Herrie

Onze vakantie staat deze zomer in het teken van herrie. Klusherrie welteverstaan.
Henrik, de vorige eigenaar van ons huis heeft zijn kavel vóór de verkoop aan ons, in drie stukken verdeeld; één deel met ons huis erop en twee delen waarop nieuwe huizen werden gebouwd. Bij de overdracht verhuisde hij eerst naar nieuw gebouwd huis één en liet ondertussen huis twee bouwen waar hij eind juli naar toe is verhuisd.

Wij hebben dus twee spiksplinternieuwe huizen grenzend aan onze achtertuin. Dat is niet zo erg ware het niet dat aan beide huizen intensief geklust wordt. Eerst hebben we ruim twee weken dag en nacht in het lawaai van bulldozers en graafmachines gezeten omdat de grond bouwrijp moest worden gemaakt. Daarna werd er een huis in elkaar getimmerd waarbij we konden rekenen op enkele weken onafgebroken getimmer, gezaag en geboor. 
Toen het huis opgeleverd werd en Henrik inhuisde kwam Maria in zijn oude huis wonen en liet direct een balkon van pak 'm beet 60 vierkante meter aan haar huis bouwen. Opnieuw zagen, boren en timmeren. En aangezien dat in Zweeds tempo gebeurde werd daar ook een dikke drie weken voor uitgetrokken.

Henrik was inmiddels begonnen aan het buitenschilderwerk wat an sich niet zoveel overlast geeft maar Henrik werkt graag met wat muziek op de achtergrond. Dus werd de stereo in de huiskamer op 10 gezet en met de voordeur wagenwijd open kon hij toch meedeinen met de Zweedse top 100 die uit drie verschillende nummers bestaat.
Henrik is klaar met het schilderwerk maar nu heeft Maria een schilder ingehuurd die haar stulpje van een nieuwe kleur voorziet en ook die schilder heeft zijn transistor de hele dag afgestemd op een Zweedse radiozender. Om het lawaai in balans te houden is Henrik gisteren begonnen aan de bouw van zijn garage. Krijgen we de herrie tenminste van twee kanten.

Wij wilden in dit geweld van bouwen en verbouwen niet achterblijven en dus werden er familieleden ingevlogen die ons – de één wat meer dan de ander- kwamen helpen met wat achterstallig onderhoud. Ons huis is vorig jaar in de tint bedorven-spinaziegroen geschilderd en dat was nu net niet de kleur die wij mooi vonden. Blauw moest het worden, marineblauw. 
Bij het openen van de emmer waren we al wat onzeker omdat wij persoonlijk bij marineblauw wat andere associaties hadden dan de emmer deed vermoeden maar wellicht zou het leuk marineblauw opdrogen na een warme schilderdag. Enthousiast begon elk familielid aan een kant van het huis maar aan het eind van de dag konden we niet anders constateren dan dat marineblauw was opgedroogd tot smurfenblauw. Gelukkig had de verf bij lange na niet gedekt en besloten we de dekkende laag in een donkerdere blauwtint te nemen zodat het smurfenhuis toch nog de kleur zou krijgen die we ons zelf toewensten.

Na weer een intensieve verfdag zagen we dat ook de dekkende verf niet dekte en konden schoonzus en ik – de rest was reeds afgehaakt en stond te shuttelen op het grasveld – alle lichte plekken opnieuw bijwerken. Maar uiteindelijk zijn we zo goed als tevreden over het resultaat en gaan we ons voorbereiden op de witte kozijnen waar door enthousiaste schilders ook wat smurfenblauw is achtergelaten.

Aangezien het schilderwerk niet de gewenste tegenherrie had opgeleverd – mijn schoonzus en ik kletsen wel veel maar dat stoort de buurt niet erg – regelde ik een nieuwe klus; een tuinbank moest er komen. Neef en schoonzoon hebben wat meer klusgenen dan wij en zij boden onmiddellijk hun diensten aan. Zagen, boren, timmeren, schroeven en schuren en dan bij voorkeur met Radio 10 Gold op volle sterkte. Herrie zouden ze gaan maken, heel veel herrie. 
Maar eenmaal terug van boodschappen doen vond ik het klusstel in de garage waar ze in opperste stilte de tuinbank met een fluisterzachte draadloze schroefboormachine in elkaar draaiden. Ze hadden aan een half woord genoeg en de radio stond uit.

Ik ben erg blij met mijn marineblauwe huis met bijpassende tuinbank maar lawaai heeft het niet gegeven. En dus geniet ik in alle stilte maar weer van de herrie van de buren. Over twee maanden valt de eerste sneeuw, dan zijn de buitenklussen klaar. En het kabaal dat ze binnen maken hoor ik niet. Hopelijk.