In de lappenmand 2

Ik heb zoveel reacties en beste wensen gekregen op mijn vorige blog dat ik mij min of meer verplicht voel om mijn trouwe lezers op de hoogte te houden van mijn wel maar vooral ook mijn wee.
Misschien moet ik wat vaker over mijn lichaamsdelen gaan bloggen, dan krijg ik tenminste reacties.

Vandaag kreeg ik mijn tweede radioactieve onderzoek en dit keer zou mijn schildklier nader bekeken worden. Radioactieve deeltjes hechten zich aan jodium dat zich in de schildklier bevindt. Als een schildklier veel jodium bevat is het erg actief en blijft er veel radioactief spul aan kleven. Hoe groter de paardenvijg, des te meer strontvliegen zullen we maar zeggen.
Op een scherm licht het radioactieve goedje dan op. Zie je op de schildklier één of meerdere oplichtende puntjes dan is het een tumor, gloeit de hele schildklier als een kerstster dan is het Graves.

Ik heb even een plaatje van internet geleend en mijn plattegrondje zag eruit zoals de schildklier op het plaatje linksboven.

Dat is natuurlijk een hele opluchting want plaatje rechtsboven en plaatje linksonder hadden een kleutertekening kunnen zijn maar zijn gezwellen op de schildklier.
Ik heb het me allemaal laten uitleggen want er vliegen termen om je oren in zo'n ziekenhuis waar je duizelig van wordt.

Voorlopig maak ik me nu alleen nog druk over mijn kwaaltjes. Want elk kwaaltje is op zich niet zo erg maar een tas vol kwaaltjes kan je toch wat ziek maken.
Mijn arts riep vanmiddag optimistisch dat ik me met een week of vier vijf wel weer wat prettiger zal voelen. Mooi, ben ik net weer op de been om de kerstdrukte aan te kunnen.

Ik moet de komende 24 uur uit de buurt van kleine kinderen blijven vanwege de straling door het onderzoek. In de trein terug naar huis zat een kleine etterbak de hele boel bij elkaar te schreeuwen. Ik heb hem even lekker geknuffeld.

Volgende keer is mijn hartslag weer op normaal niveau, poep ik hooguit één keer per dag, schrijf ik met vaste hand mijn naam, is mijn t-shirt weer vervangen door een trui, loop ik zonder moeite de trap op en af, slaap ik 8 uur per dag, zijn mijn enkels weer slank, heb ik een T4 niveau van minder dan 25 mmol/l, prikken mijn ogen niet meer, hoor ik mijn hart niet meer kloppen in mijn linkeroor, hijg ik niet meer als ik mijn sokken heb aangetrokken en schrijf ik weer over iets leuks.

Verder denkt de dokter dat ik ook minder last zal hebben van een kort lontje. Dat denk ik dan weer niet.

In de lappenmand

Ik geef het niet gauw toe maar nu moet ik toch echt erkennen dat ik even in de lappenmand zit.

Een week of twee geleden is het begonnen, mijn handen begonnen te trillen. Eerst maar een paar minuten maar al gauw ging het soms uren door. Ik ben vrij goed in het negeren van signalen van mijn lichaam dus besteedde ik er nauwelijks aandacht aan. Mijn lichaam kreeg in de gaten dat ik de zaken niet serieus nam en ging over tot drastische maatregelen. Mijn benen gingen meetrillen en op het laatst trilde mijn hele lichaam. Ik leek warempel wel een olifant met Parkinson.

Richard probeerde me verschillende keren over te halen om naar de dokter te gaan maar ik ging pas toen ik op mijn werk niet meer fatsoenlijk kon ttttyyyyypppennnn. Ik belde de huisarts om een afspraak te maken maar die vond de verschijnselen zo serieus dat het haar het beste leek om meteen maar naar het ziekenhuis te gaan. Wat een flauwekul!
Mijn collega's drongen er echter sterk op aan dat ik toch zou gaan (misschien had ik wel last van paniekangsten, zei een gek) en dus nam ik de trein naar het ziekenhuis. Ach, dat mag allemaal in de baas zijn tijd dus waarom niet.

In het ziekenhuis werd een hartfilmpje gemaakt die niet goed bleek te zijn en vervolgens werd ik anderhalf uur op de hartbewaking gelegd. Gut, hoe lang zou het duren voor iemand in de gaten kreeg dat dit toch allemaal wel erg overdreven was. Na verloop van tijd kwam een arts mij melden dat mijn hartslag in rust en mijn ademhaling in rust erg hoog waren. Ook de bloeduitslagen waren niet goed en het leek hem het beste om mij op te nemen. Dat leek mij niet het beste maar ik had weinig keus.
Het ziekenhuis was hetzelfde als de bunker waar Quinta is bevallen dus erg op mijn gemak lag ik niet. Ik kwam terecht op de afdeling endocrinologie waar het wemelt van bejaarde diabetespatiënten die luidruchtig snurken en aan iedere nieuwe patiënt al hun kwalen melden. Ik was de komende uren zoet.

Omdat het inmiddels dik na vijfen was en alle artsen al thuis aan de warme prak zaten werd er die dag niets meer gedaan. De volgende dag kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk de ziekte van Graves heb, een schildklierziekte die Savannah ook heeft. Verder dacht men dat ik  een bloedprop in mijn longen had vanwege de benauwdheid en dezelfde dag kreeg ik een radioactief onderzoek van mijn longen. Ja kan veel zeggen over artsen in Stockholm maar dat ze de boel bagatelliseren kan hen niet verweten worden. Gelukkig bleek ik geen bloedpropje te hebben maar was de astma verslechterd onder invloed van die schildklier die volledig zijn eigen leven was gaan leiden.

Bij de ziekte van Graves geeft de hypofyse geen signaal aan de schildklier dat er geen schildklierhormoon moet worden aangemaakt en krijg je dus te veel schildkierhormoon in je lichaam.
Gevolg: trillen, hoge hartslag, hartkloppingen, vocht vasthouden, darmproblemen, snelle ademhaling, zweten en....... afvallen. Dat laatste symptoom vind ik helemaal niet erg maar laat dat nou net het enige symptoom zijn wat ik niet heb.
De hypofyse geeft geen signaal meer aan de schildklier omdat er antilichamen worden aangemaakt door het lichaam. Het lichaam valt dus als het ware zijn eigen hormonen aan. Dat heet een auto-immuun ziekte. Het vervelende is echter dat er bij mij geen antilichamen zijn gevonden wat zou kunnen betekenen dat er een tumor op mijn schildklier zou kunnen zitten. Daar wordt maandag opnieuw een radioactief onderzoek aan besteedt. Nog even en ik kan dienst doen als lantaarnpaal 's avonds. De lengte heb ik mee.

Het klinkt misschien raar maar ik hoop maandag te horen dat ik de ziekte van Graves heb. Nooit gedacht dat ik mezelf nog eens een ziekte zou toewensen.

Wordt vervolgd..

Kredietwaardig

Ik ben een kritische consument, vind ik zelf. Niet altijd en overal want prijzen vergelijken om te zien waar de mandarijnen het goedkoopst zijn, daar begin ik niet aan. Maar gaat het om wat duurdere aankopen dan pluis ik vaak de huis-aan-huissufferdjes uit om te zien waar ik het beste af ben. En ook www.prisjakt.se en www.pricerunner.se bezoek ik vrijwel altijd voor ik overga tot een grote aankoop.
En als ik van plan ben om een hypotheek af te sluiten dan vraag ik bij meerdere banken een offerte aan zodat ik een uitgebreid vergelijkend onderzoek kan doen. Een verstandige en kritische consument, nietwaar?

In Zweden word je voor het aanvragen van kredieten altijd getest op je kredietwaardigheid. Als je bijvoorbeeld een lening wilt afsluiten bij een bank dan vraagt de bank een kreditupplysning (overzicht van alle leningen die je hebt uitstaan) aan. In dat overzicht is precies te zien hoeveel leningen je hebt, welke bedragen je hebt geleend bij wie en hoeveel je inmiddels hebt afgelost. Bovendien is in dat overzicht te zien wie er de afgelopen maanden nog meer een kredietoverzicht hebben aangevraagd.
Niet alleen bij leningen wordt zo'n kredietoverzicht aangevraagd maar ook als je bijvoorbeeld een telefoonabonnement wilt afsluiten, bij een internetwinkel op factuur wil kopen of een offerte voor een hypotheek aanvraagt.

Ik dacht, naïef als ik kan zijn, dat er voor ons geen vuiltje aan de lucht was omdat we geen leningen hebben en onze abonnementen altijd keurig op tijd betalen (ja, zulke mensen zijn er ook).

Toen wij een flatje in Stockholm wilden aanschaffen heb ik dus als kritische consument bij drie banken een offerte aangevraagd die vervolgens eerst een kredietoverzicht hebben aangevraagd voordat ze de offerte uitbrachten.
Eenmaal gesettled in ons driekamerpaleisje  wilden we ook graag breedband, want hoe kan ik anders vrienden en familie op de hoogte houden van ons wel en wee. Dus een breedbandpakket aangevraagd waarvoor ook weer een kredietoverzicht werd aangevraagd. Ons huis in Nyhammar was verkocht dus er stond welgeteld één lening van 150 000 sek op het overzicht. Een droomklant zou je zeggen en dat vond Telia ook want binnen twee dagen hadden we breedband.

Daarna besloten we in al onze wijsheid om een huis te laten bouwen en ook daar werden weer een aantal offertes voor opgevraagd waarbij elke verstrekker uiteraard eerst weer even een kredietoverzicht wilde hebben.
Iedereen kent inmiddels onze plannen van het nieuw te bouwen huis en dus gingen we op zoek naar een meer betaalbare variant om in te wonen.
Twee huizen gingen aan onze neus voorbij maar voor beide huizen had ik wel offertes aangevraagd. En ook daar werd weer een kredietoverzicht voor aangevraagd.

Afgelopen dinsdag was het echter raak. Een huis dat perfect voor ons was en bovendien minder kostte dan wat we ons konden permitteren. Ik vroeg een hypotheekofferte aan via internet maar kreeg tot mijn grote verbazing een mededeling terug dat we geen hypotheek konden krijgen omdat we niet kredietwaardig waren. In eerste instantie verdacht ik mijn echtgenoot van oneigenlijk gebruik van onze creditcard maar toen ik op onze bankrekening keek stonden er geen afschrijvingen bij die ik niet herkende en extreem rood stonden we ook niet.
Even met de bank bellen dus om dit kleine misverstand even uit de wereld te helpen. En daar werd ik direct met mijn neus op de feiten gedrukt. Er stonden 8 kredietoverzichten op onze naam waarmee we werden bestempeld als potentiële oplichters en kredietonwaardig.
Ik probeerde in een wanhopige poging om mijn krediet- en geloofwaardigheid op te vijzelen, de bankmeneer uit te leggen dat ik altijd meerdere offertes opvraag om vervolgens tot een verstandige keuze te komen. Maar hij was niet te vermurwen; wij hadden zo veel kredieten en leningen aangevraagd dat elke verstandige bank niet langer met mij in zee wilde gaan. Ik was bestempeld tot potentiële oplichter. Ik vroeg boos en teeurgesteld wanneer ik mijn status als oplichter weer kwijt zou zijn en hoorde dat alle kredietoverzichten 12 maanden zouden blijven geregistreerd. Met andere woorden; september 2013 kan ik weer voor een huis gaan kijken en bijbehorende offertes aanvragen.

Een paar weken geleden is uit onderzoek gebleken dat Zweden gemiddeld 5 leningen en/of kredieten op hun naam hebben staan en die leningen meestal afsluiten bij onbetrouwbare kredietverstrekkers.
En die onbetrouwbare kredietverstrekkers vragen geen kredietoverzicht op.
Drie keer raden waarom Zweden daar gebruik van maken.

En dan blijf ik als kritische consument gewoon wel in mijn driekamerappartementje wonen omdat ik geen hypotheek kan krijgen.