Zelf ben ik nogal impulsief met wat ADHD trekjes en hier en daar een vleugje contactgestoord. Kan ik niets aan doen, heb ik geërfd van moederskant. Ik bedenk nu dat het tijd is voor een andere auto en het ding staat binnen een week voor de deur te glimmen. Ik wil een kind, ik mik mijn strook pillen in de prullenbak en 9 maanden later loop ik trots achter de kinderwagen. Ik bekijk een reisgids en binnen nu en no time vertoef ik zelf tussen de palmbomen. Niks nadenken, bespreken met de rest van het gezin, nachtje over slapen, nog eens uitrekenen, twijfelen en piekeren en het uiteindelijk dan toch niet doen. Nee hup jongens, koffers pakken, we gaan naar Curacao. Lekker pedagogisch ook want mijn kinderen wisten nooit wat hen te wachten stond. Help, wat heeft dat mens nu weer bedacht! Maar zoals gezegd, het zijn de genen van moederskant. Mijn moeder kon ons rustig op een warme zomeravond tegen half 10 's avonds uit bed trommelen en meeslepen naar de ijssalon op Tussenmeer om een ijsje te halen. Onder het mom van 'te-warm-om-te-slapen' nam ze haar drie koters op sleeptouw zonder te bedenken dat dat misschien wel wat impulsief was. Heb ik overigens nooit betreurd want ik kan het me blijkbaar na 40 jaar nog steeds herinneren.
Ik mag dan de haaibaai van de familie zijn, het wurmpje zal waarschijnlijk ook iets van opa erven. Zijn humor bijvoorbeeld. Quinta en Savannah vinden papas humor erg leuk, ik vind het nogal voorspelbaar. Nu ken ik de goede man natuurlijk al een tijdje maar als je een 'leuke' opmerking al 25 keer gehoord heb dan weet je bij benadering wel wanneer nummer 26 aan de beurt is. Maar zolang Quinta en Savannah er nog om schik om hebben en hij de lachers op zijn hand heeft zal ik er niet over klagen. Geen sterk gen, dat geeft ik toe, maar echt hinderlijk is het ook niet.
Van Robin zal minimensje van Hoek hopelijk het doorzettingsvermogen erven. Elk najaar zakt hij steevast voor vrijwel elk tentamen en rond de kerst zit hij dan dapper te ploeteren om elk gezakt tentamen over te doen naast alle nieuwe tentamens die ongeduldig op hem staan te wachten. Maar inmiddels heeft hij het toch al tot het derde jaar van zijn studie geschopt en hij gaat beslist de eindstreep halen.
Misschien wordt de kleine wel een gevoelige huilebalk. Dat is dan weer een trekje van opa's kant. Mijn schoonmoeder kan al een traantje wegpinken bij de reclame van LU biscuit en Sesamstraat komt ze nauwelijks droog door. En een onverwacht bezoekje uit Zweden is meer een opgave dan leuk want als we weggaan is het één groot tranendal.
Van Savannah erft kleine moep de kameleongenen. Dan denk je dat het kind verlegen en teruggetrokken is. Kon als kind nauwelijks veranderingen hanteren en sloeg al op tilt als de melkboer een half uur later dan normaal aan de deur stond te bellen. Kan amper een goedemorgen uit haar mond krijgen als iemand haar groet en vertelt drie dagen later tussen neus en lippen door dat ze een 8 voor haar wiskundeproefwerk heeft. Kortom, een kind dat slechts een klein plaatsje in de wereld opeist en als stille muis vanzelf groot wordt. En dan komt ze plotseling met het idee om in een apenopvangcentrum in Borneo of een kindertehuis in Thailand haar stage te gaan lopen. "Kom op met het avontuur, ik ben er klaar voor", roept mijn verlegen en stille grietje. Echt wel de laatste van wie ik dat verwacht.
Als ik het zo bekijk dan denk ik dat dit feutje een samenraapsel van genen gaat worden. En daar moeten wij dan met zijn allen van gaan houden?
Toen ik zwanger was van Robin maakte ik me erg vaak zorgen. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat ik van dit nieuwe kindje net zo veel kon houden als van het grietje dat we al hadden. Maar wat bleek: Robin had bij zijn geboorte een sleuteltje bij zich en met dat sleuteltje opende hij mijn hart waar een nieuw pakketje liefde lag opgeslagen. En ook Savannah had zo'n sleuteltje bij zich.
En nu denk ik dat kleine Quimar/Hjalta ook zo'n sleuteltje heeft. Een sleuteltje voor iedereen die van hem/haar zal gaan houden. Ondanks alle genen!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten