Goede voornemens

Goede voornemens hoeven niet per sé gekoppeld te worden aan Nieuwjaarsdag en hebben ook geen uiterste houdbaarheidsdatum. Zo neem ik mij al een kleine 10 jaar voor om af te vallen en zolang dat niet gelukt is blijf ik bij mijn goede voornemen. Het is op zich ook wel prettig dat ik nooit mijn streefgewicht haal want anders zou ik weer een nieuw voornemen moeten verzinnen en dat is best lastig als je zo goed als perfect bent.

Soms - als ik bijvoorbeeld langs een winkel loop en mijn eigen omvang in de etalage zie of als ik die leuke en bovendien afgeprijsde broek nauwelijks tot aan mijn knieën krijg opgetrokken - dan wakkert mijn goede voornemen weer aan en neem ik mij heilig voor om tenminste op werkdagen alles met lege calorieën uit mijn ADV (aanbevolen dagelijkse hoeveelheid) te schrappen.

Deze zomer ben ik - mede omdat mijn echtgenoot niet in de buurt was die in principe alles wat eetbaar is in zijn mond kan stoppen zonder daar een gram van aan te komen en mij vaak weet te verleiden met alles wat slecht is voor mijn kledingmaat - een kleine 2 kilo afgevallen. Dit dankzij een 6 weken durende 600 kilocalorieëndieet inclusief 40 minuten intensief fietsen per dag en 4 x 6 trappen op en af . In dit tempo duurt het weliswaar een dikke anderhalf jaar voor ik mijn streefgewicht heb bereikt maar wie het kleine niet eert is het grote niet weert, nietwaar.

Vervolgens komt mijn moeder een weekendje over en heeft als verrassing een pond pralines meegenomen en beperkt mijn schoonzus zich niet tot het meenemen van één pak speculaas maar slaat zoveel in dat de aandelen Hellema vorige maand met 50% zijn gestegen. Kortom, van die 2 kilo is weinig meer over.
Maar als ze een zak wortelen meenemen is het ook weer niet goed.

Aangezien Quinta nog wat zwangerschapsrestjes op haar heupen en bovenbenen heeft hangen en ikzelf weer eens wat te lang in pashokjes verblijf omdat ik voortdurend en optimistisch de verkeerde maat uit de rekken trek, besloten moeder en dochter deze week het oude goede voornemen maar weer eens op te pakken.
Op de website van Itrim vonden we precies wat we nodig hadden; trainen, voedingsadvies, een persoonlijke coach en afvallen.
Zweden zou Zweden niet zijn als daar niet eerst een introductieavond aan wordt besteed waarvoor je je moet aanmelden en Nederlanders zouden geen Nederlanders zijn als ze niet zouden denken dat dat aanmelden ongetwijfeld niet nodig was. Dus meldden we ons niet aan maar besloten op de bonnefooi donderdagavond om 20:00 uur deel te nemen aan de introductieavond. De uitnodiging stond immers al op de website dus aanmelden leek volstrekt overbodig.
Om onszelf moed in te eten brachten we eerst nog een bezoekje aan de Pizzahut en om het goede voornemen kracht bij te zetten namen we allebei een gezonde pizza; Quinta iets met veel groen en ik een pizza met minder kaas. En geen nagerecht, hè. Ja, we waren echt al goed bezig, vonden we zelf.

Vervolgens stapten we fit in de auto (nee, echt het was veel te koud om te fietsen, het sneeuwde die avond zelfs) en reden gemotiveerd naar Itrim. Ja, we hadden er echt zin in. Maar toen we langs reden om de auto te parkeren zagen we tot onze schrik dat de introductieavond al begonnen was, hoewel het nog ruim voor achten was. In eerste instantie dacht ik meteen door naar huis te rijden maar misschien was het wel een cursus 'snoepen voor beginners' en moesten wij naar een ander zaaltje. Maar toen we langsliepen en een blik in het zaaltje wierpen wisten we dat we echt wel in dat zaaltje hadden moeten zitten. Een tiental mensen - voornamelijk oud, dik en grijs - staarden gefascineerd naar het whiteboard waar een ongetwijfeld personal trainer (de enige in de juiste proporties in dat zaaltje) allerlei kreten op het bord schreef waar ik in de regel onmiddellijk uitslag en jeuk van krijg:
- förväntningar (verwachtingen)
- positiv respons (positieve feed back)
- känslor (gevoelens)
- gruppskommunikation (communicatie in de groep)
- hälsa (gezondheid)
- dynamik (hoef ik niet te vertalen)
- perspektiv (ook wel duidelijk)
- utvärdering (evaluatie)
Voor de vorm voelden we nog even aan de deur maar die zat goddank op slot. Daarna wisten we niet hoe snel we ons uit de voeten moesten maken.

Volgende week melden we ons aan voor onze eerste tennisles. Denk ik.

Bezoek

In Nederland wordt de komst van een nieuwe wereldburger uitgebreid gevierd en iedereen is dan ook van harte welkom in de eerste kraamweek. In Zweden kennen we het gebruik van een kraamweek niet en ook een kraamverzorgster is hier een onbekend beroep dus als er visite zou komen om de boreling te aanschouwen dan mogen papa en mama zelf koffie en een kanelbulle regelen want er is niemand anders die dat voor ze doet. Dat is dan ook waarschijnlijk de reden dat een kraamweek een onbekend verschijnsel is in Zweden want de meeste Zweden orken dat niet.
Maar Quinta en Hjalmar zijn  geen Zweden en dus is de kraamvisite - weliswaar verspreid over wat meerdere weken - gewoon op komen draven.
Afgelopen week kwam Angela (Richard zijn zus) met zonen en schoondochter-in-spé en aangezien je niet voor een uurtje vanuit Maarssen naar Stockholm afreist bleven ze meteen een week. Dat was op zich best gezellig ware het niet dat Sebastiaan en Jordy dezelfde streken hebben als Robin maar dan in het kwadraat. Voor een ouwe tante van 48 is zo'n weekje dan best afzien en ik ben dan ook blij dat ik af en toe naar mijn werk kon om bij te tanken.
Het was eigenlijk meteen de eerste dag al raak want de familie had een huisje gehuurd aan de oostkant van Stockholm maar was vergeten de bevestiging uit te printen en hadden dus niet het adres waar ze naar toe moesten. Mobiel internet bracht uitkomst en klokslag drie uur stonden we voor de deur, dachten we. Het bleek echter de deur van het verhuurkantoor te zijn en daar was niemand aanwezig. Ik vond in mijn prullenbak van mijn mail nog een berichtje waarin een dorpje stond genoemd en dus reden we op goed geluk daarheen. Het dorpje bestond weliswaar uit maar één weg maar die was wel 8 kilometer lang met zeker 25 zijweggetjes. Dat werd toch wat lastig zoeken. De auto's werden aan de kant gezet en we zetten onze joker in. Quinta werd gebeld die na wat googelen wel een telefoonnummer wist te vinden maar daar werd niet op geantwoord. Richard ging met kattekwaad 1 plus schoondochter-in-spé op zoek naar het huisje en belde enthousiast na 10 minuten terug dat hij het gevonden had. Waar hij echter naar toe was gereden was niet helemaal duidelijk dus reed ik op goed geluk het 8 kilometer lange weggetje maar weer op. Na 7 kilometer begon het mij te dagen dat ik wellicht een zijweggetje gemist had maar gelukkig bracht de mobiele telefoon uitkomst. Maar wat begin je met aanwijzingen als: 'het is vlakbij dat leuke Pippihuis', 'er staat een rijtje brievenbussen aan het begin van de weg' en 'je kunt vanaf hier het meer zien'. Het is alsof je in Amsterdam staat en iemand roept enthousiast:'het is rechts van dat huis met die trapgevel' of in New York 'het is de zevende wolkenkrabber van links'.
Schoondochter-in-spé was de enige met wat verstand en ging beneden aan de weg staan waar we haar uiteindelijk weer vonden en toen kon de familie weer herenigd worden.

Het volgende probleem deed zich vervolgens voor toen wij met zijn allen constateerden dat het al best donker begon te worden: waar is de sleutel? Ik keek de mail nog eens na waarin stond dat de sleutel op de afgesproken plek lag. Wij keken elkaar eens glazig aan en niemand wist meer wat de afgesproken plek was. Het balkon waarop we stonden was tamelijk groot en dus begonnen we ongeorganiseerd overal te zoeken. Na 10 minuten had nog steeds niemand enthousiast 'gevonden' geroepen en kattekwaad 2 reserveerde vast één van de zonnestoelen voor de nacht toen er een auto stopte. Het bleek de eigenaresse van het vakantiehuisje te zijn die binnen 20 seconden de sleutel uit de bak met open-haardhout viste (daar waar iedereen al drie keer had gekeken).
Koffers werden uitgeladen, banken en tafels werden verschoven en er werd hartelijk afscheid genomen waarna we snel naar huis reden. Morgen een nieuwe dag met avonturen.

De week erna hebben we nog volop kunnen genieten van de familie waarbij kattekwaad 1 en 2 niet onder deden voor Robin. Zo weten ze in Skansen nu nog niet hoe ze die roltrap weer aan de praat moeten krijgen die kattekwaad 2 stop zette omdat kattekwaad 1 erop stond.

Bij een bezoek aan de Zweedse Action zetten Kattekwaad 1en 2 alle eierwekkers op 10 minuten. Wij waren binnen 8 minuten de winkel uit dus ze hadden niet eens lol van hun eigen streken.
Luca gaf een demonstratie 'poepen-in-het-openbaar' inclusief licht en geluid waarbij de hele familie onder tafel verdween van het lachen. Toen Quinta dacht dat hij klaar was en hem op de badmat bij Robin thuis wilde verschonen kwam er nog een toegift. Robin heeft inmiddels een nieuwe badmat.

De laatste dag heeft de Nederlandse familie zich nog even kunnen vergapen aan de Zweedse efficiency. We hadden een oproep gekregen om mee te helpen bij de herfstschoonmaak in de tuin. Wij vonden dat we een goed excuus hadden - bezoek van familie - en gingen dus niet maar konden uit het raam uitstekend zien waarom  het goed was dat we niet waren gegaan. De tuinbanken - die overigens keurig beschut stonden tegen de Zweedse weersomstandigheden - werden naar de kelder gebracht waar ze blijkbaar nog meer beschut zouden staan. Blaadjes werden van de grasmat en de stoep geharkt wat overigens een vrij nutteloze bezigheid was aangezien het enigszins waaide en bij elk briesje viel er een nieuwe lading herfstblaadjes op de net geveegde stoep en grasmat.
Elk kwartier werd er even gepauzeerd - de ene keer met koffie en een bulle en later op de dag met gegrilde worstenbroodjes (ongeveer het enige wat Zweden op de BBQ kunnen knallen) waardoor er, mede vanwege de wind, weinig resultaat werd geboekt die dag. Het was een leuke voorstelling.

Ondanks kattekwaad 1 en 2 (of mede dankzij) hebben we toch een erg gezellige week gehad maar onze wraak zal zoet zijn. Dit jaar vieren we Oud en Nieuw in Nederland en we nemen Robin (en Mathilda) mee. Dat wordt gezellig. Kattekwaad tot de derde macht!

 

Op de bank

In de grijze oudheid, je weet wel, toen mijn haar nog van nature blond was, een dagelijkse ruzie met mijn weegschaal nooit voorkwam en ik zonder nadenken een pak koek kon wegkauwen zonder daar meteen 5 kilo van aan te komen, toen werkte ik een blauwe maandag bij de ABN Amro en twee blauwe maandagen bij de Rabobank. En reeds toen had ik een uitgesproken hekel aan de mentaliteit in die branche. Nu kijkt niemand er meer van op dat het een grote criminele, corrupte boevenbende is die in Europa door de belastingbetaler overeind wordt gehouden zodat er wederom riante bonussen kunnen worden uitgekeerd. Maar ik heb destijds mijn lesje al geleerd.
Zo had ik een chef die ons rustig op oudejaarsdag drie uur liet overwerken omdat de kas niet klopte vanwege het ontbreken van 25 cent. En wee je gebeente als je durfde voor te stellen dat kwartje uit eigen zak bij te leggen om die verdomde rotkas kloppend te krijgen. Niets ervan, de onderste steen zou boven komen en dat kwartje zou gevonden worden. Niet dat we dan op onze knieën over de vloer moesten kruipen om dat verrekte ding te zoeken, nee, alle bij- en afschrijvingen moesten worden nagekeken of er misschien ergens iets fout was ingetikt wat ook vrijwel altijd het geval was. Het meest voorkomende kasverschil was 36 cent waarbij iemand 0,59 in plaats van 0,95 had ingevoerd. 
En was de fout eindelijk gevonden dan kregen we collectief op onze donder wat ons nog een kwartier kostte. Vervolgens drukte de filiaalchef twee jaar later 6000 gulden achterover. De sukkel! Licht je een bank op doe het dan goed. Hup, anderhalf miljoen naar je Zwitserse bankrekening overboeken om vijf over zes en dan meteen de kuierlatten nemen met vrouw en kinderen.
Regelrecht tuig was en is het en dat geldt voor zowel de Nederlandse als de Zweedse of welke bank dan ook.

En dankzij de bank(en) en mijn gezonde verstand zit ik inmiddels flink in de penarie, nee zeg maar gerust dat ik tot mijn dijen in de shit zit.

Het wordt weer een lang verhaal dus neem een glas wijn en een frans kaasje en geniet van mijn ellende.
Ik schreef al eerder dat ik ons project om een eigen huis te laten bouwen  heb afgeblazen omdat met het tikken van de minuten de kosten opliepen. Dat was dat stukje gezonde verstand. Wij hadden helaas onze handtekening al onder een voorlopig koopcontract gezet waarmee we werden verplicht om 175 000 sek consultancykosten en 122 500 sek aanbetaling voor de grond te betalen. Maar beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald en bij de doorverkoop van het project naar een andere koper zouden we onze zuurverdiende pecunia wel weer terug krijgen.
De overdracht van de grond zal op 30 november gebeuren en dan moeten we de resterende 1 miljoen kronen voor de grond op tafel leggen. Zoniet, dan zijn we onze aanbetaling kwijt.
In eerste instantie hoopte ik dat de makelaar snel een nieuwe koper zou vinden maar toen er geen schot in de zaak leek te zitten bedacht ik dat het probleem van 1 miljoen toch moest oplossen.
Dus nam ik contact op met de bank met de vraag of ze ons dat gld konden lenen tot de grond verkocht zou zijn. Toen we 4 miljoen wilden lenen om het huis te laten bouwen was er geen vuiltje aan de lucht maar voor het lenen van 'slechts' 1 miljoen voor uitsluitend de grond geeft de bank niet thuis. Nee, plotseling moeten ze zekerheid hebben en dat hebben ze niet met een stukje grond in de buurt van Stockholm. Ik heb zo ongeveer alle banken in de wijde omtrek gebeld maar het financieren van een stuk grond, daar doen ze niet aan mee. Valt ongetwijfeld te weinig aan te verdienen.

Een andere stompzinnige discussie heb ik enige weken geleden ook al met de banken gehad. In Zweden kun je een hypotheek krijgen van maximaal 85% van het aankoopbedrag wat betekent dat de woningmarkt binnenkort helemaal op slot zit omdat heel veel mensen geen drie ton in een oude sok hebben zitten als eigen bijdrage voor hun nieuwe huis. En daarnaast wordt de overdrachtsbelasting ook niet gefinancierd dus dat moet je in je andere ouwe sok hebben zitten.
 Maar bovendien rekenen bijna alle banken met een fictief rentepercentage van 7% terwijl de rente alleen maar aan het zakken is en momenteel op 3,35% staat. Maar kun je geen 7% betalen, en Jan Modaal waar ik onder val kan geen 7% betalen, dan krijg je geen hypotheek.
Dus uiteindelijk moet ik dankbaar zijn dat ik dat driekamerflatje heb want eigenlijk had dat er ook niet in gezeten. En dan heb ik het dus over twee mensen met allebei een vast inkomen, geen schulden, geen alimentatieverplichtingen (ik krijg nog steeds niets van Ries), niet geregistreerd als wanbetaler en zelfs mijn belasting betaal ik trouw op tijd.

Ik sta nu dus voor een onmogelijke opgave: waar haal ik binnen 6 weken even 1 miljoen kronen vandaan. Ik gok op mijn trouwe aanhangers van mijn blogje. Ben jij diegen die altijd bank speelt bij monopoly en wil je nu je kansen eens op de echte markt uitproberen? Heb jij nog een gevuld spaarvarkentje wat je tijdelijk kunt missen?  Zie jij je kapitaaltje op termijn groeien door de rente die ik uiteraard aan je zal gaan betalen?

Of is het nu mijn beurt bij de postcodeloterij? Het maakt me niet uit zolang ik mijn probleem over 6 weken maar weet op te lossen.
En anders zie je ons binnenkort terug bij het uitdelen van de soep door het Leger des Heils.

Regels zijn regels

Als je als ongetrouwd Nederlands stel besluit om in Zweden een kind te krijgen en dat vervolgens officieel te laten bestaan dan heb je wat doorzettingsvermogen nodig. Ik zal de situatie van Quinta, Hjalmar en Luca schetsen zodat je je in het vervolg wel twee keer bedenkt om je ongehuwd voort te planten. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee. En even voor de duidelijkheid, we leven in een modern westers land en het jaar is 2012.

Quinta en Hjalmar zijn niet getrouwd en hebben ook geen plannen in die richting wat ons als ouders een hoop geld en geregel scheelt. Maar nadat er nageslacht in productie werd genomen moest er wel beslist worden wat zijn achternaam zou worden. Van Hoek is niks maar van Trigt is helemaal niks vanwege de niet uit te spreken harde g dus besloot het stel de kleine man toch maar van Hoek als achternaam te geven.
Bij Luca's geboorte was Quinta echter de enige ouder van Luca omdat Hjalmar het kind nog niet erkend had om de doodeenvoudige reden dat de afdeling in het gemeentehuis waar dat moet gebeuren slecht twee uur per week geopend is. Dus kreeg Luca bij zijn geboorte de achternaam van Trigt.
Na een week lukte het Hjalmar om een vaderschapsverklaring te bemachtigen en werd een aanvraag voor dubbel ouderschap ingediend zodat het kind een geregistreerde moeder én vader kon krijgen. Toen die binnen was konden beide ouders een persoonsnummer voor de kleine aanvragen en met het persoonsnummer werd een aanvraag voor naamswijziging ingediend. Twee weken na zijn geboorte heette Luca van Trigt niet langer Luca van Trigt maar Luca van Hoek.
Daarna kregen de ouders een schrijven van de immigratiedienst in Zweden waarbij men geconstateerd had dat een Nederlander zich op hun adres gevestigd had met de naam Luca van Hoek en dat deze persoon geen verblijfsvergunning had. Dus moest er een verblijfsvergunning voor Luca worden aangevraagd. Dat leek niet moeilijk tot Quinta moest opgeven in welke gemeente Luca had gewoond in Nederland en er moest ook een kopie van paspoort of identiteitskaart worden bijgevoegd. De identiteitskaart moest worden aangevraagd bij de Nederlandse ambassade in Stockholm.
Voor het verkrijgen van een identiteitskaart voor een minderjarig kind is een geboortebewijs nodig dat is afgegeven door de gemeente in Nederland waar hij is geboren. Vervolgens moest er ook een persoonsbewijs van de Zweedse belastingdienst worden bijgevoegd die moest worden gestempeld en ondertekend door de Zweedse belastingdienst. Daarna moest een jurist in Zweden een apostille, een verklaring van echtheid van de handtekening, bij het persoonsbewijs en de vaderschapsverklaring afgeven. En tot slot moest kleine Luca op de foto waarbij hij neutraal en met geopende ogen moest kijken. Quinta heeft Luca vier keer moeten uitleggen dat hij neutraal moest kijken voordat hij eindelijk begreep dat hij niet mocht huilen bij het nemen van de foto. Dat hij zijn eigen hoofd nog niet rechtop kon houden was voor de Nederlandse ambassade geen reden om wat soepeler om te gaan met de eisen voor de pasfoto dus nu lijkt het of mijn kleinzoon afstamt van de gebochelde in Parijs maar het zijn de handen van Hjalmar onder zijn truitje die zijn hoofd horizontaal probeert te houden.
Vandaag gaat Quinta met Luca, zijn pasfoto, zijn persoonsbewijs met apostille, haar legitimatiebewijs en een vaderschapsbewijs naar de Nederlandse ambassade om een identiteitsbewijs voor van Hoek junior aan te vragen. Ik hoop van harte dat het haar lukt.

Luca is nu een maand oud en Quinta heeft nog twee maanden de tijd om een verblijfsvergunning voor Luca te regelen. Als haar dat niet lukt dan moet Luca terug naar Nederland. Terug naar Nederland? Het kind is er nog nooit geweest dus hoezo terug? En waar moet hij dan heen?

Het zijn van die vragen waar niemand antwoord op kan geven en ook niemand wakker van ligt. Wij trouwens ook niet want er is geen ambtenaar die de moeite neemt om Luca op te halen om hem het land uit te knikkeren. Daar heb ik, als ambtenaar, alle vertouwen in.

 

Ago ergo sum

Ago ergo sum is latijn voor 'Ik handel dus ik besta', een afgeleide van Cogito ergo sum, 'ik denk dus ik besta'. Die tweede zin gaat lang niet altijd voor mij op want regelmatig doe ik dingen zonder er eerst goed over na te denken. Het gros van mijn bloglezers knikt nu instemmend en prijst mij om mijn zelfkennis. Maar geef toe, het brengt mij vaak tot dingen waar anderen nooit toe komen. Had ik lang nagedacht over een mogelijke emigratie naar Zweden dan woonde ik nu nog steeds in een Vinexwijk in Maarssenbroek. Als ik goed had nagedacht over de gevolgen had ik nooit mijn pillenstrook aan de kant gegooid en was ik de rest van je leven kinder- en kleinkinderloos. Ik moet er niet aan denken!

Maar Ago ergo sum is een leus die mij op het lijf geschreven is. Zodra er ergens geld valt te verdienen sta ik met mijn neus vooraan. Soms leidt het alleen maar tot een teleurstellend verlies maar dat is inherent aan handel; neem je verlies als je winst vroeg of laat maar groter is.
Maar sinds ik in Zweden woon vraag ik mij soms wel eens af of ik besta. Weten mensen wel dat ik er ben? Heb ik soms een geheim telefoonnummer en kan daarom niemand mij bereiken.
Neem zo'n dag als vandaag. Nee, weet je wat, ik begin bij het begin.

Sinds onze move naar ons flatje in Stockholm weten we al dat we hier niet lang willen wonen omdat het simpelweg te klein is en ik bovendien met een buitenman getrouwd ben die bij nacht en ontij het gras wil maaien, sneeuw wil schuiven of alleen maar een vuurtje wil stoken om de pyromaan in zich rustig te houden.
We zijn dus al lang weer bezig met het zoeken naar een vrijstaand huis in de buurt en sinds een paar weken hebben we ons oog laten vallen op een schitterend paleisje dat nieuw gebouwd is en al een tijdje te koop staat.
In Zweden vraag je voor je gaat onderhandelen over de prijs een zogenaamde lånelöfte, een leenbelofte, bij een bank zodat je zeker weet dat je een lening krijgt als je overeenstemming bereikt met de verkoper. Ik vroeg en kreeg de lånelöfte en met mijn handelsgeest lukte het zelfs om nog tweehonderduizend kroon van de prijs af te krijgen. Ago Ergo Sum, zou ik zo zeggen.

Afgelopen vrijdag zouden we het contract tekenen en dus nam ik rap contact op met de bank voor de bevestiging. Daar namen ze nog een keer onze cijfers door en plotseling bedachten ze zich. Nee, toch maar geen lening voor de van Trigtjes. Omdat wij allebei een vaste baan en dus een vast inkomen hebben, geen inwonende kinderen meer hebben (sorry Savannah maar jij woont illegaal bij ons), geen schulden en kredieten hebben (zelfs de auto's zijn schuldenvrij) en ook onbekend zijn bij de BKR/Kronofogden verbaasde me dat dus zeer. Ik stuurde mijn bankmevrouw dus de vraag waarop haar besluit was gebaseerd maar tot op heden heb ik daar nog geen antwoord op gehad. Geen Ago Ergo Sum voor de Icabanken.
Vervolgens heb ik nog drie banken gemaild met de vraag of ze eens even naar onze aanvraag konden kijken. Eén van die banken is ook benaderd door de makelaar en alle drie zouden uiterlijk maandag van zich laten horen maar heeft er ook maar één gebeld? Nee dus. Ik begon te twijfelen. Zou Telia mijn nummer geheim hebben gemaakt? Batterij op? Ben ik doof en hoor ik de beltoon niet? Geen Ago Ergo Sum voor deze banken.

Vorige week wilden we een bezichtiging bij een ander huis dus gemaild om een bezichtiging af te spreken. De makelaar moest even overleggen met de eigenaars en zou erop terug komen. Na vier dagen nog maar eens gemaild. Oh ja, de makelaar zou nog even contact opnemen met de eigenaars. Nu zijn we weer vier dagen verder en nog steeds niets gehoord. Nog een Ago Ergo Sum.

We wachten nog steeds op ons geld van de grond die we hadden gekocht waar we een huis op zouden laten bouwen. Alles net op tijd weten terug te draaien maar nog geen kroon gezien. Donderdag de verkoper ge-smst en ik kreeg als antwoord dat de overdracht vandaag om 5 uur was. Nog iets gehoord vandaag? Nee, helaas Ook hier geen Ago Ergo Sum.

Het is dat ik een toonbeeld van geduld ben want anders zou het wel eens heel vervelend kunnen aflopen voor al die mensen die niets van zich laten horen.
Ad impossibile nemo tenetur

Hij is er

Hij heeft er ruim de tijd voor genomen en zoals een goede eersteling betaamt kwam hij netjes vier dagen te laat. Richard en ik mochten bij de bevalling zijn en dat heeft flink wat indruk gemaakt. Ik zal alle bloederige details besparen en er komt ook geen filmmateriaal op Facebook maar ik zal wel uitgebreid uit de doeken doen wat mij hogelijk heeft verbaasd in dit uitstekend georganiseerde welvaartsland.

Quinta is wat betreft ontsluiting werkelijk een natuurtalent. Om half elf bij de eerste wee sms-ste ze mij:'Of ik heb een wee, of ik ben stervende'. Ik kon er echt niets aan doen maar ik moest lachen. De tweede wee kwam 10 minuten later en een half uurtje later kon ze naar het ziekenhuis vertrekken omdat ze om de twee minuten kwamen. Een dikke drie uur na de eerste wee had ze al 7 centimeter en ik was alleen maar jaloers. Bij haar geboorte deed ik over de eerste centimeter 12 uur en ik vroeg me af waar ze de gebruiksaanwijzing 'kinderen-op-de-wereld-zetten-voor-dummies' had gevonden.

Wij snelden achter haar aan naar het ziekenhuis maar bij aankomst waren we enigszins vertwijfeld. Dit kon de verlosafdeling niet zijn, dit was het voorportaal van het huis van bewaring. Zelden heb ik zo'n saaie, koude en sfeerloze ziekenhuisafdeling mogen ervaren. De geriatrieafdeling van het eerste het beste streekziekenhuis in Nederland is sfeervoller dan deze kazerne. Geen kleuren, geen Nijntjes aan de muur, geen ballenbak voor zusjes/broertjes in spé, geen fatsoenlijk stoel om op te zitten, zelfs geen rokersruimte voor overnerveuze vaders. Alleen maar beton boven, onder en naast ons.

Quinta vonden we als snel in één van de kamers en ze leek me nogal high wat me enigszins verbaasde. In Zweden waar een kauwgombal al snel als harddrug wordt gekwalificeerd lag ze gierend van de pret aan het lachgas. Er kwam wat onsamenhangend gewauwel uit haar mond wat we volgens Hjalmar maar gewoon het beste konden negeren omdat het vrij zinloos was wat ze zei. Tussen de weeën door kauwde ze vrolijk wat Sultana's weg want het leven gaat wel door, nietwaar.
Wij vonden een plaatsje in de vensterbank want een stoel voor bezoek was er in de wijde omtrek niet te vinden.
Om een uur of drie vond Quint het welletjes want het lachgas deed niet meer waar het voor bedoeld was, de pijn verzachten en dus werd er een anaestist in het ziekenhuis opgetrommeld om een ruggenprik te zetten. Dat moet ik de Zweden dan wel weer nageven: geen discussie, geen protocol, niets. Wil jij een ruggenprik dan krijg jij een ruggenprik. Hjalmar twijfelde nog even of hij ernaast zou gaan liggen omdat hij zelf nogal last van rugklachten had maar Quinta vond dat zij de eerste rechten had en zo geschiedde. Na de prik bleven de weeën komen en gaan maar mama-in-spé had er geen last meer van. Er werd nog een pak Sultana's opengerukt en de grappen waren niet van de lucht. Ik dacht nog even:'goh, bevallen kan dus toch leuk zijn' maar aan het eind van de bevalling heb ik die gedachte volledig laten varen. Twee uur lang hebben we geen witte of blauwe jas de kamer in zien komen en ik vroeg me af hoe ze konden weten of mijn kind de benodigde 10 centimeter al had bereikt. Om half vijf verscheen er eindelijk weer iemand in de kamer die constateerde dat de gewenste 10 centimeter er waren. Ik persoonlijk met al mijn ervaring zou zeggen:'Benen optrekken en persen maar'. Het nadeel van een ruggenprik is namelijk dat je de persweeën niet goed meer voelt en het dus op eigen kracht en aanwijzingen moet doen. Maar niet in Zweden. Nee, Quinta moest haar bed uit en met echtgenoot de gang op en neer gaan lopen. Leuk ook, met een ruggenprik waarbij je je benen nauwelijks nog voelt en je onderkant op 10 centimeter tochtstand. Ik verklaarde de hele medische staf van de afdeling voor gek maar wie luistert er nou naar iemand die het kan weten. Waarom Quinta moest gaan lopen werd ons ook al niet duidelijk want het kleintje was ingedaald en ze had 10 centimeter. Misschien hadden ze haar bed even nodig, ik weet het niet.
Het heen en weer wandelen met 10 centimeter en een ruggenprik beviel Quinta niet goed dus kroop ze haar bed weer in. Rond half zes - een uur later - kwam er iemand even kijken hoe het met haar ging. De weeën waren inmiddels zo krachtig en pijnlijk dat mijn arme dochter al niet meer aanspreekbaar was. Persen hoefde blijkbaar nog steeds niet en in de twee uur die daarop volgden heeft ze werkelijk alle standjes moeten proberen om weet-ik-wat te bereiken. Op haar rug, op haar knieën. op haar zij, op de baarkruk, terug het bed weer in, nog maar een keer op de zij maar behalve zeer pijnlijke weeën gebeurde er niets. Om half 8 werd er eindelijk geopperd maar eens mee te gaan persen en toen kwam het kleine mannetje snel tevoorschijn. Op 9 september werd om 19:51 uur geboren onze prachtige kleinzoon Luca Sindre van Hoek.

Quinta had er medisch gezien een zooitje van gemaakt dus werd de eerste de beste naaister van de gang geplukt om de boel weer op orde te brengen wat ruim anderhalf uur in beslag nam. Een beetje Iraaks naaistertje zet in die tijd een heel kostuum in elkaar maar de zeven hechtingen van Quinta bleken niet zo eenvoudig aan te brengen. Naar Luca werd niet meer omgekeken en ik heb hem maar bij zijn vader op de borst gelegd met een doek over zich heen. Wij vertrokken om kwart over negen naar huis net als de rest van het medisch personeel en het kleine gezinnetje heeft tot een uur of elf niemand meer gezien. Luca werd niet nagekeken, niet gewassen, niet aangekleed, kreeg geen suikerwater, Quinta werd ook niet gewassen en over het krijgen van een fatsoenlijk maaltijd voor vader en moeder die toch al vanaf half 11 's morgens in de weer waren en ook de lunch hadden moeten missen werd al helemaal niet gerept. Alle familiekamers waren bezet en dus werden er twee bedden in de personeelsruimte gezet waar ze de nacht konden doorbrengen. Maar niet voordat Hjalmar er stevig op aan had gedrongen het kind nu eindelijk eens aan te kleden wat om middernacht dan ook gebeurde.
Quinta moest nadrukkelijk om een kinderbedje vragen want het personeel ging er maar vanuit dat de kleine man bij zijn moeder in bed zou slapen. Dus uit de krochten van het ziekenhuis moest een bedje voor de kleine man komen zodat Quinta niet bang hoefde te zijn om bovenop hem te gaan liggen in haar wilde dromen.

De volgende ochtend werd Luca nagekeken door de kinderarts en hij leek van het gehele gebeuren van de dag ervoor niets te hebben overgehouden: een tien!
Quinta had haar jas al aan om naar huis te gaan maar ze moesten nog even wachten. Waarop, dat weet niemand. Om vijf uur 's middags was Quinta klaar met wachten, kreeg een voedingsschema mee en ging met man en kind naar huis waar wij haar uitgebreid verwelkomden.

Ik vroeg wanneer hij voor het laatst een voeding had gehad maar dat was een domme vraag: Hij had helemaal nog niets gehad sinds zijn geboorte. Ik liet Hjalmar zien hoe je flessen en spenen uitkookt en voeding klaarmaakt want dat had niemand hen verteld. Vervolgens kreeg Hjalmar zijn eerste les flesvoeding geven want dat wist hij ook niet en Luca leerde hem snel waarvoor spuugdoekjes bedoeld zijn. Toen begrepen de ouders plotseling dat drie spuugdoekjes toch wel wat weinig is. Een lesje in bad doen kreeg Quinta een uurtje later en daarna vertrokken wij naar huis na een fantastische avond met onze kleinzoon.

Er valt nog veel te leren voor het jonge stel maar ik heb een enorme bewondering voor hun nuchterheid en hun aanpassingsvermogen. Want ik heb de afgelopen jaren wel één ding geleerd: het hebben van kinderen is fantastisch maar beslist niet gemakkelijk. Ik hoop dat ze erg zullen genieten van hun kleine mannetje, net als wij.

En als je een kaartje wil sturen (of een stapel spuugdoekjes) dan is het adres:
Quinta van Trigt en Hjalmar van Hoek
Åbylundvägen 249
13732  Västerhaninge

Verhuisd

Quinta houdt de lippen stijf op elkaar dus de komst van onze kleinzoon laat nog even op zich wachten. En dus besteed ik nog maar een blogje aan wat mij op dit moment het meest bezig houdt: wonen in Stockholm.

 Allereerst de verhuizing. Wij hebben drie kinderen, twee aan de kouwe kant en een geadopteerde Afghaan maar de één na de ander wist een vaag excuus te verzinnen om pa en ma vooral maar niet te hoeven helpen met sjouwen; zwanger, naar school en geen vrij krijgen waren van die wazige redenen maar het leek mij vooral doorgestoken kaart. Als je zwanger bent, ben je gewend om de hele dag te sjouwen, dan kan die ene verhuisdoos van mij er toch ook nog wel bij. En als je 220 dagen per jaar naar school gaat dan kun je toch wel één dagje spijbelen om je bejaarde ouders te verkassen. En ik vraag mij in alle ernst af waar al mijn 52 facebookvrienden waren toen de verhuiswagen moest worden ingepakt.

Op woensdag reed ik 's avonds na mijn werk met een vrachtwagentje 300 kilometer van Haninge naar  Ludvika om onze spullen te laden om vervolgens de volgende dag te kunnen lossen bij Shurgard in Stockholm. Het laden ging vrij vlot, vooral omdat de laadruimte kleiner was dan mijn hoeveelheid huisraad en toen de klep dicht ging stond de halve garage nog vol met troep waar ik in dit aardse leven toch blijkbaar niet buiten kan.
Om 23.00 uur rolden we doodvermoeid op onze matrassen, de enige luxe die het huis ons nog te bieden had. We tuften de volgende dag weer vrolijk 300 km terug naar de hoofdstad en gelukkig bleek bij aankomst dat Shurgard onze gereserveerde opslagruimte kon inruilen voor een groter exemplaar dus werd daar alles, wederom zonder hulp van vele vrienden en bekenden, handmatig weer gelost en met hulp van wiskundige berekeningen systematisch opgestapeld. Een aantal kasten, kratten, dozen en koffers moest echter nog een plaatsje krijgen in ons toch al krappe flatje dus die konden we, jawel weer slechts wij tweeën, kreunend en steunend 5 trappen naar boven slepen. Maar niet voordat we nog even halsoverkop naar de dichtstbijzijnde Jysk zijn gereden om voor Richard een bed te kopen want dat ontbrak ook nog.
Tegen middernacht leek alles uit de vrachtwagen een plaatsje gevonden te hebben inclusief de twee doodvermoeide eigenaars van de flat.
De volgende morgen reden we om 7 uur 's morgens in de stromende regen met een gehuurde aanhanger wederom terug naar Ludvika om de inboedel die in de garage stond te wachten op te halen. Daarna hadden we om één uur een gesprek met de sociale dienst en Ismail en om twee uur was de overdracht van ons huis bij de bank in een gehucht 20 kilometer verderop. Lunchen leek erbij in te schieten dus werd al rijdend een broodje Subway met tonijnsalade naar binnen geschoven. De laatste restjes tonijn werden net achter onze oren vandaan geveegd toen we bij de bank aankwamen om te tekenen. Daar was slechts drie kwartier voor nodig en gelukkig kregen we koffie dus konden we heel even uitblazen. Daarna sjeesten we weer terug naar het oude huis om de keuken en de gang nog schoon te maken en de aanhanger op te halen en om vier uur trokken we definief voor de laatste keer de deur achter ons dicht. Met pijn in ons hart, dat wel.
Daarna met twee auto's en een aanhanger weer terug naar Stockholm om de aanhanger weer te legen bij ons stekje bij Shurgard. Het leek niet te gaan passen maar met grof geweld kregen we uiteindelijk de roldeur dicht en die gaat pas weer open als alles zijn definitieve plekje in een nieuw huis krijgt.
Aanhanger weer teruggebracht en toen de rest van de kratten, dozen, tassen en jassen die we nog over hadden weer naar drie hoog gesjouwd. Op dat moment begon ik te beseffen dat er grenzen zijn aan het uithoudingsvermogen van een achtenveertigjarige ( en dan heb ik het nog niet over het uithoudingsvermogen van mijn gewaardeerde echtgenoot die notabene nog zes jaar ouder is dan ik).

Maar vandaag hebben we met hulp van Savannah alles een plekje kunnen geven in de flat, ik heb drie wassen gedraaid en we hebben zelfs tijd gehad om boodschappen te doen. Tot zover de verhuizing. En iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen kan een gezellig etentje met ondergetekende tegemoet zien (de eerste keer dat een belofte mij weinig geld gaat kosten).

En dan het nog te bouwen huis; dat gaat niet door. Ik ben normaal iemand van knopen doorhakken, snelle beslissingen en liever gisteren dan vandaag. Maar bij het beslissen van de bouw van een huis bleef ik maar twijfelen. Onderbuikgevoelens zeiden me dat ik het niet moest doen maar zulke gevoelens kun je natuurlijk negeren, wat ik dan ook dapper deed. Elke keer dat ik het bouwbedrijf aan de telefoon had liepen de bouwkosten verder op: andere sloten op de deuren, andere ramen, isoleren van de bovenverdieping, een schuur of garage, een andere keuken., noem maar op. En elke keer belde ik weer met mijn geliefde eega om toch maar te horen dat we goed bezig waren hoewel ik wist dat het tegendeel waar was.
En uiteindelijk besloten we om de hele koop af te blazen en toch maar op zoek te gaan naar een betaalbaar bestaand huis. Uiteraard had ik al een hoop papieren met bijbehorende verplichtingen en betalingen getekend dus moest ik al mijn acteertalent uit de kast halen om alles te kunnen terugdraaien. Je kent het wel: persoonlijke omstandigheden, snik, kan er niet te veel over uitwijden, snik, snik, moeilijke siuatie, snik, jammer, hoop er gauw weer uit te kunnen komen, snik, huil, jammer. Nee, daar zit ik helemaal niet mee, geen enkele verkoper is betrouwbaar dus waarom zou ik dat dan wel moeten zijn. Uiteindelijk was de man zo over zijn toeren dat ik hem zelfs zover kreeg dat ik de boeteclausule van 15000 kronen niet hoef te betalen. 'We kunnen toch geen geld verdienen over de rug van de ellende van anderen', zei hij nog en ik kon niet anders dan dat volledig beamen en ik snoot hartgrondig mijn neus met de telefoon op hoorbare afstand.

Om een lang verhaal kort te maken; ik heb geen kleinzoon, ik heb geen huis en ik zit met twee lotgenoten en drie katten opgesloten in een driekamerflatje. Ik heb er wel eens beter voorgestaan.