Crisis

Nee, deze blog gaat niet over de euro en ook niet over Griekenland. Het gaat niet over dreigende werkloosheid en ook niet over de veelbesproken armoede en al helemaal niet over stijgende kosten in het levensonderhoud. Nee, deze blog gaat over mijn arme oudste dochter Quinta en welke crisis zij heeft moeten doorstaan in de afgelopen feestdagen.

Allereerst dacht zij een goede deal met haar broer te doen door zijn playstation over te nemen teneinde deze kado te doen aan haar ega. Enig stukje eigenbelang kunnen we hierbij niet wegstrepen aangezien zij dan in alle rust voor de zeventiende keer naar de dvd van Gooische Vrouwen zou kunnen kijken zonder luidruchtig commentaar van Hjalmar maar toch heeft ze voor zichzelf vast een plaatsje in de hemel gereserveerd aangezien ze toch een bijzonder gebaar heeft gemaakt naar zowel broer als ega.
Maar eenmaal opengemaakt bij de kerstboom bleek het ding plotseling de meegeleverde spelletjes niet meer te herkennen en werden de dingen ter plekke weer uitgespuugd. Vuile oplichters die lui die hun gecrashte waar alsog via Blocket (de collega van Marktplaats) proberen te slijten maar nu het om mijn bloedeigen zoon gaat moet ik hem toch enigszins de hand boven het hoofd houden. Hij deed het echt nog toen hij hem naar Quinta verstuurde, echt hand op mijn hart.

De tweede crisis in huize van Hoek/van Trigt kondigde zich aan in de kerstnacht. Orkaan Dagmar trok een spoor van ellende door Zweden en het stulpje van Hjalmar en Quinta ontkwam er ook niet aan. Bij het ontwaken bleek de stroom afgesloten te zijn en een heerlijk kerstontbijtje zat er voor deze stakkers niet in. Omdat de verwarming het ook niet deed besloot het ongelukkige stel maar door het land te reizen in hun warme auto om nog enigszins op temperatuur te blijven. Het kerstontbijtje bij Mc Donalds sloeg Quinta echter af omdat ze nogal pijn in haar kies had.
's Middags om 4 uur kregen ze plotseling weer stroom geleverd en het stel zou blij geweest zijn ware het niet dat de pijn in Quintas mond inmiddels onhoudbaar bleek. Dankzij de teruggekeerde stroom kon ze de kalkoen, de gepofte aardappels en ijs toe door de blender halen zodat er toch nog sprake was van enige maagvulling maar een luxe kerstdiner kon het niet genoemd worden.
Het kerstweekend kwam ze meer half dan heel door en gelukkig kon ze derde kerstdag meteen terecht bij de tandarts die constateerde dat haar verstandskies verdraaid was en nu probeerde door te komen zonder positief resultaat. En inmiddels was de boel enthousiast gaan ontsteken.
Kijk, en dat zit me dan weer niet lekker. Ik ben vrij goed in het in elkaar zetten van kinderen. Drie tamelijk unieke exemplaren heb ik binnen 9 maanden in elkaar geknutseld. Armen en benen die even lang zijn, een lekker koppie, een hartje wat sinds week 8 dapper klopt en sindien nog niet één klopje heeft overgeslagen, nee, ik kan niet anders zeggen dat ik daar tenminste een achteneenhalf danwel een kleine negen voor zou hebben gehad bij handwerken op de basisschool. En dan vraag ik op een avondje terwijl ik misselijk op de bank lig of mijn echtgenoot de verantwoordelijkheid wil nemen voor het gebitje van de kleine en dan kwakt ie gewoon een handvol tanden dat mondje in, in de verwachting dat dat wel goed terecht komt. Nou, we weten inmiddels dat dat helemaal niet goed terecht komt. Toen Quinta 12 was en aan de beugel moest bleek er een kies door haar gehemelte naar buiten te groeien en een andere kies stond 180 graden gedraaid. Haar verstandskies aan de ene kant stond vorig jaar ook al scheef en gedraaid en nu deze kies weer.
Gewoon alleen even een gebitje met wat tanden en kiezen regelen en je er dan zo met een Jantje van Leien vanaf maken. Bij kind twee en drie heb ik de klus maar weer zelf geklaard en die hebben dan ook niet eens een beugel nodig gehad.

Nou ja, Quinta zit inmiddels aan een kuurtje peniciline dus vandaag kon de blender de kast weer in omdat de aardappels niet meer gepureerd naar binnen hoefden te worden gewerkt.
Nu alleen die Playstation nog...

Babylonische spraakverwarring

Het blijft mijn stokpaardje; de taal.
Twee talen vloeiend spreken is een hele opgave maar beslist leuk als je je in het ene land bevindt en de andere taal spreekt. Staan we in de rij voor de kassa bij de Hema dan mopper ik luidruchtig op die förbannade gamla kärringen (de Nederlandse lezer mag raden wat ik hier schrijf) voor me die 17 onderbroeken moet afrekenen en haar portemonnee niet kan vinden. Sta ik daarentegen bij de Ica achter zo'n eeuwige trut die alle streepjescodes zoekt en daarmee een enorme rij creeërt dan vloek ik hartgrondig in het Nederlands.
Soms gaat dat niet helemaal goed als iemand anders in de rij dezelfde taal spreekt maar dat gebeurt gelukkig niet vaak.

Immigranten die net begonnen zijn aan het verwerven van de taal maken vrijwel geen fouten omdat ze doodeenvoudig nog geen vocabulaire hebben en dus de woorden ook nog niet foutief kunnen gebruiken. Maar zodra er een woordvoorraadje onstaat dat gebruikt gaat worden, komen ook de leukste fouten naar boven.
Zo vertelde Amir deze week dat hij gegrepen was door de gordijnen (gardiner) terwijl hij de gardister (militaire politie) bedoelde.
Zelf heb ik wel eens aan een werkgever laten weten dat ik deze week van me zou laten horen (höra) maar de puntje op de o vergat waardoor het woordje hora (hoer) werd geschreven. Zelfs met het verkeerde woord was het nog steeds een goedlopende zin alleen bedoelde ik plotseling iets heel anders. Ik ben inmiddels overgeplaatst naar Borlänge :-)
Een enorme blunder die buitenlanders in Zweden erg makkelijk maken is vertellen dat ze bultjes op bijvoorbeeld hun arm hebben (knölar) maar het enigszins verkeerd uitspreken en onbedoeld sex hebben op hun arm (knulla).
Geschreven lijkt het een redelijk groot verschil maar gesproken hoor je het nauwelijks.
Ook de volgorde van een zin is vaak bepalend voor de betekenis. Ik vroeg eens aan een werkeloze om even plaats te nemen  (slå dig ner) maar in plaats daarvan stelde ik voor om hem een hijs voor zijn treiter te geven  (slå ner dig).
Verder zijn er natuurlijk leuke Zweedse woorden die in het Nederlands een andere betekenis hebben zoals bil (auto), trött (uitgesproken als trut wat moe betekent), bord (tafel) en strax (zometeen). Andersom kan natuurlijk ook want Robin vertelde eens enthousiast dat hij een snoepzak had gekregen (snopp säck) waarbij het halve Zweedse gezelschap onder tafel lag van het lachen en de andere helft gegeneerd voor zich uit bleef staren. (snopp betekent mannelijk geslachtsdeel en säck kun je wel raden).

Als je om een snoer vraagt in het Zweeds dan krijg je een handvol snot en heb je het over een hav dan bedoelt een Zweed zee. Zeg je echter se dan denkt een Zweed dat je zien bedoelt en zeg je zien (syn) dan betekent het plotseling zicht waarbij zicht (sikt) dan weer zicht maar ook termijn betekent. En termijn is in het Zweeds termin waarbij we dan wel min of meer kunnen concluderen dat Zweeds en Nederlands bijna hetzelfde is.

Maar ik heb inmiddels begrepen dat Nederlands ook niet eenvoudig is.
Veel medelanders hebben erg veel moeite om de verschillen tussen klinkers te horen. Een i en een ie klinken voor veel immigranten hetzelfde. Laatst vertelde iemand op tv dat hij uit eten was met een collega en vroeg wat kabeljauw was. Hij kreeg als antwoord: Dat is vis. Maar hij  verstond vies en nam dus maar iets anders. Na een flinke storm lag er een boom op de weg en toen een kennis tegen hem zei; kijk daar ligt een boom dook hij achter de dichtsbijzijnde auto omdat hij bom verstond.

Kortom, in alle landen leidt taal toch vaak tot Babylonische spraakverwarring.

Armoede

Gisteren las ik een artikeltje in een Nederlandse krant dat er ook dit jaar weer geprotesteerd wordt in Nederland tegen de armoede en dat de opkomst nog nooit zo groot was geweest.

Volgens de SP kwamen ruim 6500 mensen naar de Brabanthallen in Den Bosch voor een protest tegen bezuinigingen van het kabinet op onder meer de bijstand, veel meer dan een jaar geleden. Toen kwamen er 1000 mensen. De SP-leider stond net als vorig jaar zij aan zij met PvdA-collega Job Cohen. 'Als het kabinet weigert te luisteren, dan staan we de volgende keer op het Plein in Den Haag, met 100.000 man!', aldus Roemer.

Ik dacht, naïef als ik soms kan zijn, dat hier werd geprotesteerd tegen armoede in de Derde Wereld maar het ging hier blijkbaar om armoede in Nederland.

Maar wat is eigenlijk armoede?

Armoede is honger. Armoede is geen onderdak hebben. Armoede is ziek zijn en niet
naar een dokter kunnen. Niet naar school kunnen en niet kunnen lezen. Geen werk
hebben, bang zijn voor de toekomst, niet denken aan morgen. Armoede is een kind
verliezen aan een ziekte die door vies water wordt veroorzaakt. Armoede is machteloosheid,
niemand die voor je opkomt, gebrek aan vrijheid (http://www.povertynet.org).
De absolute armoedegrens is een afgesproken bedrag: 1 dollar of 1 euro per dag. Dat noemen we leven in extreme armoede.


Mogen we het woord armoede gebruiken voor mensen in Nederland die het niet breed hebben? Ik zag een reportage van een mevrouw uit Brabant met vijf kinderen, een papagaai en een hond (breedbeeld tv op de achtergrond maar dat is stemmingmakende informatie dus dat mag je als niet gelezen beschouwen) die wekelijks naar de voedelbank moest omdat ze in de schuldsanering terecht was gekomen en van 60 euro in de week moest leven. Ze was gesnapt door de politie toen ze een wietplantage op zolder hield voor wat extra inkomsten. Ze liet haar voorraadkast zien en klaagde over het feit dat ze elke week dezelfde koekjes in haar pakket vond. Alleen al van de voorraad in haar voorraadkast kon ze minimaal twee weken goed eten. En waarom neem je er nog vier kinderen bij als je de eerste al niet eens te vreten kunt geven. En wat kost een hond en een papagaai per week? Werk zoeken deed ze niet want wie moest er dan voor de kinderen zorgen?

Een ander echtpaar wist niet hoe ze hun kinderen moesten vertellen dat een kampeervakantie naar Frankrijk het komende seizoen er echt niet in zou zitten. Wellicht niet eens een kampeervakantie in zonnig Zeeland. Papa was zijn baan kwijt en mama werkte ook niet omdat ze voor de kinderen moest zorgen. Ze leefden inmiddels van een bijstandsuitkering. Met een auto voor de deur.
Is dat armoede?

Ik betaal maandelijks de uitkeringen uit aan asielzoekers die een verblijfsvergunning in Zweden hebben gekregen. Het gros komt daar maandelijks niet mee uit maar hoe komt dat eigenlijk? Leven ze echt op het randje van bestaansminimum of is er iets anders aan de hand?
Mensen uit landen als Somalië, Ethiopië, Eritrea waar een dagloon vaak niet hoger ligt dan enkele dollars krijgen hier een uitkering van acht a negenhonderd euro als ze alleenstaand zijn en zelfstandig wonen. Het eerste wat ze doen als hun uitkering binnenkomt is het grootste gedeelte overmaken naar hun familie in het moederland. Vervolgens kunnen ze hun huur niet meer betalen en staan ze op straat. Maar is dat armoede of is dat je eigen schuld?

Eigenlijk is het tenhemelschreiend, of eigenlijk meer schaamteloos dat we durven te protesteren tegen armoede in Nederland terwijl we het zo goed hebben. Het is niet leuk om van de bijstand te leven maar een wrat op je grote teen is ook niet leuk. Maar dood ga je er niet aan.  
Werkeloos zijn is niet altijd een keus maar ook niet levensgevaarlijk. In Europa gaat er niemand dood van armoede als hij of zij ontslagen wordt. Daar is een groot sociaal vangnet voor maar dat sociale vangnet is niet berekend op het hebben van auto's, vakanties, uitstapjes naar de Efteling, theaterbezoekjes en wekelijks een biefstukje op tafel. Dat zijn nu net de geneugtes van diegenen die dat sociale vangnet moeten betalen. En dat er betaald moet worden laat mijn loonstrookje elke maand weer zien. Van elke 100 kroon die ik verdien houd ik er zelf nog geen 40 van over. De rest gaat naar mensen die het soms nog beter hebben dan ik maar er niet voor werken.
Ik ben blij dat er een sociaal vangnet is voor mensen die het nodig hebben maar laten we asjeblieft niet spreken over armoede in Nederland of Zweden. Want goddank bestaat dat hier niet!

Ik vertrek

Gisterenavond nog gekeken? Kwart voor tien bij de Tros? Ik vertrek.
Heb je het gemist kun je het nog altijd terugzien op www.uitzendinggemist.nl maar ik zal het in het kort even samenvatten. Hij, een naïeve mislukte ondernemer uit Wervershoof - een gat in Noord Holland - die inmiddels al twee failliete fietsenwinkels op zijn naam heeft staan en zij, een lusteloze psychologe die eigenlijk liever het huishouden bestiert dan haar beroep uit te oefenen, gaan een fietsenbedrijf in Zweden starten. Ze gaan op maat gemaakte moutainbikes verkopen in de prijsklasse € 5.000,= tot € 20.000,= verkopen in een gat even buiten Sysslebäck (Värmland). Even voor de goede orde: Grangärde is een wereldstad vergeleken met dat gat even buiten Sysslebäck en de dichtsbijzijnde stad van enige omvang is Karlstad en ligt daar een dikke 100 km vandaan.

Ze kopen een bouwval dat al 60 jaar leeg staat en waar werkelijk alles aan ontbreekt; geen water, geen douche, geen toilet, geen verwarming, geen electra en geen spat verf op de kozijnen.

Ze krijgen € 50.000,= los als lening om de eerste fietsen te kopen maar op de dag van opening, vier maanden later, zijn de fietsen - 4 stuks welgeteld - nog steeds niet geleverd en openen ze dus maar een lege winkel.
Zeven maanden later heeft hij zijn bedrijfsplan uitgebreid en stort zich nu ook op reparatie van fietsen maar inmiddels zijn alle 3 fietsen in Sysslebäck gerepareerd dus daar komen ook weinig inkomsten vandaan. Aantal tot dan verkochte fietsen: nul. De winter staat echter voor de deur dus de fietsen gaan in de aanbieding. Geeft niet want op die manier heeft hij wat vrije tijd en kan hij zich storten op zijn hobby, fietsen.

Zij vertelt enthousiast dat ze een betaalde stageplaats op de kinderopvang heeft weten te bemachtigen waar ze dertig euro per dag mee verdient (wat gelogen is want ze krijgt het geld van het arbeidsbureau en dat is slechts 18 euro/dag oftewel 400 euro/maand). Ze spreekt echter zo slecht Zweeds dat de kinderen haar niet kunnen verstaan en zij hen ook niet.
Maar ze is eigenlijk op zoek naar werk in haar eigen branche; als psycholoog.
Nu woon ik hier al weer even en ik babbel een lekker woordje Zweeds (correct me if I am wrong Carry en Astrid) maar ik vraag me in alle eerlijkheid of ik zo goed Zweeds spreek dat ik zware gesprekken bij een psycholoog zou kunnen voeren. En al helemaal niet als psycholoog. Dat vergt echt wel wat meer dan Zweeds voor beginners niveau D (SFI-D)

Het meest trieste van de hele aflevering was echter het feit dat ze twee kinderen hebben van begin puberleeftijd die ongewild in deze ellende worden meegetrokken.

Ik heb er vaak over nagedacht: mag ik dit mijn kinderen aandoen. Natuurlijk dacht ik daar, toen wij gingen emigreren ook anders over maar als ik toen wist wat ik nu weet had ik het niet gedaan.
Gelukkig is het voor ons allemaal goed uitgepakt, mooi huis, twee goede banen, kinderen die het meer dan goed doen op school en alle drie prima terecht zijn gekomen. Kinderen om trots op te zijn!
Maar had ik ze destijds uit hun veilige, vertrouwde omgeving mogen weghalen ondanks het feit dat ze het in Zweden wellicht goed zouden gaan hebben. En misschien hadden ze betere kansen in Zweden dan in Nederland. Maar ik vraag me af wat de impact op kinderen is als het allemaal niet zo gaat als vader en moeder bedacht hebben.
Tijdens onze jaren in het hotel zijn we er niet of nauwelijks geweest voor onze kinderen en dat spijt me maar kan ik niet meer terugdraaien. Daar zullen ze ongetwijfeld vaak of minder vaak misbruik van hebben gemaakt en geef ze eens ongelijk.
Ik ben heel trots en heel blij dat mijn kinderen zich hebben weten te redden in een volkomen nieuwe cultuur maar als ik naar zo'n aflevering van 'ik vertrek' kijk dan wil ik wel tegen die beeldbuis roepen:"Denk eerst nog eens heel goed na en zorg dat je je kinderen in het nieuwe land ook een veilig thuis kan bieden. En doe het anders niet!"

Het klinkt allemaal veel dramatischer dan het is want ik denk dat ons hele gezin zich wel op zijn plek voelt hier. Maar je mag ook wel eens hardop zeggen dat niet alle beslissingen in je leven ook de juiste zijn geweest. Ook al rolt het balletje vaak toch wel de goede kant op.

Kerststress

Ik heb stress. Kerststress.
Bijna niets krijgt mij gek, ik ben de rust zelve als ik examen moet doen, koffers pakken voor de vakantie doe ik bij voorkeur een half uurtje voor we weggaan en voor een luxe 6 gangendiner draai ik mijn hand niet om. Ik babbel ontspannen met mijn gasten terwijl ik een struisvogelbiefstukje met bramensaus of een ambulant voorgerechtje van carpaccio van runderhaas met oudekaas vlokken en pesto in elkaar flans en meestal is het nog geslaagd ook.
Maar owee als de kerst eraan dreigt te komen. Dan zijn de rapen gaar.

Het begint al met het naar beneden van al die dozen die keurig ingepakt zijn na de voorgaande kerst maar waarin nu alles kris kras door elkaar zonder enige ordening gedonderd is waarbij precies alle mooie kerstballen gebroken zijn. En aangezien er in Zweden geen glazen kerstballen te koop zijn er er dus uitsluitend plastic troep in de bomen hangt slinkt mijn voorraadje mooie ballen dramatisch.
En dan de kerstverlichting. Elk jaar verpats ik vele pegels aan kerstverlichting en als ik een jaar later  enthousiast de stekker weer in het stopcontact steek, laten zeker 6 van de 9 snoeren het afweten. Terwijl ze het nog prima deden toen ze de doos ingingen. Het is een complot van de kerstversieringproducent en leverancier tegen mij, ik weet het zeker.
In Zweden hangen we ook kerstgordijnen tijdens de kerst op maar als ik de mijne ophang dan zitten er kreukels en vouwen op plekken waar ik toch echt de stof niet gevouwen heb. En hoe komt trouwens die ketchupvlek in mijn gordijnen? Dus sta ik zwetend drie kwartier te strijken en te stomen om al die ongwilde plooien en vlekken er weer uit te krijgen. En die handige haken waar mijn gordijnen aan moeten hangen kan ik trouwens ook nergens meer vinden. Die gooi je toch niet weg??

Ruim een maand vantevoren begin ik bij alle gezinsleden te zaniken en te zeuren om verlanglijstjes en als die al loskomen dan staan er dingen op die ik van mijn lang-zal.ze-leven niet aan zal schaffen: niet voor mezelf en zeker niet voor een ander. Of omdat het te duur is of omdat ik geen flauw idee heb wat het is zoals een
MSI 785G-E53 AMD 785G Socket AM3 ATX Motherboard w/HDMI, DVI, Video, Audio, eSATA, GbLAN & RAI.
Dus wordt er drie dagen voor de kerst een noodbezoek aan het winkelcentrum gebracht omdat het onder kerstboom nog akelig leeg is. Of akelig vol omdat ik volkomen vergeten ben wat ik voor wie gekocht heb en dus voor iedereen voor de zekerheid nog maar wat extra's gekocht heb.

Dit jaar hebben we weer lootjes getrokken via de website lootjestrekken.nl maar Amir heeft het niet helemaal begrepen en dacht dat het ongewilde reclame was dus heeft hij zijn lootje gedelete.
We gaan bij gebrek aan een geloofwaardig Sinterklaasfeest surpirses met de kerst maken maar leg dat maar eens uit aan een Afghaan en een Iranier. Er zal wel een gedachte achter gezeten hebben toen ze asiel in Zweden aanvroegen want als je je een beetje verdiept in de Nederlandse folkore en tradities dan laat je dat land al gauw voor wat het is.
En dus moet ik niet alleen zelf een surprise in elkaar knutselen maar ook mijn creatieve kunsten aan Amir en Ismail uitlenen. Nog meer kerststress.

Het enige dat ik leuk vind aan de kerst is het kerstdiner. Ik kook graag en veel en een recept kan mij niet ingewikkeld genoeg zijn of ik probeer het wel uit. Lekker smikkelen en smullen zonder de calorieën te tellen, Heerlijk!
En het allerleukste van het kerstdiner? Dat de kerst dan bijna voorbij is. Op naar het voorjaar!!

Opmerkelijk

Van de week gebeurde het me weer. Mijn kapsel was hard aan renovatie toe en een kappersbezoek komt bij mij op als poepen dus als ik naar de kapper wil, dan wil ik nu en niet over drie weken.
In de buurt van mijn werk zit een redelijk moderne kapperszaak en dus toog ik in mijn pauze van 33 minuten naar de kap- en knipstylist om mijn haar weer enigszins op orde te krijgen. Loop ik die zaak binnen, staan daar drie!! naar ik aannneem opgeleide en ervaren hairstylistes niets te doen en in de wijde omtrek is geen klant te bekennen. Mooi, denk ik, meteen beginnen dan sta ik over een kwartiertje geknipt en gekapt weer buiten. Dus ik vraag overmoedig of ik geknipt kan worden, krijg ik als antwoord: "Nee, we zitten helemaal vol maar morgen om kwart voor 4 heb ik nog wel een gaatje".

Een bezoekje bij de huisarts zelfde laken een pak. Ga je niet bekant bijna dood dan kun je na bidden en smeken over een kleine twee weken terecht. Dan kom je in de wachtkamer van zo'n huisartsenpraktijk, dan zit er in het beste geval één patient die bloed moet laten prikken maar meestal ben ik de enige levende ziel daar. En als je dan eindelijk aan de beurt bent - een minuut of twintig later dan de afspraak - dan word je naar een spreekkamer gebracht waar je nog eens een kwartier kan gaan zitten wachten voor de dokter komt. Waar zijn die mensen toch allemaal mee bezig als ik klaarblijkelijk de enige patiënt ben?

En doorsturen naar een specialist is helemaal een kwestie van geduld. In de meeste gevallen moet je twee tot drie maanden wachten voor je opgeroepen wordt. Als je kwaal een gevalletje 'tamelijk ernstig' is, dan ben je al zo goed als overleden tegen de tijd dat je aan de beurt bent. Zelf wacht ik al 5 maanden om te worden doorgestuurd naar een specialist maar er lijkt weinig schot in de zaak te zitten.

En als je dan inderdaad overleden bent, dan moet je ook nog eens een week of 8 wachten voor je een tuintje op je buik krijgt want het organiseren van een begrafenis neemt hier ook enige tijd in beslag. Als ik aan mijn Zweedse collega's vertel dat dat in Nederland toch echt binnen 5 werkdagen achter de rug moet zijn dan krijgen ze bijna een rolberoerte wat op zich niet handig is want voor de behandeling van een rolberoerte staat ook 7 weken.

Twee weken geleden werd onze telefoon weer voor de zoveelste keer afgesloten. Communiceren is niet de sterkste eigenschap van een Zweed en zeker niet van Zweedse communicatiebedrijven dus als iemand een middagje weinig te doen heeft -en dat gebeurt nog wel eens - dan drukken ze blijkbaar op een knop om telefoonlijnen af te sluiten zodat ze de komende veertien dagen kunnen besteden aan het heraansluiten van die telefoonlijnen. Lijkt mij ook een kwestie van een druk op een knop maar ik zal wel simpel van geest zijn want als ik dat voorleg aan zo'n klantenservice dan krijg ik te horen dat ik duidelijk niet bekend ben in de branche want zo gemakkelijk gaat dat niet. Dat dat afsluiten dan wel gemakkelijk gaat, gaat waarschijnlijk volledig aan hen voorbij.

Over het in huis krijgen van een electricien of een loodgieter heb ik al vele malen geschreven dus die laat ik voor het gemak maar even buiten beschouwing.

Ismail is 18, gaat naar school en krijgt een uitkering van de gemeente zolang hij naar school gaat. Normaal gesproken moeten ouders financieel opdraaien voor hun kroost maar hij heeft geen ouders en dus valt hij onder de sociale wetgeving. Ik ben in augustus (twee maanden voor hij 18 werd) al aan de bel gaan trekken om een afspraak te kunnen maken en eind september konden we er terecht. Daar is ter plekke een aanvraag voor een uitkering ingevuld en ingeleverd zodat hij eind oktober zijn eerste uitkering kon verwachten. Maar al wat er kwam, geen geld voor Ismail. Het jong moet toch wat eten dus in afwachting van de pecunia van de gemeente schoot ik hem het geld maar even voor. Toen hij de tweede week van november nog steeds niets had besloot ik de ambtenaar in kwestie maar eens even te bellen. Helaas kun je voor vragen over je uitkering alleen op dinsdag- en donderdagmorgen bellen tussen negen uur en half tien dus heb ik voor de zekerheid maar een alarm op mijn telefoon ingeschakeld want een half uur is vaak plotseling voorbij. Uiteindelijk kreeg ik een collega van Ismail zijn ambtenaar te pakken die mij doodleuk meedeelde dat de betreffende ambtenaar ziek was geweest maar dat ze maandag het geld zou overmaken. Wat ook gebeurde. Drie weken later dan afgesproken.

Ik ben zelf ook ambtenaar maar ik doe er werkelijk alles aan om dit gedrag te vermijden. Staat er iemand bij de receptie die mij dringend moet spreken terwijl hij geen afspraak heeft dan sta ik hem meteen te woord en probeer het probleem dat bij blijkbaar heeft zo goed mogelijk op te lossen. In de regels van de arbeidswet waar het arbeidsbureau onder valt staat dat iemand het recht heeft om binnen 5 werkdagen te woord te worden gestaan door een medewerker van het arbeidsbureau. Integreren best maar ook aan goed intergreren zitten grenzen. En die grens heb ik nu bereikt.

Over de rooie

Ik ben wat heetgebakerd van mezelf en dat weet ik ook. Maar naarmate ik ouder wordt weet ik daar steeds beter mee om te gaan en soms is het voldoende om mijn frustraties op mijn trouwe echtgenoot af te wentelen waarna het leven zijn gewone gangetje weer gaat. Hij kent mij langer dan vandaag en negeert me gewoon wat meestal ook maar het beste is. De bui waait wel weer over. 
Maar soms ben ik in staat om een ingezonden stuk in de Telegraaf te plaatsen waar de honden geen brood van lusten. Ik doe het niet want het IQ van de gemiddelde  Telegraaflezer kun je vergelijken met de nachttemperatuur in Dalarna in januari en op veel bijval kan ik van dat volk dan ook niet rekenen. 
Zelf lees ik ook de Telegraaf maar daar hoeft niemand zich zorgen over te maken. In de Telegraaf lees je dagelijks het laatste nieuws over de trouwerij van Jan en Lisa, de Ajaxperikelen en de hele beerput die daarachter zit, de eeuwige discussies over wel of geen euro waar iedereen die er geen verstand van heeft aan het woord wordt gelaten en tot slot wordt er elke dag wel een bejaarde geïnterviewd van wie de rollator in brand is gestoken dan wel is gejat. Met andere woorden, allemaal nieuws dat me geen moer intresseert en wat ik dan ook niet hoef op te slaan. Kijk, lees ik het NRC of Svenska Dagbladet dan moet ik geconcentreerd lezen en kan niemand me storen omdat ik anders niet meer meehang. Maar nieuws uit de Telegraaf kan ik rustig van me af laten glijden zonder dat ik iets mis. Lekker toch!

Ik lees meestal de ingezonden stukjes en daar komt me toch een partij domheid bovendrijven. Zo las ik onlangs - en dat lees ik helaas wel vaker - dat de onbeschofte cultuur waar men in Nederland steeds vaker aan wordt blootgesteld min of meer te danken is aan het feit dat steeds meer vrouwen carriére willen maken en om die reden hun kroost al op zeer jonge leeftijd in een creche dumpen. Kinderen worden niet meer opgevoed maar grootgebracht op kinderdagverblijven waar geen normen en waarden worden bijgebracht.
Kijk, op zulke momenten moet ik me echt beheersen om niet naar mijn toetsenbord te grijpen om dat klootjesvolk literair een koppie kleiner te maken.

Allereerst heeft mijn biologieleraar mij al in een vrij vroeg stadium bijgebracht dat een kind een product is van twee personen; een man en een vrouw. Dus als er al gedumpt wordt dan wordt er gedumpt door een vrouw en een man, niet alleen door een carrierejagende vrouw.

Ten tweede zouden vele kinderen, en dan met name kinderen van Telegraaflezers vele malen beter af zijn als ze permanent in een creche met hoogopgeleid personeel zouden vertoeven in plaats van thuis met kortzichtige, domme Telegraaflezende ouders.

En als een kind dan beter af zou zijn met een thuisblijvende ouder die zo'n kind de godganse dag pedagogisch op de lip zit dan moet zo'n kind nog beter af zijn met twéé thuisblijvende ouders. Dus als ik de Telegraaflezer moet geloven dan kun je als kind beter twee werkloze ouders hebben die je thuis de hele dag opvoedend achterna zitten dan twee gelukkige werkende ouders die ervoor zorgen dat jij later ook kunt studeren omdat jou financieel niets tekort komt.
De oplettende lezer weet waar ik werk en met welke mensen ik dagelijks in aanraking kom dus de oplettende lezer zal ook wel kunnen raden wat mijn antwoord daarop is.
De oplettende lezer weet ook in welk land ik woon en nergens ter wereld gaan zo veel kinderen naar de kinderopvang als in Zweden. Is Zweden een losgeslagen bende zonder normen en waarden omdat al die moeders in Zweden zonodig moeten werken?

Ik heb zolang ik me kan heugen gewerkt, ook toen mijn kinderen klein waren en ik zie tot mijn grote vreugde dat mijn kinderen prima terecht zijn gekomen. Mijn kinderen lopen voor zover ik weet niet bij psychologen omdat zich ouderlijk verwaarloosd voelen en mijn kinderen zijn ook niet uitzonderlijk ontspoord omdat ik zo nodig moest werken toen zij nog klein waren.
Daarentegen hebben mijn  kinderen een erg goede band met hun vader die voor hen zorgde toen ik zonodig carriere moest maken. 
En ik hoop van harte dat als mijn kinderen aan nageslacht beginnen zij in eerste instantie een keuze zullen maken die zij zelf het beste achten voor zichzelf en voor hun kinderen.  En dat is lang niet altijd tien jaar thuisblijven om voor het kroost te zorgen. Want dat kun je zelf maar dat kan een ander ook. Zorg jij als ouder er maar gewoon voor dat je van je kinderen houdt, dat is al belangrijk genoeg.

Zo, dat ingezonden stukje in de Telegraaf laat ik maar zitten. Ik ben dankzij dit stukje al mijn agressie al weer kwijt :-)