Geregeld

Regelen en organiseren, niet bepaald de sterkste kant van Zweden in het algemeen en Zweedse bedrijven in het bijzonder.

Vorige week hadden we een bedrijfsdag met het arbeidsbureau.  Meestal bestaan zulke dagen uit onintressante lezingen, tegenvallende resultatdialogen opgeleukt met een power point presentatie en zinloze peptalk, afgewisseld met 10 minuten lichaamsbeweging in de vorm van zumbadans dat ondersteund wordt door een filmpje van internet dat nauwelijks te zien is vanwege de slechte breedbandverbinding. De dag wordt onderbroken door een lunch waar iedereen vanaf de openingsspeech door de kantoorschef al naar uitkijkt en die altijd tegenvalt.  Herkenbaar?

Het budget van het arbeidsbureau is eind juli drastisch teruggeschroefd waardoor het personeelsbestand inmiddels bijna gehalveerd is en er ook geen geld meer is voor bedrijfsdagen.  Hoera, zou je zeggen, hoe kom ik aan zo’n brenger?  Maar voor elk probleem is een oplossing en dus werd de afdeling ’regelen en organiseren’ ingezet om er toch nog een zinvolle dag van te maken.

In plaats van het hotel hier om de hoek werden we dit keer een dagje bij de plaatselijke afdeling van de landmacht ondergebracht. Dat is hier een dikke 30 kilometer vandaan en omdat er ook geen geld was voor een bus gingen we gezellig met 75 collega’s met het openbaar vervoer. Diegene die geen buskaart hadden moesten dat zelf maar even regelen. In mijn onschuld merkte ik op dat 75 mensen waarschijnlijk niet in een bus passen maar dat werd vrolijk weggewuifd. Er zou een extra bus komen.
Je raadt het al, er was geen extra bus toen we opeengeklemd op de bushalte stonden en als haringen in een ton werden we de enige bus die er was ingedreven. De rit was gelukkig maar 10 minuten en ik mis tot nu toe niemand dus ik neem aan dat al mijn collega’s, en de overige passagiers het hebben overleefd.

We werden opgewacht met koffie, althans we moesten zelf koffie in een bekertje schenken. Je kunt al raden wat er gebeurde; 75 mensen en één koffiekan. Afijn beginnen om 9 uur werd kwart voor tien. We kregen een prachtige powerpoint presentatie over het leger in Zweden en alle mogelijkheden om er te komen werken. Jammer dat je de Zweedse nationaliteit moet hebben en gezond moet zijn, precies twee eisen waar mijn klantjes niet aan voldoen en dus zat ik twee uur lang naar een lezing te luisteren waar ik in mijn dagelijkse werkzaamheden helemaal niets aan heb.
Om 12 uur mochten we schaften in de kantine bij de soldaten. Het leek wel te smaken maar ik nam de gok niet omdat ik nooit weet of er tarwe in het eten verwerkt zit dus ik heb me vermaakt bij het saladebuffet. Het smaakte wel maar echt voldaan raak je niet van sla en tomaten.

's Middag werd er tijd besteed aan het slechte resultaat van het medewerkersonderzoek. In groepjes werd geëvalueerd waar dat slechte resultaat op gebaseerd was maar omdat er geen pen en papier voor handen was bleef het slechts bij gewauwel.
De theepauze om twee uur ging niet door omdat men vergeten was thee en koffie te bestellen dus dan maar weer wat lichaamsbeweging in de vorm van een wandeling.
Na de wandeling was het tijd om huiswaarts te keren. Omdat het vrijdag was en het weekendverlof van de soldaten inging, stonden er nu een kleine tweehonderd man op de bushalte. Gelukkig kwam de extra bus die besteld was nu ook niet maar met wat agressief ellebogenwerk kwam ik de bus in. En daar gaat het toch uiteindelijk om.  De passagiers die er niet meer bijpasten zouden later door een taxi (ja, een taxi) worden opgehaald.
Het ging om zo'n 125 achterblijvers. Leuk met 125 man in een taxi.

Het onvermogen om iets te regelen blijft gelukkig niet beperkt tot het Arbeidsbureau.

Je denkt een ijsje te scoren op een warme zomerdag en staat in een lange rij om je extra calorien te bestellen. Er staan twee medewerkers achter de toonbank; de één helpt de klanten, de ander vult de hoorntjes bij. Moet ook gebeuren natuurlijk maar als de rij zo lang is kun je misschien eerst even je salaris bij elkaar verdienen en de hoorntjes zo lang maar even uit de doos pakken. Dan blijkt het ijs in de softijsmachine op te zijn en gaat degene die de klanten hielp de softijsmachine schoonmaken en bijvullen. Dus dan is er niemand meer die klanten helpt. Dat ijsje hebben we nooit gekregen.

Je vaart met een bootje naar een eilandje voor de scherenkust van Stockholm. De boot is overvol want iedereen wil naar hetzelfde eilandje hoewel er keuze is uit 30 000 eilandjes. Betalen moet je als je de boot verlaat en dat kan alleen per pin. Je krijgt een bonnetje per persoon plus een bonnetje voor de betaling. Dat printen van zo'n bonnetje duurt nog best lang. Je doet twee stappen en levert dan het bonnetje weer in. Drie keer raden hoe lang het duurt voor iedereen die boot af is.

Je werkt bij de post en de post heeft een nieuwe naam gekregen. Dus wordt de bedrijfskleding ook aangepast en krijgt iedereen nieuwe t-shirts, broeken en truien. Er wordt duidelijk vermeld dat vanaf de startdatum iedereen de nieuwe bedrijfskleding moet dragen en dat nieuwe en oude bedrijfskleding niet bij elkaar gedragen mogen worden. Jammer dat alleen de t-shirts geleverd zijn. Dan maar in je onderbroek naar je werk. Maar wel met een nieuw t-shirt!

Je wilt graag je rijbewijs halen en doet je uiterste best om de theorie erin te stampen. Met klamme handen ga je op voor je examen en goddank slaag je voor je theorie. Meteen maar een datum prikken voor het afrijden. De eerste de beste datum om af te rijden is eind november maar je theorieexamen geldt slechts twee maanden. En een datum boeken voor het afrijden voordat je je theorie hebt gehaald is niet mogelijk. Ook een manier om van je wachtlijst af te komen.

Ik kan boeken vol schrijven over de inefficientie van de Zweden. Hoe ze het toch voor elkaar krijgen om in het buitenland zo'n geweldig image op te bouwen is me werkelijk een raadsel want ik ben dagelijks getuige van de werkelijkheid. En neem van mij aan: regelen en organiseren is niet de sterkste kant van een Zweed.