat is gevoelig te merken in de portemonnee. Toch geldt dat niet voor alle inwoners van Zweden.

Ik zal het duidelijk maken met een voorbeeldje.
Ik werk, naast mijn full time baan op het arbeidsbureau, 20 uur per week als consultant voor Regio Dalarna en mijn uurtarief bedraagt 400 kroon ex moms (BTW). Mijn maandelijkse factuur voor geleverde diensten is dan 40 000 kroon incl.moms.  Als ik alle belastingen die ik moet betalen daarvan aftrek dan houd ik zelf 16 000 kroon over. Aangezien ik echter nog een baan heb en boven de norm van 370 000 kroon per jaar uitkom moet ik over mijn 16 000 kroon 25% staatsbelasting betalen en houd ik dus maar 12 000 kroon over. Van die 12 000 kroon moet ik boodschappen, kleding, benzine, kadootjes, e.d. kopen waar ook weer 25% BTW over moet worden betaald dus uiteindelijk zijn die 12 000 kroon maar 8 000 kroon waard. Ik draag dus 32 000 kroon bij aan het sociale systeem om mensen die minder bedeeld zijn ook van wat pecunia te voorzien.

Als ik als asielzoeker naar Zweden kom dan heb ik recht op een uitkering, een zogenaamde etableringsersättning. Die bedraagt 308 kroon per dag en is belastingvrij.
Als je alleenstaande bent dan krijg je voor de huur alles boven de 1800 kroon vergoed. Dus als de huur 4000 kroon bedraagt dan krijg je daar 2200 kroon extra uitkering.
Als je kinderen heb dan krijg je daar ook weer extra geld voor: 800 kroon voor kinderen onder 12 jaar en 1500 kroon voor kinderen boven de 12 jaar. Daarnaast krijg je dan nog onderhoudsuitkering van ongeveer 1000 kroon per kind/maand en kinderbijslag van 1050 kroon per kind/maand. 
Ik deel zelf elke maand de uitkeringen uit en weet dat er mensen zijn die een kleine 30 000 kroon aan uitkeringen per maand binnenslepen. Belastingvrij. En dat is meer dan dat ik elke maand met mijn anderhalve baan verdien.

Ik klaag niet want ik heb het goed. Elke maand heb ik genoeg geld om mijn rekeningen te kunnen betalen en als ik mijn best doe kan ik ook nog één of twee keer op vakantie. En dat gun ik anderen uiteraard ook. Maar toch wringt het als ik zie dat mensen die geen spat naar school zijn geweest en dus ook geen studieschuld hebben na zes maanden in Zweden te hebben gebivakkeerd  mij leuk komen vertellen dat ze een maandje naar Somalië gaan om hun familie te bezoeken. Ik snap dat je je familie mist en dat je graag je 18 kinderen weer even in de armen wilt sluiten maar als ik dan mijn eigen loonstrookje bekijk dan weet ik dat een retourtje Somalië voor mij er nog even niet inzit omdat ik daar gewoonweg het geld niet voor heb. 
En die belastingdruk wordt alleen maar hoger omdat de rechtbank vorige week een uitspraak heeft gedaan dat Somaliërs het recht hebben op gezinshereniging, ook al kunnen ze niet aantonen dat bepaalde gezinsleden ook echt tot het gezin horen. Drie keer raden wat er met mijn belastingcentjes gaat gebeuren?

Genetisch samenraapsel

Tja, als er een generatie bijgeknutseld wordt, dan ga je je automatisch toch een beetje afvragen hoe dat garnaaltje er straks genetisch uit komt te zien. Zelf beschik ik over vrij dominante genen - mijn hele familie trouwens - en ook Quinta is daarmee behept. Ik denk dat Hjalmar blij mag zijn dat zijn snelle jongens het geslacht mogen bepalen, de rest komt voor Quinta haar rekening.
Zelf ben ik nogal impulsief met wat ADHD trekjes en hier en daar een vleugje contactgestoord. Kan ik niets aan doen, heb ik geërfd van moederskant. Ik bedenk nu dat het tijd is voor een andere auto en het ding staat binnen een week voor de deur te glimmen. Ik wil een kind, ik mik mijn strook pillen in de prullenbak en 9 maanden later loop ik trots achter de kinderwagen. Ik bekijk een reisgids en binnen nu en no time vertoef ik zelf tussen de palmbomen. Niks nadenken, bespreken met de rest van het gezin, nachtje over slapen, nog eens uitrekenen, twijfelen en piekeren en het uiteindelijk dan toch niet doen. Nee hup jongens, koffers pakken, we gaan naar Curacao. Lekker pedagogisch ook want mijn kinderen wisten nooit wat hen te wachten stond. Help, wat heeft dat mens nu weer bedacht! Maar zoals gezegd, het zijn de genen van moederskant. Mijn moeder kon ons rustig op een warme zomeravond tegen half 10 's avonds uit bed trommelen en meeslepen naar de ijssalon op Tussenmeer om een ijsje te halen. Onder het mom van 'te-warm-om-te-slapen' nam ze haar drie koters op sleeptouw zonder te bedenken dat dat misschien wel wat impulsief was. Heb ik overigens nooit betreurd want ik kan het me blijkbaar na 40 jaar nog steeds herinneren.

Ik mag dan de haaibaai van de familie zijn, het wurmpje zal waarschijnlijk ook iets van opa erven. Zijn humor bijvoorbeeld. Quinta en Savannah vinden papas humor erg leuk, ik vind het nogal voorspelbaar. Nu ken ik de goede man natuurlijk al een tijdje maar als je een 'leuke' opmerking al 25 keer gehoord heb dan weet je bij benadering wel wanneer nummer 26 aan de beurt is. Maar zolang Quinta en Savannah er nog om schik om hebben en hij de lachers op zijn hand heeft zal ik er niet over klagen. Geen sterk gen, dat geeft ik toe, maar echt hinderlijk is het ook niet.

Van Robin zal minimensje van Hoek hopelijk het doorzettingsvermogen erven. Elk najaar zakt hij steevast voor vrijwel elk tentamen en rond de kerst zit hij dan dapper te ploeteren om elk gezakt tentamen over te doen naast alle nieuwe tentamens die ongeduldig op hem staan te wachten. Maar inmiddels heeft hij het toch al tot het derde jaar van zijn studie geschopt en hij gaat beslist de eindstreep halen.

Misschien wordt de kleine wel een gevoelige huilebalk. Dat is dan weer een trekje van opa's kant. Mijn schoonmoeder kan al een traantje wegpinken bij de reclame van LU biscuit en Sesamstraat komt ze nauwelijks droog door. En een onverwacht bezoekje uit Zweden is meer een opgave dan leuk want als we weggaan is het één groot tranendal.

Van Savannah erft kleine moep de kameleongenen. Dan denk je dat het kind verlegen en teruggetrokken is. Kon als kind nauwelijks veranderingen hanteren en sloeg al op tilt als de melkboer een half uur later dan normaal aan de deur stond te bellen. Kan amper een goedemorgen uit haar mond krijgen als iemand haar groet en vertelt drie dagen later tussen neus en lippen door dat ze een 8 voor haar wiskundeproefwerk heeft. Kortom, een kind dat slechts een klein plaatsje in de wereld opeist en als stille muis vanzelf groot wordt. En dan komt ze plotseling met het idee om in een apenopvangcentrum in Borneo of een kindertehuis in Thailand haar stage te gaan lopen. "Kom op met het avontuur, ik ben er klaar voor", roept mijn verlegen en stille grietje. Echt wel de laatste van wie ik dat verwacht.

Als ik het zo bekijk dan denk ik dat dit feutje een samenraapsel van genen gaat worden. En daar moeten wij dan met zijn allen van gaan houden?
Toen ik zwanger was van Robin maakte ik me erg vaak zorgen. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat ik van dit nieuwe kindje net zo veel kon houden als van het grietje dat we al hadden. Maar wat bleek: Robin had bij zijn geboorte een sleuteltje bij zich en met dat sleuteltje opende hij mijn hart waar een nieuw pakketje liefde lag opgeslagen. En ook Savannah had zo'n sleuteltje bij zich.

En nu denk ik dat kleine Quimar/Hjalta ook zo'n sleuteltje heeft. Een sleuteltje voor iedereen die van hem/haar zal gaan houden. Ondanks alle genen!!

Opa en oma

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen want om de hete brij heen draaien heeft weinig zin. Richard en ik gaan een generatie opschuiven. De bandjes van de rollator kunnen worden opgepompt, vanaf nu alleen nog maar bejaardensex, met ouderenkorting op een Rijnreisje, tijdelijk geen inschrijfgeld voor de klaverjasvereniging, Tena Lady in kwantumverpakking, geraniums zijn best leuk, nu ook gehoorapparaatjes bij de Hema, kan die takkemuziek wat zachter, wandelen op zondag, en ga maar door.
Als ik nu in de spiegel kijk zie ik plotseling lijntjes in mijn gezicht die er nooit geweest zijn en op de afdeling maatje 38 - 40 zul je mij nooit meer treffen. Ik word met mevrouw aangesproken in de winkel en mensen staan voor me op in de trein. Als ik het zo lees zou ik bijna gaan hangen in de tuin maar ik leg me lachend neer bij mijn nieuwe status. Ik word namelijk oma en Richard wordt opa. OMA!! IK!!

Quinta en Hjalmar gaan mama en papa worden in augustus  waardoor allerlei mensen een andere status krijgen. Mijn moeder wordt ouwe oma (gammal mormor), net als Richard zijn moeder. Angela en Trix worden oudtante en Robin wordt oom. Savannah wordt tante en oppas net als Mathilda.

Ik heb me niet helemaal gerealiseerd toen ik besloot om jong moeder te worden dat ik wellicht ook jong oma zou worden. Ik ben natuurlijk geen jonge blom meer maar geestelijk voel ik me nog steeds 28 dus het idee dat ik nu oma word strookt met die gedachte want een oma van 28 is vrijwel niet te doen.

Maar ondanks de status van oma verheug ik me er toch erg op en leef ik erg met Quint mee nu ze zwak, ziek en misselijk is.
En nu wachten we met spanning op de eerste echo om een neiuwsgierige blik te kunnen werpen op ons eerste kleinkind.