Heb je het gemist kun je het nog altijd terugzien op www.uitzendinggemist.nl maar ik zal het in het kort even samenvatten. Hij, een naïeve mislukte ondernemer uit Wervershoof - een gat in Noord Holland - die inmiddels al twee failliete fietsenwinkels op zijn naam heeft staan en zij, een lusteloze psychologe die eigenlijk liever het huishouden bestiert dan haar beroep uit te oefenen, gaan een fietsenbedrijf in Zweden starten. Ze gaan op maat gemaakte moutainbikes verkopen in de prijsklasse € 5.000,= tot € 20.000,= verkopen in een gat even buiten Sysslebäck (Värmland). Even voor de goede orde: Grangärde is een wereldstad vergeleken met dat gat even buiten Sysslebäck en de dichtsbijzijnde stad van enige omvang is Karlstad en ligt daar een dikke 100 km vandaan.
Ze kopen een bouwval dat al 60 jaar leeg staat en waar werkelijk alles aan ontbreekt; geen water, geen douche, geen toilet, geen verwarming, geen electra en geen spat verf op de kozijnen.
Ze krijgen € 50.000,= los als lening om de eerste fietsen te kopen maar op de dag van opening, vier maanden later, zijn de fietsen - 4 stuks welgeteld - nog steeds niet geleverd en openen ze dus maar een lege winkel.
Zeven maanden later heeft hij zijn bedrijfsplan uitgebreid en stort zich nu ook op reparatie van fietsen maar inmiddels zijn alle 3 fietsen in Sysslebäck gerepareerd dus daar komen ook weinig inkomsten vandaan. Aantal tot dan verkochte fietsen: nul. De winter staat echter voor de deur dus de fietsen gaan in de aanbieding. Geeft niet want op die manier heeft hij wat vrije tijd en kan hij zich storten op zijn hobby, fietsen.
Zij vertelt enthousiast dat ze een betaalde stageplaats op de kinderopvang heeft weten te bemachtigen waar ze dertig euro per dag mee verdient (wat gelogen is want ze krijgt het geld van het arbeidsbureau en dat is slechts 18 euro/dag oftewel 400 euro/maand). Ze spreekt echter zo slecht Zweeds dat de kinderen haar niet kunnen verstaan en zij hen ook niet.
Maar ze is eigenlijk op zoek naar werk in haar eigen branche; als psycholoog.
Nu woon ik hier al weer even en ik babbel een lekker woordje Zweeds (correct me if I am wrong Carry en Astrid) maar ik vraag me in alle eerlijkheid of ik zo goed Zweeds spreek dat ik zware gesprekken bij een psycholoog zou kunnen voeren. En al helemaal niet als psycholoog. Dat vergt echt wel wat meer dan Zweeds voor beginners niveau D (SFI-D)
Het meest trieste van de hele aflevering was echter het feit dat ze twee kinderen hebben van begin puberleeftijd die ongewild in deze ellende worden meegetrokken.
Ik heb er vaak over nagedacht: mag ik dit mijn kinderen aandoen. Natuurlijk dacht ik daar, toen wij gingen emigreren ook anders over maar als ik toen wist wat ik nu weet had ik het niet gedaan.
Gelukkig is het voor ons allemaal goed uitgepakt, mooi huis, twee goede banen, kinderen die het meer dan goed doen op school en alle drie prima terecht zijn gekomen. Kinderen om trots op te zijn!
Maar had ik ze destijds uit hun veilige, vertrouwde omgeving mogen weghalen ondanks het feit dat ze het in Zweden wellicht goed zouden gaan hebben. En misschien hadden ze betere kansen in Zweden dan in Nederland. Maar ik vraag me af wat de impact op kinderen is als het allemaal niet zo gaat als vader en moeder bedacht hebben.
Tijdens onze jaren in het hotel zijn we er niet of nauwelijks geweest voor onze kinderen en dat spijt me maar kan ik niet meer terugdraaien. Daar zullen ze ongetwijfeld vaak of minder vaak misbruik van hebben gemaakt en geef ze eens ongelijk.
Ik ben heel trots en heel blij dat mijn kinderen zich hebben weten te redden in een volkomen nieuwe cultuur maar als ik naar zo'n aflevering van 'ik vertrek' kijk dan wil ik wel tegen die beeldbuis roepen:"Denk eerst nog eens heel goed na en zorg dat je je kinderen in het nieuwe land ook een veilig thuis kan bieden. En doe het anders niet!"
Het klinkt allemaal veel dramatischer dan het is want ik denk dat ons hele gezin zich wel op zijn plek voelt hier. Maar je mag ook wel eens hardop zeggen dat niet alle beslissingen in je leven ook de juiste zijn geweest. Ook al rolt het balletje vaak toch wel de goede kant op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten