Tegen wil en dank

Ik ben socialist: tegen wil en dank, dat wel. Van mezelf ben ik namelijk helemaal niet sociaal, nee een vleugje Aspberger valt zelfs niet te ontkennen.
Als ik ga wandelen ga ik het liefst alleen zodat ik samen met mijn gedachten een intressante conversatie kan voeren zonder voortdurend het gekakel van mijn medewandelaars te moeten aanhoren. Mijn beste blogs ontstaan als ik alleen ben.
Ik werk tijdelijk twee dagen in de week in Filipstad wat 130 kilometer rijden is. Heerlijk 3 uur met mezelf in de auto en luisteren/meezingen naar muziek die de rest van de familie verafschuwt. Als ik een ceedeetje draai en het ding begint na liedje 21 weer opnieuw dan rukt Ries met een fanatieke bedrevenheid het ding uit de cd speler onder het mom 'ja, die hebben we al gehoord'. Terwijl ik eens een ritje naar Nederland heb gemaakt met Quinta waarbij we slechts één cd draaiden: Jan Smit.
Dus die ritjes naar Filipstad zijn echt geen bezoeking voor me want ik reis helemaal alleen.
Naast mijn twee banen studeer ik momenteel ook IT aan de hogeschool van Dalarna. Dat is een thuisstudie met veel lezingen via internet. Helemaal niet erg, ik vermaak me wel met mijn oordopjes achter mijn computer.

Al jaren stem ik rechts hoewel ik er steeds meer over denk om maar helemaal niet meer te stemmen want ik heb niet de indruk dat mijn stem ook maar ergens toe leidt. Zodra politici mijn stem hebben binnengesleept gaan ze hun eigen race lopen en blijft er van hun valse beloftes maar erg weinig over. Maar rood heb ik echt nooit gestemd. Het is dan ook een uitdaging om in Dalarna te wonen waar 70 procent van de idioten rood stemt.
En toch ben ik socialist, ongewild. Ik draag namelijk een flink steentje bij om het leven voor mijn medeburgers financieel een beetje draaglijk te maken. Nou ja steentje, noem het rustig een kei.
Iedereen weet inmiddels wel dat Zweden nu niet bepaald een schoolvoorbeeld is van een belastingparadijs. Bij mijn weten is in Zweden, op Noorwegen na, de belastingdruk het hoogst en dat is gevoelig te merken in de portemonnee. Toch geldt dat niet voor alle inwoners van Zweden.

Ik zal het duidelijk maken met een voorbeeldje.
Ik werk, naast mijn full time baan op het arbeidsbureau, 20 uur per week als consultant voor Regio Dalarna en mijn uurtarief bedraagt 400 kroon ex moms (BTW). Mijn maandelijkse factuur voor geleverde diensten is dan 40 000 kroon incl.moms.  Als ik alle belastingen die ik moet betalen daarvan aftrek dan houd ik zelf 16 000 kroon over. Aangezien ik echter nog een baan heb en boven de norm van 370 000 kroon per jaar uitkom moet ik over mijn 16 000 kroon 25% staatsbelasting betalen en houd ik dus maar 12 000 kroon over. Van die 12 000 kroon moet ik boodschappen, kleding, benzine, kadootjes, e.d. kopen waar ook weer 25% BTW over moet worden betaald dus uiteindelijk zijn die 12 000 kroon maar 8 000 kroon waard. Ik draag dus 32 000 kroon bij aan het sociale systeem om mensen die minder bedeeld zijn ook van wat pecunia te voorzien.

Als ik als asielzoeker naar Zweden kom dan heb ik recht op een uitkering, een zogenaamde etableringsersättning. Die bedraagt 308 kroon per dag en is belastingvrij.
Als je alleenstaande bent dan krijg je voor de huur alles boven de 1800 kroon vergoed. Dus als de huur 4000 kroon bedraagt dan krijg je daar 2200 kroon extra uitkering.
Als je kinderen heb dan krijg je daar ook weer extra geld voor: 800 kroon voor kinderen onder 12 jaar en 1500 kroon voor kinderen boven de 12 jaar. Daarnaast krijg je dan nog onderhoudsuitkering van ongeveer 1000 kroon per kind/maand en kinderbijslag van 1050 kroon per kind/maand. 
Ik deel zelf elke maand de uitkeringen uit en weet dat er mensen zijn die een kleine 30 000 kroon aan uitkeringen per maand binnenslepen. Belastingvrij. En dat is meer dan dat ik elke maand met mijn anderhalve baan verdien.

Ik klaag niet want ik heb het goed. Elke maand heb ik genoeg geld om mijn rekeningen te kunnen betalen en als ik mijn best doe kan ik ook nog één of twee keer op vakantie. En dat gun ik anderen uiteraard ook. Maar toch wringt het als ik zie dat mensen die geen spat naar school zijn geweest en dus ook geen studieschuld hebben na zes maanden in Zweden te hebben gebivakkeerd  mij leuk komen vertellen dat ze een maandje naar Somalië gaan om hun familie te bezoeken. Ik snap dat je je familie mist en dat je graag je 18 kinderen weer even in de armen wilt sluiten maar als ik dan mijn eigen loonstrookje bekijk dan weet ik dat een retourtje Somalië voor mij er nog even niet inzit omdat ik daar gewoonweg het geld niet voor heb. 
En die belastingdruk wordt alleen maar hoger omdat de rechtbank vorige week een uitspraak heeft gedaan dat Somaliërs het recht hebben op gezinshereniging, ook al kunnen ze niet aantonen dat bepaalde gezinsleden ook echt tot het gezin horen. Drie keer raden wat er met mijn belastingcentjes gaat gebeuren?

Genetisch samenraapsel

Tja, als er een generatie bijgeknutseld wordt, dan ga je je automatisch toch een beetje afvragen hoe dat garnaaltje er straks genetisch uit komt te zien. Zelf beschik ik over vrij dominante genen - mijn hele familie trouwens - en ook Quinta is daarmee behept. Ik denk dat Hjalmar blij mag zijn dat zijn snelle jongens het geslacht mogen bepalen, de rest komt voor Quinta haar rekening.
Zelf ben ik nogal impulsief met wat ADHD trekjes en hier en daar een vleugje contactgestoord. Kan ik niets aan doen, heb ik geërfd van moederskant. Ik bedenk nu dat het tijd is voor een andere auto en het ding staat binnen een week voor de deur te glimmen. Ik wil een kind, ik mik mijn strook pillen in de prullenbak en 9 maanden later loop ik trots achter de kinderwagen. Ik bekijk een reisgids en binnen nu en no time vertoef ik zelf tussen de palmbomen. Niks nadenken, bespreken met de rest van het gezin, nachtje over slapen, nog eens uitrekenen, twijfelen en piekeren en het uiteindelijk dan toch niet doen. Nee hup jongens, koffers pakken, we gaan naar Curacao. Lekker pedagogisch ook want mijn kinderen wisten nooit wat hen te wachten stond. Help, wat heeft dat mens nu weer bedacht! Maar zoals gezegd, het zijn de genen van moederskant. Mijn moeder kon ons rustig op een warme zomeravond tegen half 10 's avonds uit bed trommelen en meeslepen naar de ijssalon op Tussenmeer om een ijsje te halen. Onder het mom van 'te-warm-om-te-slapen' nam ze haar drie koters op sleeptouw zonder te bedenken dat dat misschien wel wat impulsief was. Heb ik overigens nooit betreurd want ik kan het me blijkbaar na 40 jaar nog steeds herinneren.

Ik mag dan de haaibaai van de familie zijn, het wurmpje zal waarschijnlijk ook iets van opa erven. Zijn humor bijvoorbeeld. Quinta en Savannah vinden papas humor erg leuk, ik vind het nogal voorspelbaar. Nu ken ik de goede man natuurlijk al een tijdje maar als je een 'leuke' opmerking al 25 keer gehoord heb dan weet je bij benadering wel wanneer nummer 26 aan de beurt is. Maar zolang Quinta en Savannah er nog om schik om hebben en hij de lachers op zijn hand heeft zal ik er niet over klagen. Geen sterk gen, dat geeft ik toe, maar echt hinderlijk is het ook niet.

Van Robin zal minimensje van Hoek hopelijk het doorzettingsvermogen erven. Elk najaar zakt hij steevast voor vrijwel elk tentamen en rond de kerst zit hij dan dapper te ploeteren om elk gezakt tentamen over te doen naast alle nieuwe tentamens die ongeduldig op hem staan te wachten. Maar inmiddels heeft hij het toch al tot het derde jaar van zijn studie geschopt en hij gaat beslist de eindstreep halen.

Misschien wordt de kleine wel een gevoelige huilebalk. Dat is dan weer een trekje van opa's kant. Mijn schoonmoeder kan al een traantje wegpinken bij de reclame van LU biscuit en Sesamstraat komt ze nauwelijks droog door. En een onverwacht bezoekje uit Zweden is meer een opgave dan leuk want als we weggaan is het één groot tranendal.

Van Savannah erft kleine moep de kameleongenen. Dan denk je dat het kind verlegen en teruggetrokken is. Kon als kind nauwelijks veranderingen hanteren en sloeg al op tilt als de melkboer een half uur later dan normaal aan de deur stond te bellen. Kan amper een goedemorgen uit haar mond krijgen als iemand haar groet en vertelt drie dagen later tussen neus en lippen door dat ze een 8 voor haar wiskundeproefwerk heeft. Kortom, een kind dat slechts een klein plaatsje in de wereld opeist en als stille muis vanzelf groot wordt. En dan komt ze plotseling met het idee om in een apenopvangcentrum in Borneo of een kindertehuis in Thailand haar stage te gaan lopen. "Kom op met het avontuur, ik ben er klaar voor", roept mijn verlegen en stille grietje. Echt wel de laatste van wie ik dat verwacht.

Als ik het zo bekijk dan denk ik dat dit feutje een samenraapsel van genen gaat worden. En daar moeten wij dan met zijn allen van gaan houden?
Toen ik zwanger was van Robin maakte ik me erg vaak zorgen. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat ik van dit nieuwe kindje net zo veel kon houden als van het grietje dat we al hadden. Maar wat bleek: Robin had bij zijn geboorte een sleuteltje bij zich en met dat sleuteltje opende hij mijn hart waar een nieuw pakketje liefde lag opgeslagen. En ook Savannah had zo'n sleuteltje bij zich.

En nu denk ik dat kleine Quimar/Hjalta ook zo'n sleuteltje heeft. Een sleuteltje voor iedereen die van hem/haar zal gaan houden. Ondanks alle genen!!

Opa en oma

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen want om de hete brij heen draaien heeft weinig zin. Richard en ik gaan een generatie opschuiven. De bandjes van de rollator kunnen worden opgepompt, vanaf nu alleen nog maar bejaardensex, met ouderenkorting op een Rijnreisje, tijdelijk geen inschrijfgeld voor de klaverjasvereniging, Tena Lady in kwantumverpakking, geraniums zijn best leuk, nu ook gehoorapparaatjes bij de Hema, kan die takkemuziek wat zachter, wandelen op zondag, en ga maar door.
Als ik nu in de spiegel kijk zie ik plotseling lijntjes in mijn gezicht die er nooit geweest zijn en op de afdeling maatje 38 - 40 zul je mij nooit meer treffen. Ik word met mevrouw aangesproken in de winkel en mensen staan voor me op in de trein. Als ik het zo lees zou ik bijna gaan hangen in de tuin maar ik leg me lachend neer bij mijn nieuwe status. Ik word namelijk oma en Richard wordt opa. OMA!! IK!!

Quinta en Hjalmar gaan mama en papa worden in augustus  waardoor allerlei mensen een andere status krijgen. Mijn moeder wordt ouwe oma (gammal mormor), net als Richard zijn moeder. Angela en Trix worden oudtante en Robin wordt oom. Savannah wordt tante en oppas net als Mathilda.

Ik heb me niet helemaal gerealiseerd toen ik besloot om jong moeder te worden dat ik wellicht ook jong oma zou worden. Ik ben natuurlijk geen jonge blom meer maar geestelijk voel ik me nog steeds 28 dus het idee dat ik nu oma word strookt met die gedachte want een oma van 28 is vrijwel niet te doen.

Maar ondanks de status van oma verheug ik me er toch erg op en leef ik erg met Quint mee nu ze zwak, ziek en misselijk is.
En nu wachten we met spanning op de eerste echo om een neiuwsgierige blik te kunnen werpen op ons eerste kleinkind.

Crisis

Nee, deze blog gaat niet over de euro en ook niet over Griekenland. Het gaat niet over dreigende werkloosheid en ook niet over de veelbesproken armoede en al helemaal niet over stijgende kosten in het levensonderhoud. Nee, deze blog gaat over mijn arme oudste dochter Quinta en welke crisis zij heeft moeten doorstaan in de afgelopen feestdagen.

Allereerst dacht zij een goede deal met haar broer te doen door zijn playstation over te nemen teneinde deze kado te doen aan haar ega. Enig stukje eigenbelang kunnen we hierbij niet wegstrepen aangezien zij dan in alle rust voor de zeventiende keer naar de dvd van Gooische Vrouwen zou kunnen kijken zonder luidruchtig commentaar van Hjalmar maar toch heeft ze voor zichzelf vast een plaatsje in de hemel gereserveerd aangezien ze toch een bijzonder gebaar heeft gemaakt naar zowel broer als ega.
Maar eenmaal opengemaakt bij de kerstboom bleek het ding plotseling de meegeleverde spelletjes niet meer te herkennen en werden de dingen ter plekke weer uitgespuugd. Vuile oplichters die lui die hun gecrashte waar alsog via Blocket (de collega van Marktplaats) proberen te slijten maar nu het om mijn bloedeigen zoon gaat moet ik hem toch enigszins de hand boven het hoofd houden. Hij deed het echt nog toen hij hem naar Quinta verstuurde, echt hand op mijn hart.

De tweede crisis in huize van Hoek/van Trigt kondigde zich aan in de kerstnacht. Orkaan Dagmar trok een spoor van ellende door Zweden en het stulpje van Hjalmar en Quinta ontkwam er ook niet aan. Bij het ontwaken bleek de stroom afgesloten te zijn en een heerlijk kerstontbijtje zat er voor deze stakkers niet in. Omdat de verwarming het ook niet deed besloot het ongelukkige stel maar door het land te reizen in hun warme auto om nog enigszins op temperatuur te blijven. Het kerstontbijtje bij Mc Donalds sloeg Quinta echter af omdat ze nogal pijn in haar kies had.
's Middags om 4 uur kregen ze plotseling weer stroom geleverd en het stel zou blij geweest zijn ware het niet dat de pijn in Quintas mond inmiddels onhoudbaar bleek. Dankzij de teruggekeerde stroom kon ze de kalkoen, de gepofte aardappels en ijs toe door de blender halen zodat er toch nog sprake was van enige maagvulling maar een luxe kerstdiner kon het niet genoemd worden.
Het kerstweekend kwam ze meer half dan heel door en gelukkig kon ze derde kerstdag meteen terecht bij de tandarts die constateerde dat haar verstandskies verdraaid was en nu probeerde door te komen zonder positief resultaat. En inmiddels was de boel enthousiast gaan ontsteken.
Kijk, en dat zit me dan weer niet lekker. Ik ben vrij goed in het in elkaar zetten van kinderen. Drie tamelijk unieke exemplaren heb ik binnen 9 maanden in elkaar geknutseld. Armen en benen die even lang zijn, een lekker koppie, een hartje wat sinds week 8 dapper klopt en sindien nog niet één klopje heeft overgeslagen, nee, ik kan niet anders zeggen dat ik daar tenminste een achteneenhalf danwel een kleine negen voor zou hebben gehad bij handwerken op de basisschool. En dan vraag ik op een avondje terwijl ik misselijk op de bank lig of mijn echtgenoot de verantwoordelijkheid wil nemen voor het gebitje van de kleine en dan kwakt ie gewoon een handvol tanden dat mondje in, in de verwachting dat dat wel goed terecht komt. Nou, we weten inmiddels dat dat helemaal niet goed terecht komt. Toen Quinta 12 was en aan de beugel moest bleek er een kies door haar gehemelte naar buiten te groeien en een andere kies stond 180 graden gedraaid. Haar verstandskies aan de ene kant stond vorig jaar ook al scheef en gedraaid en nu deze kies weer.
Gewoon alleen even een gebitje met wat tanden en kiezen regelen en je er dan zo met een Jantje van Leien vanaf maken. Bij kind twee en drie heb ik de klus maar weer zelf geklaard en die hebben dan ook niet eens een beugel nodig gehad.

Nou ja, Quinta zit inmiddels aan een kuurtje peniciline dus vandaag kon de blender de kast weer in omdat de aardappels niet meer gepureerd naar binnen hoefden te worden gewerkt.
Nu alleen die Playstation nog...

Babylonische spraakverwarring

Het blijft mijn stokpaardje; de taal.
Twee talen vloeiend spreken is een hele opgave maar beslist leuk als je je in het ene land bevindt en de andere taal spreekt. Staan we in de rij voor de kassa bij de Hema dan mopper ik luidruchtig op die förbannade gamla kärringen (de Nederlandse lezer mag raden wat ik hier schrijf) voor me die 17 onderbroeken moet afrekenen en haar portemonnee niet kan vinden. Sta ik daarentegen bij de Ica achter zo'n eeuwige trut die alle streepjescodes zoekt en daarmee een enorme rij creeërt dan vloek ik hartgrondig in het Nederlands.
Soms gaat dat niet helemaal goed als iemand anders in de rij dezelfde taal spreekt maar dat gebeurt gelukkig niet vaak.

Immigranten die net begonnen zijn aan het verwerven van de taal maken vrijwel geen fouten omdat ze doodeenvoudig nog geen vocabulaire hebben en dus de woorden ook nog niet foutief kunnen gebruiken. Maar zodra er een woordvoorraadje onstaat dat gebruikt gaat worden, komen ook de leukste fouten naar boven.
Zo vertelde Amir deze week dat hij gegrepen was door de gordijnen (gardiner) terwijl hij de gardister (militaire politie) bedoelde.
Zelf heb ik wel eens aan een werkgever laten weten dat ik deze week van me zou laten horen (höra) maar de puntje op de o vergat waardoor het woordje hora (hoer) werd geschreven. Zelfs met het verkeerde woord was het nog steeds een goedlopende zin alleen bedoelde ik plotseling iets heel anders. Ik ben inmiddels overgeplaatst naar Borlänge :-)
Een enorme blunder die buitenlanders in Zweden erg makkelijk maken is vertellen dat ze bultjes op bijvoorbeeld hun arm hebben (knölar) maar het enigszins verkeerd uitspreken en onbedoeld sex hebben op hun arm (knulla).
Geschreven lijkt het een redelijk groot verschil maar gesproken hoor je het nauwelijks.
Ook de volgorde van een zin is vaak bepalend voor de betekenis. Ik vroeg eens aan een werkeloze om even plaats te nemen  (slå dig ner) maar in plaats daarvan stelde ik voor om hem een hijs voor zijn treiter te geven  (slå ner dig).
Verder zijn er natuurlijk leuke Zweedse woorden die in het Nederlands een andere betekenis hebben zoals bil (auto), trött (uitgesproken als trut wat moe betekent), bord (tafel) en strax (zometeen). Andersom kan natuurlijk ook want Robin vertelde eens enthousiast dat hij een snoepzak had gekregen (snopp säck) waarbij het halve Zweedse gezelschap onder tafel lag van het lachen en de andere helft gegeneerd voor zich uit bleef staren. (snopp betekent mannelijk geslachtsdeel en säck kun je wel raden).

Als je om een snoer vraagt in het Zweeds dan krijg je een handvol snot en heb je het over een hav dan bedoelt een Zweed zee. Zeg je echter se dan denkt een Zweed dat je zien bedoelt en zeg je zien (syn) dan betekent het plotseling zicht waarbij zicht (sikt) dan weer zicht maar ook termijn betekent. En termijn is in het Zweeds termin waarbij we dan wel min of meer kunnen concluderen dat Zweeds en Nederlands bijna hetzelfde is.

Maar ik heb inmiddels begrepen dat Nederlands ook niet eenvoudig is.
Veel medelanders hebben erg veel moeite om de verschillen tussen klinkers te horen. Een i en een ie klinken voor veel immigranten hetzelfde. Laatst vertelde iemand op tv dat hij uit eten was met een collega en vroeg wat kabeljauw was. Hij kreeg als antwoord: Dat is vis. Maar hij  verstond vies en nam dus maar iets anders. Na een flinke storm lag er een boom op de weg en toen een kennis tegen hem zei; kijk daar ligt een boom dook hij achter de dichtsbijzijnde auto omdat hij bom verstond.

Kortom, in alle landen leidt taal toch vaak tot Babylonische spraakverwarring.

Armoede

Gisteren las ik een artikeltje in een Nederlandse krant dat er ook dit jaar weer geprotesteerd wordt in Nederland tegen de armoede en dat de opkomst nog nooit zo groot was geweest.

Volgens de SP kwamen ruim 6500 mensen naar de Brabanthallen in Den Bosch voor een protest tegen bezuinigingen van het kabinet op onder meer de bijstand, veel meer dan een jaar geleden. Toen kwamen er 1000 mensen. De SP-leider stond net als vorig jaar zij aan zij met PvdA-collega Job Cohen. 'Als het kabinet weigert te luisteren, dan staan we de volgende keer op het Plein in Den Haag, met 100.000 man!', aldus Roemer.

Ik dacht, naïef als ik soms kan zijn, dat hier werd geprotesteerd tegen armoede in de Derde Wereld maar het ging hier blijkbaar om armoede in Nederland.

Maar wat is eigenlijk armoede?

Armoede is honger. Armoede is geen onderdak hebben. Armoede is ziek zijn en niet
naar een dokter kunnen. Niet naar school kunnen en niet kunnen lezen. Geen werk
hebben, bang zijn voor de toekomst, niet denken aan morgen. Armoede is een kind
verliezen aan een ziekte die door vies water wordt veroorzaakt. Armoede is machteloosheid,
niemand die voor je opkomt, gebrek aan vrijheid (http://www.povertynet.org).
De absolute armoedegrens is een afgesproken bedrag: 1 dollar of 1 euro per dag. Dat noemen we leven in extreme armoede.


Mogen we het woord armoede gebruiken voor mensen in Nederland die het niet breed hebben? Ik zag een reportage van een mevrouw uit Brabant met vijf kinderen, een papagaai en een hond (breedbeeld tv op de achtergrond maar dat is stemmingmakende informatie dus dat mag je als niet gelezen beschouwen) die wekelijks naar de voedelbank moest omdat ze in de schuldsanering terecht was gekomen en van 60 euro in de week moest leven. Ze was gesnapt door de politie toen ze een wietplantage op zolder hield voor wat extra inkomsten. Ze liet haar voorraadkast zien en klaagde over het feit dat ze elke week dezelfde koekjes in haar pakket vond. Alleen al van de voorraad in haar voorraadkast kon ze minimaal twee weken goed eten. En waarom neem je er nog vier kinderen bij als je de eerste al niet eens te vreten kunt geven. En wat kost een hond en een papagaai per week? Werk zoeken deed ze niet want wie moest er dan voor de kinderen zorgen?

Een ander echtpaar wist niet hoe ze hun kinderen moesten vertellen dat een kampeervakantie naar Frankrijk het komende seizoen er echt niet in zou zitten. Wellicht niet eens een kampeervakantie in zonnig Zeeland. Papa was zijn baan kwijt en mama werkte ook niet omdat ze voor de kinderen moest zorgen. Ze leefden inmiddels van een bijstandsuitkering. Met een auto voor de deur.
Is dat armoede?

Ik betaal maandelijks de uitkeringen uit aan asielzoekers die een verblijfsvergunning in Zweden hebben gekregen. Het gros komt daar maandelijks niet mee uit maar hoe komt dat eigenlijk? Leven ze echt op het randje van bestaansminimum of is er iets anders aan de hand?
Mensen uit landen als Somalië, Ethiopië, Eritrea waar een dagloon vaak niet hoger ligt dan enkele dollars krijgen hier een uitkering van acht a negenhonderd euro als ze alleenstaand zijn en zelfstandig wonen. Het eerste wat ze doen als hun uitkering binnenkomt is het grootste gedeelte overmaken naar hun familie in het moederland. Vervolgens kunnen ze hun huur niet meer betalen en staan ze op straat. Maar is dat armoede of is dat je eigen schuld?

Eigenlijk is het tenhemelschreiend, of eigenlijk meer schaamteloos dat we durven te protesteren tegen armoede in Nederland terwijl we het zo goed hebben. Het is niet leuk om van de bijstand te leven maar een wrat op je grote teen is ook niet leuk. Maar dood ga je er niet aan.  
Werkeloos zijn is niet altijd een keus maar ook niet levensgevaarlijk. In Europa gaat er niemand dood van armoede als hij of zij ontslagen wordt. Daar is een groot sociaal vangnet voor maar dat sociale vangnet is niet berekend op het hebben van auto's, vakanties, uitstapjes naar de Efteling, theaterbezoekjes en wekelijks een biefstukje op tafel. Dat zijn nu net de geneugtes van diegenen die dat sociale vangnet moeten betalen. En dat er betaald moet worden laat mijn loonstrookje elke maand weer zien. Van elke 100 kroon die ik verdien houd ik er zelf nog geen 40 van over. De rest gaat naar mensen die het soms nog beter hebben dan ik maar er niet voor werken.
Ik ben blij dat er een sociaal vangnet is voor mensen die het nodig hebben maar laten we asjeblieft niet spreken over armoede in Nederland of Zweden. Want goddank bestaat dat hier niet!

Ik vertrek

Gisterenavond nog gekeken? Kwart voor tien bij de Tros? Ik vertrek.
Heb je het gemist kun je het nog altijd terugzien op www.uitzendinggemist.nl maar ik zal het in het kort even samenvatten. Hij, een naïeve mislukte ondernemer uit Wervershoof - een gat in Noord Holland - die inmiddels al twee failliete fietsenwinkels op zijn naam heeft staan en zij, een lusteloze psychologe die eigenlijk liever het huishouden bestiert dan haar beroep uit te oefenen, gaan een fietsenbedrijf in Zweden starten. Ze gaan op maat gemaakte moutainbikes verkopen in de prijsklasse € 5.000,= tot € 20.000,= verkopen in een gat even buiten Sysslebäck (Värmland). Even voor de goede orde: Grangärde is een wereldstad vergeleken met dat gat even buiten Sysslebäck en de dichtsbijzijnde stad van enige omvang is Karlstad en ligt daar een dikke 100 km vandaan.

Ze kopen een bouwval dat al 60 jaar leeg staat en waar werkelijk alles aan ontbreekt; geen water, geen douche, geen toilet, geen verwarming, geen electra en geen spat verf op de kozijnen.

Ze krijgen € 50.000,= los als lening om de eerste fietsen te kopen maar op de dag van opening, vier maanden later, zijn de fietsen - 4 stuks welgeteld - nog steeds niet geleverd en openen ze dus maar een lege winkel.
Zeven maanden later heeft hij zijn bedrijfsplan uitgebreid en stort zich nu ook op reparatie van fietsen maar inmiddels zijn alle 3 fietsen in Sysslebäck gerepareerd dus daar komen ook weinig inkomsten vandaan. Aantal tot dan verkochte fietsen: nul. De winter staat echter voor de deur dus de fietsen gaan in de aanbieding. Geeft niet want op die manier heeft hij wat vrije tijd en kan hij zich storten op zijn hobby, fietsen.

Zij vertelt enthousiast dat ze een betaalde stageplaats op de kinderopvang heeft weten te bemachtigen waar ze dertig euro per dag mee verdient (wat gelogen is want ze krijgt het geld van het arbeidsbureau en dat is slechts 18 euro/dag oftewel 400 euro/maand). Ze spreekt echter zo slecht Zweeds dat de kinderen haar niet kunnen verstaan en zij hen ook niet.
Maar ze is eigenlijk op zoek naar werk in haar eigen branche; als psycholoog.
Nu woon ik hier al weer even en ik babbel een lekker woordje Zweeds (correct me if I am wrong Carry en Astrid) maar ik vraag me in alle eerlijkheid of ik zo goed Zweeds spreek dat ik zware gesprekken bij een psycholoog zou kunnen voeren. En al helemaal niet als psycholoog. Dat vergt echt wel wat meer dan Zweeds voor beginners niveau D (SFI-D)

Het meest trieste van de hele aflevering was echter het feit dat ze twee kinderen hebben van begin puberleeftijd die ongewild in deze ellende worden meegetrokken.

Ik heb er vaak over nagedacht: mag ik dit mijn kinderen aandoen. Natuurlijk dacht ik daar, toen wij gingen emigreren ook anders over maar als ik toen wist wat ik nu weet had ik het niet gedaan.
Gelukkig is het voor ons allemaal goed uitgepakt, mooi huis, twee goede banen, kinderen die het meer dan goed doen op school en alle drie prima terecht zijn gekomen. Kinderen om trots op te zijn!
Maar had ik ze destijds uit hun veilige, vertrouwde omgeving mogen weghalen ondanks het feit dat ze het in Zweden wellicht goed zouden gaan hebben. En misschien hadden ze betere kansen in Zweden dan in Nederland. Maar ik vraag me af wat de impact op kinderen is als het allemaal niet zo gaat als vader en moeder bedacht hebben.
Tijdens onze jaren in het hotel zijn we er niet of nauwelijks geweest voor onze kinderen en dat spijt me maar kan ik niet meer terugdraaien. Daar zullen ze ongetwijfeld vaak of minder vaak misbruik van hebben gemaakt en geef ze eens ongelijk.
Ik ben heel trots en heel blij dat mijn kinderen zich hebben weten te redden in een volkomen nieuwe cultuur maar als ik naar zo'n aflevering van 'ik vertrek' kijk dan wil ik wel tegen die beeldbuis roepen:"Denk eerst nog eens heel goed na en zorg dat je je kinderen in het nieuwe land ook een veilig thuis kan bieden. En doe het anders niet!"

Het klinkt allemaal veel dramatischer dan het is want ik denk dat ons hele gezin zich wel op zijn plek voelt hier. Maar je mag ook wel eens hardop zeggen dat niet alle beslissingen in je leven ook de juiste zijn geweest. Ook al rolt het balletje vaak toch wel de goede kant op.