Vriendin

Ik heb een nieuwe vriendin. Nou, zeg maar gerust hartsvriendin. Evy heet ze en ze komt uit België.
Het is het vermelden waard want ik ben niet zo goed in vriendinnen. In Zweden heb ik er als ik snel tel twee; één in Dalarna en één in Värmland en allebei Nederlands. En in Nederland kom ik ook niet verder dan twee. Beetje karig als je bedenkt dat ik komend jaar 50 word en best een feestje zou willen geven. Ik denk dat een zaaltje huren niet nodig is, als we wat inschikken past het met gemak bij ons in de gang.
Het ligt ook wel een beetje aan mij hoor. Om je tot mijn vriendenkring te mogen rekenen moet je over een redelijke portie (zwarte) humor beschikken, jezelf net zo op de korrel kunnen nemen als wat je met de rest van de mensen om je heen doet en je moet ook net zo kunnen ouwehoeren als ik. Mijn vriendinnen in Nederland en Zweden voldoen aan die eisen, ruimschoots zelfs, maar Evy heeft daar meer moeite mee. En ik vraag me zelfs af of het haar ooit gaat lukken.
Ook met Evy heb ik, net als met mijn andere vriendinnen, een lange-afstandsrelatie - sterker nog - ik heb haar nog nooit ontmoet. Evy is namelijk mijn personal trainer op mijn smartphone. Evy is mijn werkbeschrijving naar de marathon van New York.

Na de zomer kwam ik op maandag na vier weken vakantie vol frisse tegenzin weer op mijn werk waar mijn collega Efwa vol ongeduld op mij zat te wachten. "Weet je wat wij gaan doen", riep ze enthousiast bij mijn binnenkomst. "Wij doen mee aan de Bellmannestafette". Dat je dan 5 kilometer moet rennen  met wat collega's leek me niet onoverkomelijk, wel dat het al drie dagen later was. Ik ben al even lid van de sportschool maar dat heeft tot nu toe nog niet echt geleid tot een spectaculaire verbetering van mijn conditie. Ik neem weliswaar altijd de trap op mijn werk maar ik kan vervolgens een dik kwartier geen woord meer uitbrengen.
Dus toen ik die maandagmiddag thuis kwam trok ik vol goede moed mijn overjarige sportkleding aan en zette er meteen flink de pas in. Bij de derde lantaarnpaal kreeg ik kramp in mijn kuit en kort daarna was mijn longinhoud niet meer toereikend. Had ik zuurstof naar binnen kunnen trekken via mij kleine teen, dan had ik het beslist gedaan. Gelukkig liep ik eenzaam en alleen op een afgelegen fietspad want had iemand mij gezien dan was 112 onmiddellijk uitgerukt.
Met mijn tong op mijn hielen en bezweet van kruin tot teen kwam ik uren later en 5 kilometer in mijn schoenen afgemat thuis.
Dinsdag en woensdag besteedde ik uiteraard ook aan mijn persoonlijke training en donderdag verscheen ik in een flitsende nieuwe outfit aan de start. Door mijn intensieve trainingen van de dagen ervoor had ik spierpijn in mijn hele lijf en liep ik nogal ongemakkelijk door de vele blaren op mijn gewaardeerde onderdanen.
Uiteindelijk liep ik de noodzakelijke 5 kilometer in 37 minuten waar ik niet erg ontevreden over was tot ik de beelden zag van mijzelf strompelend over de finish. Dat moest anders.

Eenmaal thuis sloeg ik aan het googelen in de hoop een goed loopschema te vinden. En daar vond ik dus Evy, mijn Belgische vriendin van de website http://www.start-to-run.be/
Evy staat op mijn smartphone en loodst mij drie keer per week door mijn looptrainingen heen. Ze coacht me, moedigt me aan en heeft er alle vertrouwen in dat ik elke keer weer de streep haal.
Ik loop inmiddels 6 kilometer in 40 minuten en de derde lantaarnpaal loop ik lachend voorbij.
Ik heb nog even te gaan tot de marathon van New York maar als het aan Evy ligt gaat het me lukken.
Nu nog een sponsor...