Nieuwe schoenen

Al een tijdje sukkel ik met mijn achillespees. Was het in eerste instantie alleen het rechterbeen dat ruzie met mij zocht, nu doet de linker gezellig mee. Ondanks mijn gebrek aan geduld heb ik het een tijdje kunnen aanzien, of eigenlijk kunnen aanvoelen en heb ik mijn loopjes aangepast aan tegenstribbelende peesjes in het onderbeen maar nu ben ik er eigenlijk wel klaar mee. Ik heb door schade en schande geleerd dat snel lopen mijn ding niet is maar dat ik het moet hebben van de afstand. Verstand op nul en blik op oneindig en gaan met die banaan. Mijn hart en longen weten wat er van hen wordt verwacht en tot mijn grote vreugde ren ik nu onafgebroken een aantal kilometer zonder dat ik buiten adem raak of mijn hart op hol slaat. Totdat de onderdanen gaan protesteren.

Op aanraden van een bevriende fysiotherapeut heb ik al geprobeerd om leed te voorkomen door dempende hielstukjes in mijn schoen te leggen en braaf doe ik ook mijn kuitverstevigende oefeningen drie maal daags op de onderste tree van de trap. Maar helaas, na zes kilometer voel ik de eerste steek en dan weet ik dat het gedaan is. Nog een meter of driehonderd en dan verandert het sportieve jogloopje in zielig strompelen waarbij de meewarige voorbijganger zuchtend denkt:"Mens, stop er toch mee, het ziet er niet uit".

Ik googel me suf op internet om een voor mij passende oplossing te vinden maar het enige dat ik voortdurend lees zijn schrikaanjagende dreigementen dat dit wel eens chronisch zou kunnen worden als je niet bijtijds maatregelen neemt. Toch maar een rollator dan?
Op één van de vele hardloopsites lees ik dat schoenen meestal na een jaar vervangen moeten worden omdat dan de demping eruit is en aangezien ik inmiddels al elf maanden dapper mijn rondjes loop, hoop ik dat de oplossing daar zal liggen; nieuwe schoenen.
Nu heb ik aan het kopen van nieuwe schoenen minstens net zo'n grote hekel als aan het kopen van een nieuwe auto - het zijn altijd afzetters die mij helpen en ik betaal altijd meer dan ik van plan was -  dus ik surf dapper verder over internet in de hoop dat ik daar een passend paar voor een passend budget kan vinden.

Ik leer helaas al snel dat de meeste schoenen in Azië geproduceerd worden maar dat Singapore, China en Indonesië elk een andere interpretatie van maat 42 hebben. En aangezien ik niet vooraf weet welk slecht betaald kinderhandje mijn maatje 42 in elkaar heeft geknutseld is het maar de vraag of de schoen mij past als ik hem met een vette factuur thuisgestuurd krijg. Ik ben te vrekkig om de schoen terug te sturen als hij te klein blijkt te zijn maar om nu de voorkant van mijn schoen eraf te knippen om zodoende sportieve sandalen te creëren gaat me ook wel weer wat ver.

Wil ik zeker weten dat de schoen die ik moet hebben ook goed past, dan zal ik toch echt naar een winkel moeten.

Ik raap mijn moed bij elkaar en wandel de eerste de beste sportwinkel in waar ik direct overweldigd word door het aanbod schoenen. Niet is er alleen voor elke sport een apart soort schoen te krijgen, nee, voor het segment hardlopen alleen is al een wand van vijftig meter lang vrijgemaakt. Tot zeker tien meter hoogte staan de gympjes in schreeuwende kleuren uitgestald in een prijsklasse waar ik met gemak een last minute voor naar Zonnistan-aan-zee boek. All inclusive welteverstaan.

Een vlotte meid in sportoutfit waar ze in die winkel niets aan heeft maar wel doet vermoeden dat ze behalve hardlopen nog zeven andere sporten beoefent, vraagt mij vriendelijk of ik op zoek ben naar de afdeling jeu de boule want die is één verdieping lager.
Ze kijkt mij onthutst aan als ik uitleg dat ik op zoek ben naar nieuwe hardloopschoenen. Ze vraagt zich ongetwijfeld in alle ernst af wat een dame op leeftijd met hardloopschoenen moet en de volgende conversatie ontspint zich.

-          Voor wie zijn ze?

-          Uh gewoon, voor mezelf.

-           Vrije tijd of wedstrijd?

-           Nou meid, wat denk je zelf?

-          Wel, u heeft niet direct het postuur van een getrainde hardloopster, de leeftijd trouwens ook niet dus ik gok vrije tijd.

-          Neem een abonnement op Holland Casino, daar kom je een eind mee.

-          Vrije tijd dus. Bent u duurloper of meer korte afstanden?

-          Dat ligt eraan wat onder duurloop wordt verstaan. Een tienkilometerloopje duurt bij mij wel anderhalf uur dus daar kan ik gerust spreken van een duurloper. Maar dat doe ik echt niet elke week dus laten we het er maar op houden dat ik korte afstanden loop en daar lang over doe. Zijn daar aparte schoenen voor?

-          Nee, voor zulke lopers hebben we geen aangepaste schoenen. Loopt u vaak op een harde ondergrond zoals stoeptegels of asfalt of rent u vaker in de vrije natuur?

-          Hoezo? Is het rubber van asfaltschoenen hittebestendiger dan?

-          'Zucht' .... nee maar die schoenen hebben meer demping om de klappen van uw gewicht beter op te vangen.

-          Oh ja, mijn gewicht. De eerste aanleiding waarom ik me in deze winkel bevind. Dus we spreken hier over schokdempers voor een zandwagen in plaats van een invalidenwagentje?

-          Tja, als u het zo wilt uitdrukken dan komt u aardig in de buurt.

-          Ik ben een echte asfaltvreter dus doe mij maar een schoentje met dubbelverende Koni's.

-          Overpronerend, supinerend of neutraal?

-          Mag ik kiezen?

-          Nee, op welke manier loopt u?

-          Ik vind zelf dat ik wel aardig doorloop maar vergeleken met de echte wedstrijdloper zou ik het ook wel een sukkelgangetje kunnen noemen.

-          Ik bedoel meer de stand van uw voet. Staat deze naar buiten of naar binnen? Slijten uw schoenen aan de buitenkant of aan de binnenkant?

-          Mijn schoenen slijten niet en zeker niet aan de zijkant.

-          Een neutrale loper, naar ik aanneem. U zoekt dus schoenen voor een zwaargebouwde vrouw, maat 42, korte afstanden zonder snelheid, neutraal, extreme demping en betaalbaar?

-          Precies

-          Die hebben we niet.

Uiteindelijk vind ik een geschikt paar dat flink is afgeprijsd omdat het een model van vorig jaar is en fluorescerend groen is zo 2013. Al bij het eerste rondje weet ik dat het geen miskoop is. Mijn beide achillespezen zijn tevreden met hun nieuwe maatje. En op vleugels loop ik mijn eerste rondje op nieuwe schoenen.

Vakantie

Het is juli en dus vakantie. En dat is afzien voor mij.

Allereerst ga ik altijd graag naar mijn werk maar ik heb een nieuwe baan en begin na mijn vakantie op 1 augustus bij de Sociale verzekeringsbank (Försäkringskassan) als contactpersoon voor chronisch zieken (personlig handläggare waar ik in het Nederlands geen goede vertaling voor heb). Ik begin met een opleiding van twee maanden en daarna ga ik aanvragen voor WAO behandelen.
Ik heb nu vier weken vrij en daarna heb ik geen idee wat me te wachten staat. Altijd spannend, een nieuwe baan, maar nu heb ik vier weken om me zorgen te maken of ik wel de goede beslissing heb genomen.

Daarnaast is het sinds vorige week noodweer. Ik kan slecht tegen hitte en alles boven de 25 graden valt in de categorie hondenweer. Mijn broer en ik hadden weinig gemeen maar aan één ding hadden we allebei een hartgrondige hekel: hitte. Op het moment dat ik dit schrijf is het tien uur 's morgens en eenendertig graden buiten. Onmogelijk om ook maar een stap buiten de deur te zetten en dus zit ik noodgedwongen binnen. En dat lijkt mijn lot de komende twee weken te zijn want er schijnt geen enkele weersverbetering aan te komen.
Tel daarbij op de buren links en rechts die geen enkele moeite schijnen te hebben met temperaturen die mijn waterkoker zonder problemen produceert. De één gaat zijn heg van vijfentwintig meter te lijf met een electrische snoeischaar en de ander vindt het uitgelezen weer om zijn houtvoorraad voor de komende winter bij te vullen en alle boomstammen in hapklare brokken staat te zagen met een motorzaag.
Gelukkig heeft onze derde buurman nog geen vakantie dus hij - of eigenlijk meer zijn zes maanden zwangere vrouw - staat 5 meter lange balken op maat te zagen voor hun terras rond het net aangelegde zwembad als ze 's avonds uit hun werk zijn. Zitten we dus in de herrie van negen uur 's morgens tot negen uur 's avonds.

Wij dachten de herrie met herrie te bestrijden door een tuinhek te plaatsen van zo'n veertig meter lang.
Onze buren kijken namelijk vanuit hun keuken recht onze huiskamer in. We hebben natuurlijk weinig te verbergen maar een mens wil ook wel eens ongezien aan zijn kont kunnen krabben, nietwaar.
Om een tuinhek van veertig meter te ontwerpen zonder meteen associaties met de Berlijnse muur te krijgen, waren er wel wat creatieve hobbels te nemen maar uiteindelijk waren we tevreden met het resultaat. Planken tot 1.80 m. hoogte afgewisseld met gaaswerk met klimop en hier en daar een aantal coniferen moeten de inkijk en helaas ook de uitkijk wat beperken.
Voor alles boven de één meter tien moet in onze gemeente een bouwvergunning worden aangevraagd met een daarbij passende bouwleges wat in ons geval op een dikke vijfduizend kroon zou uitkomen, de helft van wat dat hele hek ons zou gaan kosten.
Tot mijn schrik kreeg ik bij het indienen van de bouwvergunning te horen dat de verwerkingstijd meestal acht weken in beslag neemt maar omdat het nu vakantie is - Zweden ligt volledig plat tijdens de zomer - kon het wel wat langer duren. Volgens de nieuwe planning sta ik dus mijn klimopjes te planten in november. Benieuwd of ze aanslaan.
Maar Pjotr van de afdeling bouwvergunningen heeft deze zomer zijn vakantie wat later opgenomen en was dus nog aan het werk - of beter gezegd óp zijn werk - toen het schetsje van mijn gewenste tuinhek hem onder ogen kwam. Pjotr neemt graag eigen initiatief - Pjotr is wat zijn naam al doet vermoeden geen Zweed - en belde mij op om te melden dat een hek van 1.80 m hoog nooit wordt goedgekeurd. Onze gemeente heeft namelijk de policy dat iedereen recht heeft op vrij uitzicht en hekken hoger dan 1.10 m. worden daarom niet toegstaan.
Onze poolse ambtenaar kwam met twee alternatieven die wel worden toegestaan: 1. het hek staat meer dan vierenhalve meter vanaf de kavelgrens met de buren wat bij ons zal betekenen dat we een hek op ons terras neerzetten of 2. een heg van wat Zweeds natuurschoon. Op mijn verbaasde opmerking dat die dan wel hoger zal worden dan 1.10 m. pareerde hij dat je een struik of boom niet kan verbieden om te groeien. Ook een logica van de kouwe grond maar mij hoor je er niet over.
Om veertig meter te overbruggen met wat aangenaam groen heb je bijvoorbeeld 100 coniferen nodig. Bij het uitdelen van geduld stond ik niet helemaal vooraan dus een conifeertje van 40 centimeter hoog gaat hem niet worden. Die heeft tien jaar nodig om mijn buurman het zicht te ontnemen dus googelde ik op 'Thuja Brabant 1.70 meter'.  Niks halfbakken plantjes die onder mijn handen doodgaan, nee, ik gooi er gewoon meteen een heel bos tegenaan.
Maar een Thuja Brabant van  1.70 m. kost hier in Zweden per stuk 499 kronen (afgerond vijftig euro). Dus ben ik voor een Zweeds haagje van veertig meter al gauw 6000 euri kwijt als ik het grondwerk meetel.
Ons ben zuunig en in Nederland kan ik dezelfde Thuja Brabant krijgen voor  €12,95/stuk. Dus nu ben ik op zoek naar een transporteur die voor een schappelijk bedrag 3 pallets met coniferen naar Stockholm kan brengen. De eerste week van mijn vakantie is om.
Het is nog steeds allejezus heet buiten dus googel ik door en ontdek dat er op 2 juli een nieuwe wet is ingegaan. Daarin staat dat je voor bouwsels tot 25 vierkante meter geen bouwvergunning meer nodig heb. Dat geldt niet voor hekken maar wel voor tuinhuisjes. Zal ik een prieeltje van 25 meter lang en één meter breed in mijn tuin knallen?
Maar ik lees verder en zie tot mijn stomme verbazing dat een bouwvergunning voor hekken hoger van 1.10 . niet langer nodig is voor kavels die buiten een bestemmingsplan liggen. En raad eens wat, ons huis ligt buiten het bestemmingsplan.
Ik ga Pjotr vanmiddag maar weer even mailen in de hoop dat hij nog steeds óp zijn werk is.

Heerlijk dat hondenweer, dan doe je nog eens wat.

Dieet en ander bijkomend leed

Mijn voornemen na het debacle met de weegschaal destijds was erg duidelijk en mijn doel om op een aanvaardbaar gewicht te komen kon ik slechts bereiken op twee manieren: meer bewegen en minder eten.
Meer bewegen heb ik vrij vertaald in drie keer per week hardlopen en minder eten gaat meestal via een dieet, hoewel verhuizen naar Sudan natuurlijk ook een optie is.
Aangezien het aantal kantoren van het Arbeidsbureau in Sudan beperkt is en ik daar dus gedoemd zou zijn tot een ww-uitkering besloot ik een emigratie naar midden Afrika te laten voor wat het is en me te houden aan een caloriebeperkt dieet.

Alle lezers die zich wel eens hebben bezig gehouden met afvallen en de perikelen daarom heen weten dat het wemelt van de verschillende soorten diëten. Als je googelt op diëten krijg je meer dan één miljoen resultaten dus als je een middagje niets te doen hebt, ben je even van de straat.
Natuurlijk heb ik er een groot aantal geprobeerd en het beste resultaat heb ik bereikt met 5/2 waarbij je vijf dagen per week normaal eet en twee dagen per week vast en niet meer dan vijfhonderd caloriën per dag mag nuttigen. Na vier maanden afzien woog ik maar liefst achthonderd gram minder.

Over diëten bestaan onbeschrijfelijk veel mythes. Bij de één moet je je vooral richten op het innemen van eiwitten, een tweede moedigt je aan om veel vetten te nuttigen en de derde richt alle pijlen op vezels en groente. Als ik die drie nu eens combineer met een sherrykuurtje dan kom ik toch een heel eind, lijkt me.

Volgens sommigen werkt het erg goed om een eetdagboek bij te houden zodat je precies weet welk pondje er door het mondje gaat. Daar begin ik dan heel enthousiast aan maar als ik tussen de zesduizend voedingsmiddelen waar ik uit kan kiezen niet datgene kan filteren wat ik die dag naar binnen heb gewerkt dan ben ik mijn motivatie op stel en sprong weer kwijt. Sommige appjes op je telefoon waarschuwen je dan dat je te weinig voedsel tot je neemt en menig keer ben ik al dood verklaard omdat ik meer dan dertig dagen niets gegeten had. Dood of niet, afvallen doe ik er niet van.

's Morgens heb ik vrijwel nooit honger en ik red het tot lunchtijd prima op een glas water, een kopje koffie en een maaltijddrankje van 180 caloriën. Als lunch neem ik het liefst een broodje kaas of een salade met vooral veel tonijn of kip. Supergezond en het past in vrijwel elk dieet. Maar om een uur of vier heeft mijn lichaam de salade verbruikt en is toe aan iets anders. Als ik daar dan geen gehoor aan geef dan wordt mijn koektrommel ongeduldig en begint vanuit de keukenla naar mij te roepen. Ik probeer dat natuurlijk op allerlei manieren te negeren; ik zet het geluid van de tv wat harder, prop oortjes in mijn hoofd om naar muziek te luisteren of ga hard nadenken over welke route ik zometeen ga lopen.
Maar niets helpt, de koektrommel weet op onverklaarbare wijze mijn hersens te spoelen en het enige waar ik nog aan kan denken is die overheerlijke digestive met chocola die op me wacht.
Ik word slap in de benen van het lage bloedsuikerniveau en verwacht elk moment tegen de vlakte te gaan. Ik krijg visioenen van bergen bonbons, knisperende zakken chips en ongeopende pakken speculaas die over de uiterste houdbaarsheidsdatum gaan omdat niemand ze opeet.
Meestal is het punt van no return dan al lang bereikt en zijn de eerste ongezonde en calorierijke happen al in mijn mond verdwenen maar soms heb ik zo'n wilskracht dat ik me weet te beperken tot twee rijstwafels (met pindakaas). Niet dat dat wat uitmaakt want na die twee rijstwafels gaan er alsnog zeven bokkenpootjes achteraan.
Het is een prima bodem voor een rondje joggen en die caloriën weet ik nog wel om te zetten in energie als ik in de benen ga.
Maar als ik terugkom van mijn dertig minuten bewegen per dag dan heb ik natuurlijk wel iets verdiend. De warme hap moet ik zelf in elkaar draaien en die is nog lang niet klaar dus tot die tijd moet ik me tevreden stellen met al het andere dat eetbaar is en dat is vrijwel nooit iets dat in welk dieet dan ook past.
Wie heeft er bij een enorme aanval van lekkere trek nu zin in een appel, een linzensalade, een wortel of een handvol noten. Dat vult niet en is negen van de tien keer ook geen genot voor je gehemelte.
Zoet of zout, vast, vet en ongezond is het enige dat telt. Dus om de haverklap sta ik voorovergebogen over de keukenla in de hoop dat deze zich op onverklaarbare wijze plotseling heeft gevuld met allerlei lekkers dat ook nog eens uitstekend in mijn dieet past. Vreemd genoeg is mij dat echter nog nooit overkomen.
Als de ergste trek gestild is weet ik mij een tijdlang te beheersen maar dan komt mijn echtgenoot thuis. Hij heeft vrijwel altijd dezelfde hongerklap als ik als hij thuiskomt maar hij is ook erg sociaal aangelegd en snoept nooit alleen. Dus als hij uit de keuken komt heeft hij twee gevulde handen, één voor zichzelf en één voor mij. En ik wil mijn gewaardeerde echtgenoot natuurlijk niet teleurstellen dus eet ik dapper op wat hij voor me heeft meegebracht. Een plakje worst, een stuk kaas, een restje chips van het weekend of we peuzelen samen de laatste reep chocola met hele noten op.
Omdat mijn ergste honger wel gestild is als ik eenmaal aan tafel ga, weet ik me daar dan wel weer te beheersen en schep ik zelden twee keer op. Toetjes zijn onbekend in Zweden dus daar kan ik me gelukkig niet aan te buiten gaan. Het is hooguit een schaal vanilleijs met aardbeien en slagroom die mij kan verleiden tot nog meer zondigen. Lekker ook met geschaafde amandelen of warme chocoladesaus.

Na het eten is het meestal gedaan met de vreterijen en ga ik me slechts te buiten aan een koekje bij de koffie.
En om dan nog zo'n eetdagboekje in te vullen is ook mosterd na de maaltijd dus dat laat ik meestal maar voor wat het is.

Het volgen en vooral volhouden van een dieet heeft een grote uitwerking op het slachtoffer en haar omgeving. Als ik me weer eens heb voorgenomen om de hoeveelheid in te nemen vetreserves te beperken dan ben ik daar elke minuut van de dag mee bezig. Taal ik normaal gesproken 's morgens niet naar wat eetbaars, ben ik op dieet dan heb ik om 10 uur al een schreeuwende honger. Ik heb dan zoals gebruikelijk mijn koffie en dieetdrink op maar kan ruim twee uur voor de lunch mijzelf maar met moeite bedwingen om een hap uit mijn groene, naar niets smakende waterige salade te nemen.
En naarmate het aantal uurtjes in de klok stijgt, daalt mijn humeur evenredig wat betekent dat mijn klantjes die zich per ongeluk aan het eind van de middag bij mij melden om niets een veeg uit de pan krijgen. Ja sorry hoor, maar ik ben op dieet en dat heeft nu eenmaal een directe uitwerking op mijn gemoedstoestand.
Het ergert mij waarschijnlijk nog het meest dat het mij overkomt en dat ik mijn boze bui niet eens in de hand heb. Waarom kan ik niet vriendelijk en goedlachs zijn bij gebrek aan suiker, vet of koolhydraten?
Het is dan ook die reden die mij meestal doet besluiten om met die flauwekul maar weer te stoppen. En natuurlijk de weegschaal die na weken afzien aangeeft dat er welgeteld achthonderd gram af is. Of minder.

Prioriteiten stellen

Heel toevallig kreeg ik vanmorgen de DN (een krant) onder ogen met daarop in een schreeuwende kop op de voorpagina:'Zweden scoort het slechtst in de Pisa test'. Die kop viel mij op omdat Zweden nogal chauvinisisch is aangelegd en nergens is het mooier, beter, lekkerder, leuker en gezelliger dan in Zweden En ook de Zweed zelf is mooier, beter, lekkerder, leuker en gezelliger dan welk ander volk dan ook ter wereld.  En slimmer, ontwikkelder, gelijkwaardiger, socialer en eerlijker natuurlijk ook. Winkels bieden nergens een breder, intressanter, groter, kwalitatiever en uitgebreider assortiment dan in Zweden en opleidingen zijn nergens breder, intressanter, kwalitatiever en uitgebreider dan in vackra Sverige. Kortom, praten we over het paradijs dan komt Zweden een heel eind in de richting.

Ik was dan ook op zijn zachtst gezegd een beetje verbaasd dat een Zweedse journalist op de voorpagina van een krant durfde te schrijven dat men ook in het paradijs wel eens een steekje laat vallen. PISA is een representatieve steekproef voor 15-jarige scholieren die uitgebreid getoetst worden op hun kennis en vaardigheid op het gebied van taal, wiskunde en natuurwetenschappen. En op het onderdeel probleemoplossen scoorde van alle 65 deelnemende landen Zweden dus het allerslechtst. En ook de motivatie was het slechtst van alle deelnemende landen.
Maar toen ik verder las kreeg ik gelukkig ook het anwoord op de vraag waarom er zo slecht gescoord werd en waarom ook de motivatie ver beneden peil was. De leerlingen die de test moesten doen kregen er namelijk geen cijfer voor en hebben daarom ook hun best niet gedaan. En bovendien telde het niet mee voor hun rapport. En tot slot hadden ze die week ook al een nationale test moeten doen. Dus is het eigenlijk onterecht dat Zweden onderaan in het lijstje belandt omdat de Zweedse 15-jarigen dus eigenlijk een uitstekend vermogen om onderscheid te maken tussen wat belangrijk en minder belangrijk is. Zou het onderdeel prioriteiten stellen meegenomen worden in de Pisa test dan zou Zweden helemaal bovenaan het lijstje prijken, aldus de krant.

Nog een voorbeeldje van prioriteiten stellen?
Robin had deze week zijn allerlaatste opdracht om de titel Master in Science op de uiversiteit van Linköping binnen te mogen slepen. Hij heeft een half jaar aan een examenopdracht bij Scania gewerkt en heeft daarover een uitgebreid rapport geschreven. Dat rapport moest hij uiteraard verdedigen en dat was afgelopen donderdag. Wij zaten met de hele familie als vulling in het lokaal en het wachten was op de examinator en stagebegeleider.  Natuurlijk hielden we rekening met het acdemisch kwartiertje maar dat kwartiertje werd al gauw 20 minuten en nog was er in de wijde omtrek geen examinator te vinden. Uiteindelijk kwam de stagebegeleider gehaast binnen en zei tegen Robin dat hij mocht beginnen. 'Maar de examinator dan', vroeg Robin nog. Nee, die had geen tijd, die had wat anders te doen.
Robins presentatie was gelikt en zo goed dat hij zelfs zijn nauwelijks ontwikkelde moeder heeft kunnen uitleggen van een NOX-sensor is en hoe je die zou kunnen verbeteren. 
Maar kritische vragen van zijn stagebegeleider kwamen er niet. Die was tevreden en moest gauw weer verder want hij had andere prioriteiten dan Robin het vuur na aan de schenen leggen.

Nou, nog eentje dan.
Afgelopen zaterdag brachten we mijn moeder naar het vliegveld omdat ze wel de juiste prioriteiten had weten te stellen en bij de examenopdracht van haar kleinzoon wilde zijn hoewel ze beslist ook nog andere dingen had te doen.
We waren er rond half zes zodat we nog even gezamenlijk konden eten. Wat schetst onze verbazing? Alle winkeltjes en alle restaurantjes dicht op het vliegveld. Tja, die gaan nu eenmaal dicht om 5 uur. Personeel wil immers ook om zes uur aan de warme hap.
Vijf terminals heeft dat klerevliegveld en het kost je een klein half uurtje om van terminal vijf naar terminal één te lopen met een oma en een kleinkind en nergens een patatje met, een pizza of een hamburgertje kunnen scoren omdat die fucking Zweden andere prioriteiten hebben dan geld verdienen of service verlenen. 

Kom dus nooit maar dan ook nooit meer aan met 'Zweden-als-voorbeeld' of  'het fantastische organisatietalent van die Scandinaviërs' want als Zweden iets niet hebben ontwikkeld dan is het wel hun probleemoplossende vermogen. Met dank aan de Pisa test.

Zwemmen

Nu ik even niet kan lopen wil ik toch graag mijn conditie een beetje op peil houden en dat lukt helaas niet met afwassen en stofzuigen. Ik zal een alternatief voor mijn calorieverbranding moeten vinden en daarbij moet ik mijn achillespees zoveel mogelijk ontzien.
Eigenlijk vind ik geen één sport echt leuk en voor alles weet ik wel een excuus te bedenken om er niet aan te beginnen.

Fietsen gaat niet lukken nu het sneeuwt en vriest buiten dus dat valt meteen al af. Golf lijkt me wel aardig maar blijkt ook een zomersport te zijn. Aan ijshockey houd je veel te veel blauwe plekken over en van zwemmen word je nat en bovendien wemelt het in een zwembad altijd van schreeuwende kinderen en dikke bejaarden die hangend aan de zwembadrand de laatste nieuwtjes uitwisselen.

Basketbal danwel volleybal, of eigenlijk alle sporten met een bal zijn aan mij niet besteed aangezien ik een slecht ontwikkeld balgevoel heb. Als ik twee meter voor het mandje sta, dan presteer ik het nog om die bal ernaast te gooien en krijg meteen het halve team op mijn nek.
Bij skiën vind ik alleen de après ski aantrekkelijk en gymnastiek is met mijn lengte en gewicht al helemaal geen optie. Ik zie het al helemaal voor me, honderd kilo vet hangend aan de ringen.
Als ik bij yoga mijn benen in mijn nek leg, dan krijg ik ze er nooit meer uit en ijsvissen lijkt me alleen leuk als ik - met verwijzing naar mijn angst voor vissen - mijn hengeltje zonder aas mag uitgooien. Ik kom dan vervolgens niet zo hoog in het winnaarsklassement neem ik aan.
Hoe langer ik erover nadenk, hoe groter de paniek want elke dag dat ik niet ren, brengt mij dichter bij hoofdstuk twee "dik en lui".

Uiteindelijk hak ik de knoop door en koop toch maar een tienbadenkaart bij het zwembad. Er zijn dagelijks wat uurtjes gereserveerd voor baantjes-trekkers zoals ik en schreeuwende, door hormonen geregeerde, om mij heen plonsende pubers zijn dan niet welkom. Blijft het bezwaar dat ik nat word van al dat gezwem wel staan maar daar schijnen ze bij het zwembad weinig aan te kunnen doen. "Van zwemmen word je nat", houden ze vol.
Zwembaden in Zweden hebben in de regel geen aparte kleedhokjes maar slechts één grote ruimte waar je in twee minuten van je minderwaardigheidscomplex af bent. Ik mag dan overtollige vetvoorraden hebben waar ik niet op zit te wachten, anderen dragen hele vetmagazijnen met zich mee, bijeengehouden door bleke, opgerekte celluliteverzamelingen.
Het bestaan van scheermesjes is aan sommigen volledig voorbij gegaan en anderen laten het resultaat van het gebruik ervan zonder schroom achter in het doucheputje. Getver!

De gang van de douche naar het zwembad is koud en lang en het water in het zwembad is zo mogelijk nog kouder. Zevenentwintig punt acht graden, mijn neus. Als ik goed kijk zie ik de ijsschotsen drijven. Maar ik ben dapper en spring onverschrokken het ijskoude bad in waarna ik het eerste baantje bibberend volbreng. Mijn doel is om veertig baantjes in dertig minuten te zwemmen, moet lukken met zo'n conditie als ik heb.

De eerste twee baantjes in rustige schoolslag is nog wel te doen maar ik heb bedacht dat er wel wat van mijn uithoudingsvermogen geëist mag worden en baan drie en vier gaan daarom in borstcrawl. De borstcrawl kan ik eigenlijk helemaal niet en vanuit mijn ooghoeken zie ik al snel twee badmeesters naar de reddingshaak grijpen om me uit het water te vissen omdat bij hen het vermoeden bestaat dat ik op het punt sta om te verzuipen. Om de overijverige badmeesters wat rust te gunnen zwem ik baan vijf en zes op mijn gemak op mijn rug wat me tevens de gelegenheid geeft om weer wat op adem te komen. Zo'n borstcrawl is namelijk best uitputtend als je de techniek niet helemaal - of eigenlijk - helemaal niet beheerst. De acht banen sessie besluit ik af te ronden met een vlinderslag maar dat blijkt nog moeilijker te zijn dan de borstcrawl en als mijn rechterarm uit de kom vliegt en de badmeesters weer in de aanslag met de reddingshaak staan, ga ik toch maar weer over op een rustige schoolslag.
Dat zwemmen valt nog vies tegen, zeg.
Wanneer ik zie dat die acht baantjes me een dikke tien minuten hebben gekost stel ik mijn einddoel even bij. Ik ga geen veertig maar twintig baantjes zwemmen en ik zet er voor de zekerheid maar even geen tijdslimiet op. Het zwembad sluit over twee uur dus dat moet lukken.

Kreupel als een bejaarde klim ik na een stief kwartiertje uit het bad en het hele ritueel van douchen en omkleden in omgekeerde volgorde voltrekt zich opnieuw.

Met een kop als een ragebol en uitgebleekte mascara verlaat ik het zwembad. Over twee dagen ben ik er weer voor een nieuwe poging veertig-baantjes-in-dertig-minuten. Ik ben bang dat ik de uitslag nu al weet.

Paspoort

Een weekje last minute naar het zuiden van Europa eind mei al was het alleen maar om de herinnering van de zon op je huid weer even naar boven te brengen. Hoe moeilijk kan het zijn.

Wel, als het aan de Nederlandse Staat ligt is het oplossen van een wiskundige formule op Master niveau eenvoudiger want zomaar op reis gaan met geldige reisdocumenten, een betaald ticket, een gevulde creditcard en een leeg strafregister wordt niet zo erg op prijs gesteld.

Richard en ik hebben een paspoort en ons beider paspoort verloopt 28 juli 2014. Geen punt als je eind mei voor een weekje over de grens vertoeft dachten wij maar daar dacht de EU een beetje anders over. Als je, zoals wij, van plan bent om luxe een weekje te gaan cruisen in het Middellandse Zeegebied dan heb je een paspoort nodig dat bij vertrek nog zes maanden geldig is. Lang leve Schengen! Een snelle rekensom leert mij dat ik een klein probleempje heb aangezien mijn paspoort nog maar twee maanden geldig is én dat ik destijds behoorlijk in de maling ben genomen aangezien ik een paspoort heb gekocht dat ik vijf jaar zou kunnen gebruiken, niet viereneenhalf.

In Nederland ren je halsoverkop even naar de gemeentebalie om een nieuw paspoort te bestellen en met een beetje meewerkende ambtenaar heb je je nieuwe documentje na een week in handen. Maar als je in Zweden woont heb je geen Nederlandse gemeenteambtenaar die jou je reisje naar het verre zuiden niet misgunt, nee, hier moeten wij in conclaaf met de Nederlandse ambassade.
En als je het werkwoord mierenneuken opslaat in de Dikke van Dale, dan staat er in kleine lettertjes achter; zie Nederlandse Ambassade in Stockholm (met dank aan Quinta die ook bezig is met het vergaren van een Nederlands paspoort).

De Nederlandse ambassade in Stockholm is op werkdagen geopend van 09:00 - 12:00 uur. Wat is er mis met een werkdag van 08:00 - 16:30 en een koopavond op donderdag van 19:00 - 20:30 uur kun je je afvragen maar het antwoord zul je van mij niet krijgen want ik weet het eenvoudigweg niet.
Ik woon gelukkig in de buurt van Stockholm dus ik neem een paar uur vrij voor zo'n aangelegenheid maar woon je in Göteborg, Malmö of Kiruna dan mag je daar een dag of wat voor uit trekken. Hup, daar gaan al je zorgvuldig opgespaarde vakantiedagen. Je hebt dat hele paspoort niet nodig want je dagen zijn op als je het ding eindelijk in handen hebt.
De ambassade is zoals eerder geschreven weliswaar open op deze werktijden maar je kunt er niet zo maar even naar toe. Nee, je moet een afspraak maken in hun electronische agenda op internet.
En met beperkte openingstijden zijn de te boeken tijden natuurlijk snel gevuld. Ik kan op 5 mei om 10:00 uur terecht en de volgende boekbare tijd is 12 mei om half 10. Die pikt Richard dan maar in. Een echtpaar op dezelfde tijd te woord staan, dat gaat helaas niet.

Omdat een leuke pasteltekening van mijn hoofd niet voldoet in een paspoort, moet er een pasfoto komen die aan de Nederlandse maatstaven voldoet. Sla het woord Nederlandse maatstaven op in de Dikke van Dale en je vindt er de verklaring Mierenneuken achter en als je dat woord opslaat dan weet je inmiddels wat dat betekent. Gelukkig heeft de Nederlandse Ambassade een leuk kartel met de plaatselijk fotograaf gevormd dus als je bij die fotograaf je pasfoto's laat maken dan weet je zeker dat ze aan de mierenneukerij voldoen. 
Ik bestel twee pasfoto's en krijg voor het lieve sommetje van 180 kronen zes pasfoto's. Nee, ik wil er geen zes, ik wil er twee want die andere vier kan ik nergens slijten dus geef me twee pasfoto's voor 60 kronen. "Niks ervan", brult de Oberherrfüher door de tent. "Zes of anders niks". Gelukkig houdt de plaatselijke Ica er andere regels op na want als ik twee pakken melk wil dan hoef ik er geen zes te kopen en er voor zes te betalen, nee, dan koop en krijg ik twee pakken melk. Maar hier dus niet.
Ik probeer zo neutraal mogelijk te kijken want alleen neutraal mag ik me legitimeren. Het resultaat is bedroevend want de foto houdt het midden tussen een afbeelding van een crimineel en een psychopaat met zelfmoordneigingen maar zo moet het zijn en zo moet het blijven.

Maandagmorgen loop ik in gezwinde pas naar de ambassade. Als ik om 10 uur de afspraak heb, haal ik de trein van half 11 terug en ben ik om 11 uur weer op mijn werkplek, Heb ik slechts twee uur gemist van mijn fantastische werkdag om iets te doen waar ik helemaal niet om gevraagd heb.
Tien uur wordt kwart over tien dus de trein van half 11 kan ik wel vergeten. In goed vertrouwen dat ik alles wat ik bij me moet hebben ook bij me heb inclusief de goudstaaf die dit papiertje me gaat kosten, schuif ik de hele papierwinkel door het schuiflaatje.
Binnen zes seconden heb ik de hele handel weer terug. Foto is fout. Er is een tand zichtbaar."Ja maar", probeer ik nog "het is een echte hoor, ik heb geen valse tanden". Niets mee te maken, foto moet over. Ik vraag me in alle ernst af welke criminele activiteit er wordt voorkomen door mijn tand achter mijn lip te verbergen op een pasfoto. Ik mag terug naar de fotograaf voor een nieuwe sessie foto's. Daar gaat de trein van 11 uur.
Op de foto's rust garantie dus ik krijg de nieuwe set helemaal gratis, bofkont als ik ben. Omdat de service van de Nederlandse ambassade veel verder reikt dan ik ooit zal kunnen bevatten mag ik meteen weer terug komen. Foto is goed.Ik ben blij als een kind in een pretpark.

Hierna moet ik mijn vingerafdrukken achterlaten op een apparaat dat eigenlijk dienst had willen doen als kopieerapparaat maar die baan niet gekregen heeft. Het betaalt ook slechter dan kopieerapparaat dus erg in zijn hum was dat vingerafdrukapparaat vandaag niet. Dat wist ik niet dus enthousiast liet ik mijn wijsvinger scannen. Loslaten en opnieuw. Kan gebeuren dus ik doe braaf wat me opgedragen wordt. Loslaten en opnieuw. Als dat vier keer bevolen is, vraag ik vriendelijk of ik mijn vinger even af zal doen zodat mevrouw het even zelf kan proberen. Ze vindt het niet zo'n leuk grapje, geloof ik. Ik vond hem zelf wel aardig.

Mijn nog geldige paspoort wordt ingenomen zodat ik me nu dus niet meer officieel kan legitimeren. Handig zo'n ambassade die de Nederlandse wet aan zijn laars lapt. Als ik onverwacht naar het buitenland moet en het ding nodig heb kan ik hem hier ophalen. Zal ik wel eerst een afspraak moeten maken via het afsprakenboekje op internet en de volgende beschikbare tijd is 12 juni. Ben ik net terug van vakantie.

De koers van de Zweedse kroon is net vandaag gewijzigd dus helaas is het paspoort iets duurder. Inclusief de porto die een dikke 10 euro bedraagt komt het document, wat niet eens van mij is, op 1280 kronen, exclusief de foto's.  Is ie wel 10 jaar geldig dus deze ellende wordt mij nu 10 jaar bespaard. Binnen drie weken heb ik mijn paspoort thuis, het zal erom spannen of dat nog voor de vakantie zal zijn.

Als ik eindelijk klaar ben zie ik dat ik er de sokken in moet zetten om de trein te halen. Als ik hijgend in het station aankom zie ik nog net de achterlichten van de trein uit de tunnel verdwijnen.

Iemand nog interesse in mijn pasfoto? Ik heb er tien voor de geef.



Zoek de 10 verschillen.

En weer verder

Tja, als niemand reageert op mijn hilarische blogjes met komische ondertoon dan vermoed ik dat er geen vraag naar is. Ik zie zo voor me dat er een mailtje van mij binnenkomt met een link naar mijn nieuwste blog en dat men dan verveeld naar de partner in de keuken roept: "heb jij nog interesse of kan ie meteen in de vuilnisbak?" Ik heb wat last van het André van Duin syndroom waarbij men dertig jaar geleden een verjaardag verzette als hij op tv kwam maar waarbij je je nu vertwijfeld afvraagt wat er eigenlijk leuk is aan een oude man met een petje op en het verstand van een ernstig minderjarige.

Maar onlangs vierde ik mijn vijftigste verjaardag en daar werd er sterk op aangedrongen om nog even door te schrijven - een blogje op je mail is waarschijnlijk nog altijd leuker dan al die spam - en dus heb ik het toetsenbord maar weer naar me toe geschoven voor wat schriftelijk tijdverdrijf.

Zo wil ik jullie graag deelgenoot maken van een flinke erfenis die ons - nou ja, eigenlijk alleen Richard maar we zijn in gemeenschap van goederen getrouwd dus het belandt toch op de grote hoop - onlangs ten deel is gevallen.
In een engelstalige brief met postzegel uit Spanje werd ons op treurige toon meegedeeld dat Richard's neef Bengt van Trigt op bijzonder ongelukkige wijze het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Of het nu kwam door een ongeluk of dat een levensbedreigende ziekte hem noodlottig is geworden, werd niet helemaal duidelijk maar dat we het in de toekomst zonder Bengt moeten doen stond als een paal boven water.
Ik kreeg op slag medelijden met mijn schoonmoeder die het de laatste tijd al niet makkelijk heeft, en ik wist even niet hoe we haar het verscheiden van Bengt moesten gaan vertellen. Ik had haar nog nooit over Bengt gehoord maar destijds had Bengt, naar ik aanneem, dezelfde ondoordachte stap genomen om naar Zweden te verhuizen en dat heeft ze ongetwijfeld nog steeds niet kunnen verwerken. Sommige mensen trekken toch werkelijk alle ellende naar zich toe.

Het duurde een stief kwartiertje om mijn intens verdrietige echtgenoot te troosten maar ik kon hem gelukkig verblijden met wat goed nieuws dat ook in de brief stond. Bengt had in al zijn goedheid besloten zijn hele vermogen aan zijn geliefde neef in Tungelsta te vermaken. De goede man had in de loop van zijn leven een aardig kapitaaltje vergaard door het runnen van verschillende bedrijven en bovendien hadden zijn aandelen - in tegenstelling tot de rest van de wereld - uitstekend geboerd. Kortom, er viel wat uit te keren en dat viel ons ten deel. Ik werd op slag religieus want daar moest een hogere macht achter zitten. Richard komt uit een gezonde, katholieke familie waar de opdracht 'ga heen en vermenigvuldig u' nogal letterlijk is genomen waardoor hij aan vaders zijde 18 ooms en tantes en aan de andere kant 16 ooms en tantes heeft vergaard die op hun beurt ook flink aan het vermenigvuldigen zijn geslagen. Dat uitgerekend Richard van die meer dan 100 neven en nichten die hij heeft die erfenis heeft weten binnen te slepen moet zijn oorsprong vinden in een hogere macht, kan niet anders.

Maar nu Bengt is gaan hemelen kan hij niet boven de grond blijven staan en de notaris heeft uiteraard geen middelen om Bengt te verpakken in een urn. Bovendien hangt er aan het afhandelen van de erfenis ook een economisch prijskaartje dus de relevante vraag is uiteraard: wie gaat dat betalen?
Ik riep natuurlijk meteen dat mijn schoonmoeder dat maar moest regelen, het was immers haar favoriete suikerneef, maar Richard vond dat niet zo'n strak plan. Het zou haar toch al turbulente leven geen goed doen als haar bot zou worden meegedeeld dat haar zorgvuldig gespaarde Albert Heijn zegeltjes zouden worden ingewisseld tegen een urn voor Bengt.
Savannah kwam met de suggestie om hem op de post te doen en naar ons toe te sturen. Opgezet in de tuin zou hij als alternatief voor een vijftigjarige Sarah leuk dienst doen en verplaatst naar het terras kon hij als vogelverschrikker brutale kraaien uit de buurt houden. Dat leek een prima oplossing maar ze wist helaas niet hoe ze een lijk van pak 'm beet 1.80 m. in een enveloppe moest krijgen.

De brief met het goede en het minder goede nieuws over Bengt is helaas op een bijzonder merkwaardige manier op de stapel oud papier beland en ik heb het stille vermoeden dat de notaris inmiddels een ander dolgelukkig familielid heeft uitverkoren tot enig erfgenaam van Bengt van Trigt.

We hebben gisteren een extra kaarsje aangestoken, ter nagedachtenis aan Bengt.