Op de hoogte

Mijn echtgenoot en sleetjes, het blijft een moeizame relatie.

Op één van onze eerste reizen met onze camper naar Scandinavië, een kleine honderd jaar geleden,  bezochten we een avonturenpark met een rodelbaan. Aangezien onze kinderen destijds net de luiers ontgroeid waren, werden er nog geen hoge eisen aan pretparken gesteld en was hoog, snel en gevaarlijk nog niet de norm. Gillend van pret zat ons grut in draaimolens waar we zelf met onze knieën in de nek in veel te kleine brandweerwagens naast gepropt zaten waarbij we onszelf de hele rit angstig afvroegen hoe we daar ooit weer uitkwamen.

Op dat park was dus een rodelbaan waar kinderen met een sleetje van een berg mochten ‘afsuizen’. De baan was geschikt voor kinderen vanaf zeven jaar en Robin en Quinta mochten ieder in een eigen sleetje. Savannah had de rodelbaanleeftijd nog niet bereikt en ging dus samen met mij roetsjend naar beneden. Richard zou het gezelschap afsluiten om eventueel onderweg verloren kinderen op te rapen. Dat zou zo’n vaart niet lopen aangezien de baan zoveel bochten had dat er nauwelijks snelheid gemaakt zou kunnen worden.

De kinderen rodelden als volleerde rodelisten de berg af en met de camera in de aanslag wachtten we ongeduldig op Richard die als laatste naar beneden zou komen. Maar al wie er kwam, geen papa.

Toen er na vijf minuten nog steeds geen sleetje in aantocht was begon ik toch enigszins ongerust te worden. Stond de rodelpolitie langs de baan voor een onaangekondigde alcoholcontrole? Was hij gesnapt bij het sleeën door rood licht? Of was hij zijn sleuteltje kwijt en kreeg hij het sleetje niet gestart? Uiteindelijk verscheen er dan toch een sleetje bovenaan de berg maar al snel kreeg ik in de gaten dat dat mijn overmoedige echtgenoot niet was aangezien de bestuurder hooguit een jaar of negen was en een schattige Mini Mouse-trui aanhad.  We bleven naar boven turen – filmen was geen optie meer aangezien de batterij inmiddels leeg was – en uiteindelijk kreeg Robin zijn vader in het vizier. Hij liep naast de baan met het sleetje achter zich aan slepend. Dat kon toch niet waar zijn? Eenmaal beneden vertelde hij gedesillusioneerd dat hij reeds bij de eerste bocht uit de baan was gevlogen. Hij had nog wel geprobeerd om het ding weer op de baan te krijgen maar zodra zijn sleetje grip kreeg, gleed ie ervandoor zonder dat zijn berijder de kans kreeg om zich rustig te zetelen. Aangezien de rij wachtenden bij de start snel toenam besloot hij dan maar met zijn opponent naar beneden te wandelen.

De tweede keer op de rodelbaan was ook al geen onverdeeld succes. Dit keer ging hij als eerste om ons de kans te geven hem de helpende hand te reiken mocht het weer zo dramatisch fout gaan. Maar hij was inmiddels zo getraumatiseerd dat hij, nog voor hij goed en wel vaart had, met zijn volle gewicht aan de rem ging hangen waardoor hij geen snelheid meer had om door de bocht te komen.  Goddank was iedereen uiteindelijk voor het donker werd beneden.

Voor Richard was het na deze twee fiasco’s een uitgemaakte zaak, rodelen was niet zijn ding en wij kregen hem dan ook met geen tien paarden meer op zo’n sleetje. Tot afgelopen zaterdag.

Om de saaie kantoorsleur te onderbreken ging ik dit weekend met wat collega’s naar een klim-klauter en hoogtebaan en eventuele echtgenoten en nageslacht waren van harte welkom om mee te komen. Op een hoogtebaan kun je op verschillende niveau’s kletteren en klauteren over touwen en obstakels om uiteindelijk volledig bezweet en met de bibbers in de benen weer beneden te komen. Om te voorkomen dat er doden of ernstig gewonden vallen - want vallen doe je beslist als je je niet goed vasthoudt  - ben je gezekerd met een tuig aan een kabel.  Het maakt het allemaal niet minder spannend want je wil gewoon geen zeven meter boven de grond bungelen als je van zo’n touw af kukelt. Zelf heb ik wat minder ontwikkelde armspieren dus als ik eenmaal bungel dan zal er een hoogwerker moeten komen om mij uit mijn benarde positie te bevrijden want ik klim zeker niet als een aapje terug die boom in. Belangrijk detail: als je eenmaal aan een parcours begonnen bent is het vrijwel onmogelijk om terug te gaan als je bij een gedeelte komt waarvan je denkt dat je dat niet gaat overleven. Dus bekijk het hele parcours vanaf de grond voordat je besluit om in zo’n boom te klimmen. 

Richard, Savannah en ik besloten te beginnen met een geel parcours wat gelijk staat aan een speeltuin voor kleuters. Je klimt en klautert slechts twee meter boven de grond en de obstakels zijn redelijk goed te overbruggen. Het tweede parcours kozen Savannah en ik aangezien het mannelijk deel van onze groep even moest doen wat alle mannen moeten doen in een bos; het uitzetten van geurvlaggen. Dat gaf Richard dus niet de mogelijkheid om mogelijke hindernissen vanaf de grond te beoordelen en toen hij – als laatste ook nog – bij obstakel drie aankwam, zag hij zijn grootste nachtmerrie in de boom hangen: een sleetje aan een kabel.

Ik ga er geen woorden meer aan vuil maken, ik ga niet uitleggen wat de bedoeling is en ik zal ook niet vertellen hoe moeilijk het is om met een sleetje tussen twee bomen te glijden.

Klik op het bijgevoegde filmpje en geniet. En oh ja, die gierende uithalen op de achtergrond……. dat ben ik.