LAT

Voor sommigen een donderslag bij heldere hemel, anderen zagen het al jaren aankomen en hebben zich verwonderd afgevraagd hoe zo'n aardige man het zo lang uit heeft weten te houden met zo'n haaiebek. Maar de kogel is door de kerk, Ries en ik gaan uit elkaar. Leedvermaak is ook vermaak dus er zullen zeker mensen zijn die roepen:"Ik heb het al gezegd toen de trouwkaart op de mat viel.... die gaan de rit niet volmaken, let op mijn woorden. Hij zo'n trouwe sul en zij altijd met d'r grote kanis vooraan en overal een mening over, dat kan niet goed gaan".

Onze "scheiding" is echter niet definitief, hopelijk niet lang en zeker niet vrijwillig. Ik heb namelijk een baan gekregen in Haninge, een voorstad van Stockholm en op steenworp afstand van mijn dochter, schoonzoon en binnenkort kleinzoon. En ook wat dichterbij Robin en Mathilda. Sinds onze twee oudsten de provincie hebben verlaten en ook kuiken nummer drie binnenkort het nest verlaat is er eigenlijk niets dat ons nog bindt aan het platteland. Ikzelf mis de stad al jaren en doe een moord voor lopend-naar-het-werk of een-bakkie-op-een-terrasje. Of wat dacht je van een bus die elk kwartier gaat.

Binnen het arbeidsbureau is het vrij eenvoudig om intern te solliciteren en afgelopen maandag mocht ik dus op gesprek komen voor hetzelfde werk als dat ik nu doe maar dan in Haninge. 's Middags belde de chef al op en meldde enthousiast dat ik 4 juni mag beginnen. En daarmee begon een 24-uurs zoektocht naar een onderkomen. Want een dak boven je hoofd vinden in de nabijheid van Stockholm dat redelijk betaalbaar is, is vergelijkbaar met het zoeken naar een garnaal met groene stippels in de Stille Oceaan.
Quinta bood vriendelijk de babykamer aan tegen een schappelijke huurprijs en een collega stelde spontaan haar tent ter beschikking. Ik heb nog even getwijfeld over een kartonnen doos maar in mijn maat zijn die moeilijk te vinden tenzij ik mijn voeten buitenboord hang.

Uiteindelijk gaan we nu voor een koopappartement op 10 minuten LOPEN van mijn werk en waar Ries en Savannah bij in kunnen trekken zodra ons huis in Dalarna is verkocht. We rekenen erop dat de verkoop van het huis helaas nog wel even kan duren en tot die tijd blijft Richard wonen in Ludvika samen met Savannah en werken in Borlänge. Zodra het huis verkocht is kan ook hij interne overplaatsing aanvragen en kunnen we op zoek naar een nieuw huis in Stockholm. Maar tot die tijd gaan we dus latten. Ik woon en werk in Stockholm op werkdagen en kom de weekenden naar Dalarna. In Zweden is dat heel gewoon en wordt weekpendelen genoemd. Zeg dus niet dat ik niet integreer want ik heb me inmiddels volledig aangepast aan de Zweedse mores, weekpendelen en een LAT relatie. Nu alleen nog een tweede leg.

Ik hoop alleen niet dat het te lang duurt want scheiden van mijn echtgenoot doe ik echt niet vrijwillig en zeker niet graag. Daar is hij te lief en ben ik te gebekt voor.

Pasen

Zo is het bijna Pasen en zo is het net Pasen geweest. Gelukkig heb ik nog wat vrije dagen na Pasen opgenomen want zo'n volksfeest gaat toch niet in je kouwe kleren zitten.

Het begon namelijk al op Goede Vrijdag.
Tijger, één van onze drie katten had enkele dagen geleden huis en haard verdedigd toen een onbekende zwarte soortgenoot de tuin betrad. Hij was daarbij onbedoeld toch wat gewond geraakt aan zijn oog en vrijdag zat dat oog helemaal dicht en leek hij er ook last van te hebben. Niets zo leuk als het weekendtarief van de dierenarts betalen dus togen Savannah, Tijger en ik naar het dierenziekenhuis  100 km verderop om Tijger weer van twee ogen te laten voorzien. De kat moest blijven en kon over een uurtje of 3 weer opgehaald worden. Geen nood, Savannah en ik zouden wel wat uurtjes stukgooien in het winkelcentrum en bovendien moest omama van de trein worden gehaald die bij ons de Paasdagen zou doorbrengen.
Eerst maar eens even naar de autospeciaalzaak - niet direct mijn favoriete shopstek, maar één van mijn banden miste een ventieldopje dus daar moest een nieuw exemplaar voor worden aangeschaft. Weet ik veel dat dat onder de afdeling pimp-your-car valt dus uiteindelijk vroeg ik bij de klantenservice naar een ventieldopje voor mijn auto. Ik had zelfs nog even gecontroleerd welk merk en type auto ik heb want daar vragen ze altijd naar op momenten dat je er niet op bedacht bent en dus met een mond vol tanden staat. Maar dat wilde de goede man niet weten, nee, hij vroeg me slechts welke kleur ik wilde hebben. Welke kleur!! Weet ik veel, zwart net als de andere drie lijkt me wel passend. Nee, die had ie niet maar wel rood, zilver, goudkleurig, metallic, blauw, groen en roze. Nou ben ik van mezelf best een avonturier maar roze ventieldopjes gaan me echt te ver. Uiteindelijk heb ik voor de metallic gekozen - lekker veilig - en hebben al mijn banden weer een ventieldopje. Drie zwarte en één metallic.

Vervolgens zijn Savannah en ik nog even uitgeweest op een boeketje betaalbare narcissen, leuk voor op de paastafel, maar uiteindelijk hebben mijn gasten het moeten doen met paasservetjes als versiering want voor de narcissen moest ik mijn spaarrekening aanspreken.
Als afsluiting nog even een babytruitje, broekje en mamatrui gekocht want Quinta groeit tegen de klippen op en het kind kan zich toch niet in een representatieve bungalowtent hullen, nietwaar. En ze moet nog 5 maanden.

Daarna snel naar het station om omama op te halen en daarna door naar het ziekenhuis om een gerepareerde kat op te halen. Maar de kat was nog niet gerepareerd want er was een spoedkeizersnee tussen gekomen. Dus Tijger moest nog even wachten op een nieuw oog. En wij ook want het kon nog wel een paar uur duren. Dus toch maar naar huis gereden, zalm in de oven gemikt waarna de dierenarts belde om te vertellen dat de kat gerenoveerd en wel kon worden opgehaald. Gelukkig was Robin met vriendin en auto in Ludvika dus hij was zo goed om 'even' naar Falun te rijden om de kat te halen. Bovendien had hij al gegeten. En de beschikking over een spaarrekening als losgeld voor de kat.

Zaterdag was iedereen inmiddels gearriveerd en vermaakten de heren zich met autoaangelegenheden (jammer dat mijn ventieldopje er al opzat anders had Ries dat mooi kunnen doen) terwijl de dames de portemonnees nog maar eens lieten wapperen in het winkelcentrum.

Zondag zou er nog meer visite komen dus ik heb de keuken  van binnen en van buiten gezien om een lekker paasbuffetje in elkaar te draaien. Omdat het mooi weer was - de zon scheen - maar het wel wat waaide kwam Richard op het lumineuze idee om het windscherm op te zetten. Nu is een windscherm vooral bedoeld om op het strand uit de wind te liggen maar in onze tuin is geen strand. Wel een terras dus sloeg hij dapper wat spijkers in mijn balkon en zette het windscherm neer. Het was wel een beetje jammer dat bij elke minimale windvlaag de pootjes onder het windscherm vandaan schoven waardoor het scherm voortdurend omviel. Ik heb hem zeker 15 keer met dat scherm in de weer gezien al dan niet geholpen door kinderen die intens medelijden hadden met hun vader omdat hij door de hele goegemeente werd uitgelachen. Toen het scherm eindelijk stormvast leek te staan zijn we naar binnen gegaan omdat het te koud werd. Zo sneu!

Maandag is iedereen weer huiswaarts gegaan en heb ik mijn laatste tentamen afgemaakt.
Het was een geslaagd weekend!



Een impressie van mijn ventieldopje