Graves

Savannah zal wel protesteren als ze ziet dat ik over haar schrijf maar als ik niets zeg/schrijf krijg ik ook commentaar.

In 2008 kreeg ik bij een abonnement van een tijdschtift een gratis hartslagmeter en dus moest iedereen even testen of zijn hart het nog wel deed. Het 'made-in-Taiwan' apparaatje gaf bij allemaal een hartslag tussen 70 en 80 aan behalve bij Savannah. Haar hartslag in rust was volgens het flutding 130. 'Waarom sturen ze toch zulke goedkope rotzooi naar onwetende klanten', vroeg ik me in alle ernst af. Je zou er ongerust van kunnen worden. Voor de grap rende Savannah een keer de trap op en af en had - volgens 'made-in-Taiwan' - een hartslag van 175. Ja hoor, wat heeft ze dan voor hartslag als ze de marathon zou lopen (wat een hypothetische vraag is want Savannah loopt nog niet  eens naar de brievenbus).
Maar ik heb mijn levenslessen in een rugzakje dus belde ik voor de zekerheid toch maar even met de dokter. Na wat bloedonderzoek en het constateren dat zowel de hartslag als de bloeddruk te hoog waren kwam men tot de conclusie dat zij de ziekte van Graves heeft. Dit is een ziekte aan de schildklier waarbij de schildklier te hard werkt en te veel hormoon aanmaakt.
Het lijkt een erfelijke kwestie want aan de Wijnandsenkant zijn er meer familieleden met schildklierproblemen (en bedankt voor de dominante genen).
Savannah werd aan de medicijnen gezet; één medicijn die de schildklier helemaal stillegt en één medicijn die de hormonen van de schildklier vervangt. Bij ongeveer 40% van de patiënten blijkt na twee jaar, als de schildklier weer gaat werken na het stoppen met de medicijnen dat de schildklier weer functioneert zoals het zou moeten.
Vorig jaar mei mocht Savannah stoppen met de medicijnen en ging de schildklier weer aan de gang. In eerste instantie leek het allemaal goed te gaan maar dinsdag kregen we in het ziekenhuis te horen dat de bloedwaardes weer niet goed waren.
En nu staan we dus voor een zware keus; of bestralen met radioactief materiaal of opereren. Bestralen kan niet in Zweden en daarvoor zal ze dus naar het buitenland moeten. Opereren is definitief, de schildklier gaat eruit, een litteken dwars over haar keel en de rest van haar leven medicijnen.
Opereren zal gebeuren in het universiteitsziekenhuis in Uppsala en heeft een aantal risico's. Zo kunnen haar stembanden beschadigd raken met alle gevolgen van dien.
Bestralen kan in Groningen maar daar zijn Zweedse artsen niet zo voor vanwege mogelijke beschadigingen aan ander weefsel.
We weten nog niet wat het gaat worden; misschien een weekje aardbeien plukken in Japan?

Zielig

Hij hep weer wat!

Als mensen mij vragen hoe het met ons gaat en ik begin de zin met:"goed, hoewel, Robin ...." dan is dat vaak de standaardreactie.
Al in groep drie kwam hij eens naar huis met een gat in zijn hoofd nadat een klasgenootje 'voor de gein' een schroevendraaier in zijn hoofd had geprikt. Hij hep weer wat!

Toen we het hotel koud een maandje in bezit hadden ging hij 'zogenaamd' waterskiëen waarbij zijn voet in de motor kwam en we met spoed naar het ziekenhuis konden om 4 tenen te laten hechten en 2 tenen werden vastgepleisterd omdat ze gebroken waren. En vraag me niet hoe het kan maar binnen een week na dit ongelukje viel hij met zijn fiets in het water. Hij hep weer wat!

Tijdens een gymles brak hij op een onverklaarbare manier zijn arm maar na een week was hij het gips zat en haalde het er eigenhandig af. (anders kan ik niet zwemmen, mam). Hij hep weer wat!

Een paar jaar geleden konden we halsoverkop naar een vriendje met een nieuwe trampoline waarop Robin na een ongecontroleerde sprong lag te kermen van de pijn omdat zijn  schouder uit de kom lag.  Hij hep weer wat!

Die arm is inmiddels al een keer of 6 uit de kom geweest en dus leek er geen andere oplossing dan te opereren.
Zo gezegd zo gedaan en na een klein jaar op de wachtlijst was hij afgelopen donderdag eindelijk aan de beurt. Maar niets is wat het lijkt dus toen de chirug eindelijk alle apparaten via een kijkoperatie in zijn schouder had geschoven bleek de oorzaak van alle ellende aan de andere kant van de spier te zitten. Met andere woorden; hij was aan de verkeerde kant van zijn schouder opengemaakt. De simpele logica van de chirurg: in 97% van alle gevallen zit het probleem aan die kant maar bij Robin zit het toch aan de andere kant. Ik als leek zou zeggen, dichtnaaien die hap en aan de andere kant even openmaken, de boel repareren, uitslapen en hup naar huis. Maar deze chirurg (in opleiding met een spiekbriefje in zijn doktersjas neem ik aan) kon dat niet en nu moet Robin dus een andere keer opnieuw geopereerd worden door iemand anders op een andere plek in zijn schouder. Hij hep weer wat!
Na de operatie, nog groggy van de narcose, begaf de auto het op weg terug naar huis dus kon papa Mathilda uit Ludvika komen om de gekneusde jeugd op te halen (Mathilda roept altijd enthousiast dat ze paps wel even belt wat ons dus vaak een ritje naar Linköping scheelt).

Eenmaal thuis, twee dagen na de operatie, leek het Robin een reuzeidee om de ijverige houthakkers in ons bos wat te helpen met het wegstoken van wat rooiafval. Daarna is hij naar de eerste hulp gereden om zijn steriel verpakte schouder opnieuw te laten verbinden omdat eea was doorgelekt. Hij hep weer wat!

Waarom ik het hem niet heb verboden? Ach, hij is 20 jaar en 1.94 m. Daar kan ik niet meer tegenop want dan eindigt dit verhaaltje in 'Zij hep weer wat!'


  

                                                    

Moord

Ik ben van mezelf best aardig. Ik heb 42  facebookvrienden - ik weet het, iedereen heeft er zeker 100 meer maar ik accepteer lang niet iedereen als vriend - ik ben al bijna 25 jaar getrouwd (en om dat te halen moet je wel aardig zijn want je kunt tegenwoordig al scheiden als je ega het dopje op de tandpasta vergeet), ik heb 3 kinderen veilig en opgevoed aan de Zweedse maatschappij afgeleverd en binnenkort komen daar nog twee Amaatjes bij en veel -voornamelijk gekleurde - medemensen in Ludvika zeggen mij gedag. Dus vind ik dat ik best aardig ben.
Maar binnenkort bega ik een moord. Op de Nederlandse nieuwslezer op de radio!!
Ik zit op de bank in de kamer en kijk al 5 maanden uit over een wit landschap, voor mijn deur is het een ijsbaan van gesmolten en weer opgevroren sneeuw, ik rijd nog steeds op winterbanden, mijn vuilnisbak wordt niet geleegd als ik hem niet zelf uit die enorme sneeuwhoop trek die die sneeuwschuiver voor mijn oprit flikkert, de hertjes vreten de vetbolletjes met plastic en al op zodat er voor de vogels niets meer overblijft, mijn moestuintje ligt onder een meter sneeuw dus aardbeitjes uit eigen tuin zit er nog lang niet in. Kortom, het wintert als nooit tevoren.
En wat zegt de gek op de Nederlandse radio elk halfuur, temperaturen die kunnen oplopen tot 25 graden maar tegen de avond zal het weer wat afkoelen. AFKOELEN!!! Misschien kan het in Zweden eindelijk eens een beetje opwarmen. Ik heb verdorie een schitterende tuinset gekocht maar ik denk dat ik die maar tot kunst ga verheffen, alleen maar naar kijken, niet aankomen. Richard denkt niet dat hij deze zomer mee kan naar Nederland; hij moet immers sneeuwschuiven op de oprit,
'Zonnig en warm met temperaturen die kunnen oplopen tot 25 graden' zegt die irritante KNMI stem nu al de hele ochtend.
Maar ik heb er genoeg van, ik bekogel de gek met zelfgemaakte sneeuwballen tot hij het loodje legt. Er zijn grenzen!!