In Ludvika was ik al eens binnenstebuiten gekeerd maar er werd niets bijzonders gevonden, zelfs niet toen ik met spoed met een anafylactische shock naar het ziekenhuis moest. IBS (prikkelbare darm syndroom) was de conclusie. Altijd makkelijk om een diagnose achter de hand te hebben als je het gewoon niet weet.
In november werd ontdekt dat mijn schildklier op hol was geslagen en de maag- en darmellende werd daarmee in verband gebracht en zou snel achter de rug zijn als de schildklierwaardes weer normaal zouden zijn. Ik knapte inderdaad snel op maar de riolering bleef sputteren. Darmkrampen, misselijk, maagzuur, frequent wc bezoek, het hele pakket met gratis extraatjes waren mijn deel.
De huisarts in Haninge leek het verstandig om me nog eens door de medische molen te halen en dus werden er met name minder leuke onderzoekjes in gang gezet. Het leek op een voedselallergie maar andere ziektes moesten worden uitgesloten. Sommige voedselallergieën zijn aantoonbaar in het bloed, andere ontdek je alleen maar door uitsluiting en provocatie. Uit de bloedtest kwamen geen allergieën maar een tarweallergie is bijvoorbeeld niet aantoonbaar in het bloed.
Ik besloot dus alle tarwe uit mijn dieet te schrappen en tot mijn grote verbazing en opluchting knapte ik na een week of drie op. De uitsluiting was dus gelukt maar nu moest ik de provocatietest doen wat wil zeggen dat je het product waarvoor je allergisch bent weer moet gaan eten. Als je daar niet op reageert dan ben je niet allergisch voor dat product.
Ik ging me tebuiten aan stokbrood, koek en gebak en de volgende dag was het raak. Een hele dag was ik uit de running.
Ik eet inmiddels al een maand of drie geen tarweproducten meer en ik heb sinds lange tijd eindelijk geen klachten meer.
In het begin was het wat moeizaam om uit te zoeken waar tarwe in zit. Brood, gebak en koek is wel duidelijk maar tarwe zit bijvoorbeeld ook in macaronie, couscous, snoep, gepaneerd vlees/vis, muesli, ijshoorntjes, crackers, gebonden soepen en sauzen, pizza, kroketten en nog veel meer etenswaren waar je het niet verwacht.
Soms maak ik nog wel eens een dieetfoutje en dan moet ik de volgende dag even nagaan wat er misgegaan kan zijn. Gelukkig reageer ik niet extreem bij het kleinste foutje en ben ik dus niet meteen ziek van een snoepje maar krijg ik hooguit wat buikpijn of een doorgespoten dunne darm.
Uit eten gaan is wat moeizamer en de Pizzahut is helaas verboden gebied geworden. En als een collega trakteert moet ik vrijwel altijd bedanken. Dat lijkt moeilijker dan het is want wie wordt er nu graag getracteerd op een middagje fikse buikgriep?
Maar ik mag ook een heleboel wel. Alcoholische versnaperingen (met uitzondering van bier) worden met plezier afgewerkt in het systeem en ook chocola, chips, patat en frikandellen gaan er van boven in en van onderen zonder mankeren weer uit. Er zijn veel tarwevrije producten op de markt die ik smakelijk wegkaan. Savannah en Mathilda hebben een week of wat geleden een halve middag kaneelbullar staan bakken van tarwevrij meel waardoor mijn vriezer rijkelijk gevuld is met tussendoortjes voor bij de koffie.
Pizza's bak ik zelf en ijs is ook lekker uit een bekertje. Ik kook tarwevrije macaronie en spagetti die Richard en Savannah ook eten zodat ik geen eigen pannetje heb.
Inmiddels zit het tarwevrij eten vast in mijn systeem en ik weet - uitzonderingen daargelaten - uit mijn hoofd wat ik wel en wat ik niet kan eten.
Er is echter nog hoop (mmm, leuke woordspeling). De kans is groot dat als mijn schildklier het weer op eigen kracht gaat doen zonder weer direkt op hol te slaan de tarweallergie ook verdwijnt. In beide gevallen gaat het om een autoimmuunziekte waarbij mijn lichaam stoffen aanvalt die helemaal niet gevaarlijk zijn. Zo ongelooflijk eigenwijs, dat immuunsysteem van mij. Van wie zou ik dat nou hebben?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten