Ik steek niet onder stoelen of banken dat ik niet bepaald dol ben op kleine kinderen en nog minder op hun overbezorgde hysterische ADHD ouders dus aan mij is een tweede leg echt niet besteed.
Maar toch heb ik er sinds een maand een 'zoon' bij, Ismail geheten. Het hele voortraject van bevallen, luiers, peuterpubertijd en mazelen zijn mij bespaard gebleven want hij is 16.
Ismail is een zogeaamde AMA (alleenstaande minderjarige asielzoeker) uit Afghanistan die in een opvanghuis voor AMA's in Ludvika is geplaatst. Elke AMA moet in Zweden een voogd hebben en toen ik daarvoor werd gevraagd hoefde ik niet lang na te denken: als ik drie kinderen op verantwoorde wijze aan de Zweedse maatschappij kan afleveren dan kan een vierde geen probleem zijn.
Ik zal niet zijn hele geschiedenis openbaar maken maar een beetje voorkennis is nooit weg. Ismail komt uit een gezin met drie kinderen waarvan hij de jongste is. Hij woonde in de provincie Hilmand, gelegen ten westen van Uruzgan in een gebied waar de Taliban de scepter zwaait.
Zijn vader had een stukje grond met wat koeien, schapen en kippen. Ismail is twee jaar naar school geweest en kreeg daarna zijn eigen schapen om te hoeden. Hij heeft ondanks de oorlog een gelukkige jeugd gehad, zegt hij zelf.
Toen hij ongeveer 13 jaar was overleed zijn oudste broer die 6 jaar ouder was, waarschijnlijk door de oorlog maar zijn ouders wilden hem niets vertellen. Enkele maanden later overleed plotseling zijn vader, waarschijnlijk ook een oorlogsslachtoffer en verdween zijn oudere zus met een Afghaan naar Australie. Hij bleef achter met zijn moeder en heeft nog een jaar alleen met haar gewoond.
Op een avond kwam hij thuis en was zijn moeder weg. De buren brachten hem naar hun huis en zeiden dat hij onmiddellijk weg moest omdat het te gevaarlijk voor hem was. Waar zijn moeder was wilden ze hem niet vertellen. Nog dezelfde avond kwam een smokkelaar hem halen en bracht hem over de grens met Iran. Vandaar bracht een andere smokkelaar hem naar Teheran en een paar maanden later naar Istanboel. Tot slot werd hij in vrachtwagens via Griekenland naar Zweden gesmokkeld.
In Malmö heeft hij 4 maanden in een opvangkamp gewoond en sinds juli woont hij dus in Ludvika.
Ik ben sinds augustus zijn voogd en moet hem bij instanties als de immigratiedienst, de sociale dienst, het maatschappelijk werk, zijn advocaat, de school e.d. wettelijk vertegenwoordigen. Ik vul formulieren in, vraag verblijfsvergunningen en vergoedingen aan, zorg dat hij naar de dokter gaat als hij ziek is, ga naar schoolgesprekken, kortom, ik doe wat normaal gesproken ouders doen voor hun kinderen.
Daarnaast help ik hem met zijn huiswerk, ga met hem mee als hij kleren moet kopen, neem hem mee op uitstapjes en als het moet sta ik zelfs te juichen langs het voetbalveld.
Ismail is een erg lieve, zorgzame jongen die het verdient om een kans te krijgen in het rijke westen en ik hoop hem daarbij te kunnen helpen.
Vorige week moest Robin een uurtje vliegen om zijn vliegbrevet veilig te stellen en ik vroeg of Ismail mee wilde. Hij heeft nog nooit gevlogen (Ismail he, want als Robin nog nooit gevlogen heeft dan wordt dit verhaal weer heel anders) dus met de bibbers in zijn benen kroop hij naast Robin in dat piepkleine vliegtuigje.
Maar hij genoot van de eerste tot de laatste minuut en kwam met glimmende ogen dat vliegtuig weer uit.
Robin had wat foto's genomen onderweg en één van die foto´s heb ik uitvergroot en ingelijst als leuke herinnering.
Toen ik de foto aan Ismail gaf, keek hij me verbaasd aan en zei: 'Ik heb nog nooit een kadootje van iemand gehad.'
Hij kijkt erg naar mijn bezoekjes uit en heeft me gevraagd waarom hij de beste voogd van iedereen heeft gekregen (lief, nietwaar maar mijn kinderen denken daar soms toch iets anders over).
Over twee weken is hij jarig en wordt hij 17. Zeventien worden zonder familie is een opgave. Ik kan zijn familie niet vervangen. Ik kan alleen hopen dat zijn verjaardag leuker wordt dan dat hij heeft bedacht.
En daarom doe ik een beroep op de lezer.
Stuur Ismail een kaartje voor zijn verjaardag. Hij heeft namelijk nog nooit post gehad. De post die aan hem verstuurd wordt zijn altijd officiële stukken van officiële instanties en die belanden in mijn brievenbus. Hij heeft geen familie die hem een kaartje stuurt om hem te feliciteren met zijn verjaardag. De enige die hij kent ben ik.
Gewoon een simpel kaartje aan:
Ismail Khavari
Notgårdshemmet
Videvägen 7 c-d
77182 Ludvika
Hij leest en schrijft een beetje Zweeds maar als je in het engels wat schrijft dan kan het personeel dat zeker voor hem vertalen. Schrijf je liever wat Zweeds dan kan ik dat natuurlijk wel voor je vertalen als het moet.
Schrijf maar dat je familie of bekende bent van Patricia, dan snapt hij waarom hij al die post krijgt.
Voor alle duidelijkheid: hij is 17 oktober jarig maar dat is een zondag en dan werken de Zweedse postbezorgers niet
BeantwoordenVerwijderen