Ik word de laatste maanden helemaal in beslag genomen door mijn stappenteller en mijn dag is min of meer mislukt als ik mijn 12 040 stappen niet heb gehaald. Door de week, als ik werk, is het nog wel eens een uitdaging om mijn doel te bereiken maar in het weekend haal ik het altijd ruimschoots weer in. Ik heb inmiddels een stuk of 10 routes variërend van 3 tot 20 km. Voor de routes vanaf 12 km moet ik me altijd wat voorbereiden want dan moet het nodige proviand worden meegesjouwd.
Gisteren was het een redelijk zonnige dag, aangename wandeltemperatuur en geen andere beslommeringen die mijn vrije zondag in beslag zouden kunnen nemen dus rond 12 uur was de rugzak gevuld en was ik klaar voor mijn rondje van 15 km. Richard zou me vergezellen dit keer wat op zich wel leuk is want al kletsend gaat het wandelen vaak stukken sneller en gemakkelijker.
De eerste 8 km was een grindweg, weliswaar vooral heuvelop, maar toch goed te doen voor twee mensen van middelbare leeftijd :-). Je keuvelt wat over vergane glorie en geniet van eekhoortjes die je pad kruisen. Kortom, we schoten lekker op en na dik anderhalf uur kwamen we op een smal bospad. Ik heb de route al vaak gelopen dus ik weet precies waar het nat en minder nat is in het bos maar helaas had het eergisteren de hele dag gegoten dus ook de minder natte bosdelen waren toch wel erg nat.
Aangezien ik een flinke brandwond op mijn voet heb - weer een ander verhaal - was het niet zo handig om door de plassen te waden en dus leidde de hoofdpadvinder me langs plassen en ondergelopen paden. De eerste keer ging dat goed maar de tweede keer helaas wat minder.
Richard had hoge wandelschoenen aan maar ik niet dus binnen een poep en een zucht waren mijn beide schoenen en sokken (inclusief brandwond) doorweekt. Omdat ik nu net zo goed dwars door de plassen kon lopen - ik was immers toch al nat - liep ik terug naar het pad in de verwachting dat het opperhoofd me wel zou volgen. Maar dat deed hij niet. Hij dacht met zijn onderontwikkelde richtingsgevoel dat hij alleen maar even links hoefde te gaan om weer op het pad te komen wat op de één of andere manier toch niet zo eenvoudig bleek te zijn.
Toen ik weer op het pad stond was mijn ega in geen velden of wegen te bekennen. Ik liep stampend door de plassen - ja, als ik nu toch nat ben- het pad af en verwachtte hem aan het eind van het pad met een stuk chocola in zijn hand. Maar daar stond hij niet en dus liep ik toch maar even terug (ik ken zijn richtinggevoel na 24 jaar huwelijk redelijk goed).
Ik riep, ik floot, ik floot op mijn vingers (kan ik goed al zeg ik het zelf maar dat doe ik alleen als er niemand in de buurt is want het is echt geen gezicht, zo'n vrouw op leeftijd die op haar vingers staat te fluiten) maar al wat ik hoorde, geen echtgenoot. De eekhoorntjes hupten nog steeds enthousiast om me heen maar daar had ik nu wat minder oog voor. Gelukkig had ik in al mijn wijsheid (en luiheid) besloten dat hij de rugzak met proviand zou dragen dus de eerste drie nachten zou hij redelijk door moeten kunnen komen, bedacht ik opgelucht.
Ik had een felgroene jas aan met fluoriserende banden die in het donker zeker goed te zien zouden zijn, hij niet. Ik had mijn mobieltje bij me, hij niet. Ik heb een redelijk richtingsgevoel, hij niet. Ik ken de weg, hij niet.
En tot slot: ik ken mensen met speurhonden, hij niet en dus liep ik maar naar huis.
Savannah was wel enigszins verbaasd toen ik haar vertelde dat ik haar vader onderweg verloren was maar van echte paniek was op de één of andere manier geen sprake.
Ik verwisselde sokken en schoenen voor droge exemplaren en nam de auto om in eerste instantie de route te rijden die we hadden gelopen. Gelukkig vond ik hem al na 1 kilometer want op een wonderbaarlijke manier had hij de 'uitgang' gevonden. Hij was weliswaar tot zijn knieën nat (ja, dat was een goed idee om door het bos in plaats van door de plassen te lopen) maar toen hij drie keer op dezelfde plek terecht was gekomen en dat zowaar ook nog herkende realiseerde hij zich dat hij in rondjes liep. Met de zon in zijn rug vond hij uiteindelijk het pad weer terug.
Ach, niet echt een avonturenverhaal maar toch wel leuk om te vertellen, nietwaar.
En oh ja, de dokter vond het vreemd genoeg niet zo'n heel goed idee om met een open wond van 5 cm doorsnee op gympen door een nat bos te wandelen dus nu heb ik twee dagen stoelarrest. Zal mijn stappenteller leuk vinden :-(
Geen opmerkingen:
Een reactie posten