Over de rooie

Ik ben wat heetgebakerd van mezelf en dat weet ik ook. Maar naarmate ik ouder wordt weet ik daar steeds beter mee om te gaan en soms is het voldoende om mijn frustraties op mijn trouwe echtgenoot af te wentelen waarna het leven zijn gewone gangetje weer gaat. Hij kent mij langer dan vandaag en negeert me gewoon wat meestal ook maar het beste is. De bui waait wel weer over. 
Maar soms ben ik in staat om een ingezonden stuk in de Telegraaf te plaatsen waar de honden geen brood van lusten. Ik doe het niet want het IQ van de gemiddelde  Telegraaflezer kun je vergelijken met de nachttemperatuur in Dalarna in januari en op veel bijval kan ik van dat volk dan ook niet rekenen. 
Zelf lees ik ook de Telegraaf maar daar hoeft niemand zich zorgen over te maken. In de Telegraaf lees je dagelijks het laatste nieuws over de trouwerij van Jan en Lisa, de Ajaxperikelen en de hele beerput die daarachter zit, de eeuwige discussies over wel of geen euro waar iedereen die er geen verstand van heeft aan het woord wordt gelaten en tot slot wordt er elke dag wel een bejaarde geïnterviewd van wie de rollator in brand is gestoken dan wel is gejat. Met andere woorden, allemaal nieuws dat me geen moer intresseert en wat ik dan ook niet hoef op te slaan. Kijk, lees ik het NRC of Svenska Dagbladet dan moet ik geconcentreerd lezen en kan niemand me storen omdat ik anders niet meer meehang. Maar nieuws uit de Telegraaf kan ik rustig van me af laten glijden zonder dat ik iets mis. Lekker toch!

Ik lees meestal de ingezonden stukjes en daar komt me toch een partij domheid bovendrijven. Zo las ik onlangs - en dat lees ik helaas wel vaker - dat de onbeschofte cultuur waar men in Nederland steeds vaker aan wordt blootgesteld min of meer te danken is aan het feit dat steeds meer vrouwen carriére willen maken en om die reden hun kroost al op zeer jonge leeftijd in een creche dumpen. Kinderen worden niet meer opgevoed maar grootgebracht op kinderdagverblijven waar geen normen en waarden worden bijgebracht.
Kijk, op zulke momenten moet ik me echt beheersen om niet naar mijn toetsenbord te grijpen om dat klootjesvolk literair een koppie kleiner te maken.

Allereerst heeft mijn biologieleraar mij al in een vrij vroeg stadium bijgebracht dat een kind een product is van twee personen; een man en een vrouw. Dus als er al gedumpt wordt dan wordt er gedumpt door een vrouw en een man, niet alleen door een carrierejagende vrouw.

Ten tweede zouden vele kinderen, en dan met name kinderen van Telegraaflezers vele malen beter af zijn als ze permanent in een creche met hoogopgeleid personeel zouden vertoeven in plaats van thuis met kortzichtige, domme Telegraaflezende ouders.

En als een kind dan beter af zou zijn met een thuisblijvende ouder die zo'n kind de godganse dag pedagogisch op de lip zit dan moet zo'n kind nog beter af zijn met twéé thuisblijvende ouders. Dus als ik de Telegraaflezer moet geloven dan kun je als kind beter twee werkloze ouders hebben die je thuis de hele dag opvoedend achterna zitten dan twee gelukkige werkende ouders die ervoor zorgen dat jij later ook kunt studeren omdat jou financieel niets tekort komt.
De oplettende lezer weet waar ik werk en met welke mensen ik dagelijks in aanraking kom dus de oplettende lezer zal ook wel kunnen raden wat mijn antwoord daarop is.
De oplettende lezer weet ook in welk land ik woon en nergens ter wereld gaan zo veel kinderen naar de kinderopvang als in Zweden. Is Zweden een losgeslagen bende zonder normen en waarden omdat al die moeders in Zweden zonodig moeten werken?

Ik heb zolang ik me kan heugen gewerkt, ook toen mijn kinderen klein waren en ik zie tot mijn grote vreugde dat mijn kinderen prima terecht zijn gekomen. Mijn kinderen lopen voor zover ik weet niet bij psychologen omdat zich ouderlijk verwaarloosd voelen en mijn kinderen zijn ook niet uitzonderlijk ontspoord omdat ik zo nodig moest werken toen zij nog klein waren.
Daarentegen hebben mijn  kinderen een erg goede band met hun vader die voor hen zorgde toen ik zonodig carriere moest maken. 
En ik hoop van harte dat als mijn kinderen aan nageslacht beginnen zij in eerste instantie een keuze zullen maken die zij zelf het beste achten voor zichzelf en voor hun kinderen.  En dat is lang niet altijd tien jaar thuisblijven om voor het kroost te zorgen. Want dat kun je zelf maar dat kan een ander ook. Zorg jij als ouder er maar gewoon voor dat je van je kinderen houdt, dat is al belangrijk genoeg.

Zo, dat ingezonden stukje in de Telegraaf laat ik maar zitten. Ik ben dankzij dit stukje al mijn agressie al weer kwijt :-)