Boodschappen doen, wat een hel

Er is geen ontkomen aan, bij tijd en wijle willen mijn huisgenoten wat eten en als je keukenkastjes openrukt en de afdrukken van voormalige pakken macaronie en blikvoer op de planken ziet dan weet je dat er boodschappen gedaan moeten worden. Sinds Robin het huis uit is, is het aantal boodschapmomenten wel enigszins teruggedrongen maar één keer in de week moet ik er toch echt aan geloven.
Dus Albert Heyn kratjes in de auto (goede gewoontes moet je nooit afleren, hier wordt alles in supervervuilende plastic tasjes geladen en werkelijk niemand heeft een boodschappentas die meer dan één keer meegaat. Ja die Zweden zijn echt begaan met het milieu) en op naar de buurtsuper.


Misschien kan iemand dan ondertussen even antwoord geven op de vraag waarom bejaarden altijd winkelen op het moment dat ik er ook ben en waarom ze in godsnaam direkt achter de klappoortjes stilstaan en tien minuten gaan staan nadenken waarom ze hier ook al weer waren. En ondertussen kan er geen hond meer langs. Ik heb geen hekel aan bejaarden maar ze irriteren me alleen mateloos.

Een voordeel van boodschappen doen in Zweden is dat bepaalde schappen zonder slecht geweten zo kunnen worden overgeslagen. Brood is niet te eten omdat het óf oud, óf droog, óf zoet óf oud, droog en zoet is. Dus de broodafdeling kan ik rustig links laten liggen. Net als de koekjesschappen trouwens. Verse gevulde koeken, speculaasbrokken, bokkenpootjes, stroopwafels, zaansche kermis, lange vingers, bitterkoekjes, allemaal niet te krijgen. Hier eten we uitsluitend fabriekstroep die stiijf staat van de emulgatoren, kleurstoffen en weet ik wat ze er nog meer in stoppen. Kortom, met 2 pakken koek doe ik 7 weken omdat niemand geneigd is mijn kasten te plunderen.
Verder ontbreekt de slagerij en kunnen we kiezen bij het hap-snap vak uit karbonaadjes, diepgevoren kipfilet of varkensfilet.
In het vak zuivel hoef ik nooit te twijfelen wat voor toetjes ik zal nemen want de keuze wordt beperkt tot yoghurt en yoghurt. En dat terwijl ik een echt toetjesmens ben en in Nederland de pakken vla en Monatoetjes niet aan te slepen waren.

Maar ondanks de beperkte keuze lukt het me toch meestal wel om mijn kar voller te laden dan ik van plan was en dan komt het 'allerleukste' van boodschappen doen; afrekenen.
En raad eens wat, ook daar staan ze weer: de bejaarden!! En altijd voor me....
Dan hangt er zo'n kaartje bij de kassa dat de streepjescode aan de voorkant van de band moet liggen en dan gaat zo'n tante van 98 alle boodschappen tien keer omdraaien op zoek naar de streepjescode. Alsof zo'n kassa-tiepmiep zelf niet weet waar die codes zitten. Vervolgens leggen ze hun pakje Wasa knäckebröd op de band en dan kijken ze vol verwondering hoe dat pakje bij de cassiere aankomt die nadat ze de knäckebroodjes heeft gescand geduldig wacht tot de plakjes zalm op de band gelegd worden. Dat herhaalt zich tot de hele rollator leeg is en dan is het tijd om te betalen.
Eerst wordt onder uit het mandje op de rollator de brillenetui gevist en met de snelheid van een slak op het racecircuit van Zandvoort worden de reserveogen op de neus geplaatst. Daarna op zoek naar de portemonnee die nooit in de jaszakken zit (sleutels, zakdoeken, bonnetjes, alles komt uit die jas behalve die verrotte portemonnee) maar altijd in het rollatormandje waar als laatste gekeken wordt.
Dan met parkinssonvingers een pasje uit die portemonnee peuteren en vervolgens de pincode vergeten. Oh ja, dat staat op een briefje en die zit in mijn andere portemonnee. Geeft niet mevrouw, als het nog lang duurt dan wacht ik nog even.
Pasje verkeerd om in het pinapparaat -alsof ze voor de allereerste keer pint - drie keer op het briefje kijken wat de code is, tot de ontdekking komen dat ze haar bibliotheekkaart door het pinapparaat heeft gehaald zodat de hele procedure van pasje peuteren herhaald moet worden. En ondertussen druppen dapper mijn Magnums met hele amandelen op de winkelvloer.
Als de betaling dan op goed geluk toch doorgevoerd is komt tante Truus erachter dat ze een plastic tasje is vergeten. Ik weet niet hoe snel ik het tasje op de band moet kwakken zodat ook dat kan worden afgerekend.
Waarom - vraag ik me in alle stilte af - kan bejaarden niet de toegang worden ontzegd tussen 12 en 2 en na 4 uur en waarom openen winkels niet speciaal een kassa voor 80 plussers. Zou een heleboel irritatie schelen, vooral bij mij.
Zelf ben ik tamelijk effectief en mijn record ligt op 83 seconden om mijn boodschappen op de band te mikken, te laten scannen,  in mijn twee kratjes te proppen en af te rekenen. En dan heb ik het niet over een pakje boter, een pak melk en een  fles cola, nee, boodschappen voor een hele week.

Maar elke week weer is er geen ontkomen aan; boodschappen doen wat een hel.